Randy Gage

Dlaczego jesteś głupi, biedny i chory

© Copyright by Złote Myśli & Randy Gage, rok 2013

Autor: Randy Gage

Tytuł: Dlaczego jesteś głupi, biedny i chory

Tytuł oryginału: Why You’re Dumb, Sick & Broke…

Wydanie I

Data: 26.06.2013

ISBN: 978-83-7701-783-8

Projekt okładki: Janusz Skierkowski

Tłumaczenie: Anna Winiarczyk

Redakcja: Magdalena Michalak, Sylwia Fortuna

Skład: Bookio.pl

Złote Myśli sp. z o.o.

44–117 Gliwice

ul. Toszecka 102

www.ZloteMysli.pl

e-mail: kontakt@zlotemysli.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI - Bookio.pl

Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Niniejsza publikacja, ani żadna jej część, nie może być kopiowana, ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana, powielana, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

Temu, który mnie prowadzi, karmi moją duszę,
obdarza bezwarunkową miłością i radością.

Podziękowania

Każda dobra książka to owoc współpracy niezwykłych ludzi. Jeśli ta, którą trzymasz w rękach, nie zasługuje na to miano, całą winę za ten fakt przyjmuję na siebie, ponieważ do jej powstania przyczyniło się grono naprawdę wyjątkowych osób.

Moja wieloletnia asystentka Lornette Browne, która pomaga mi stąpać twardo po ziemi, realizować cele, nie wypaść z ustalonego planu oraz pamiętać o celu nadrzędnym. Lornette jest moim aniołem.

Vicki McCown była pierwszą redaktorką niniejszej książki i wykonała swoje zadanie z dużą wnikliwością, inteligencją i troską. Zachowała spójność przekazu oraz autentyczność moich wypowiedzi, dając tym samym czytelnikowi możliwość osobistego odniesienia się do zawartych tu treści.

Podziękowania należą się również Matthew Holtowi oraz pracownikom firmy John Wiley & Sons, którzy mieli największy wpływ na powstanie tej książki. Matt jako pierwszy ujrzał ją oczami wyobraźni jako tę, na którą czekał świat i poczuł, że to właśnie ja powinienem być jej autorem.

Kiedy przyszło do dyskusji nad celem, filozofią oraz zasadami życiowymi, nieocenioną pomocą okazały się krytyczne uwagi Boba Burga, Iana Percy’ego, Larry’ego Wingeta i Erica Worre’a.

Jestem Wam wszystkim ogromnie wdzięczny!

Niniejsza książka zawiera treści oraz język przeznaczone dla osób pełnoletnich.

ROZDZIAŁ 1.
Wirusy myślowe i manipulacja: walka o władzę nad twoim umysłem

Dwie zjednoczone siły czuwające nad tym, abyś był wiecznie głupi, chory i biedny

Nadchodził świt po nocy z soboty na niedzielę. Wracałem z nocnego lokalu do domu. Zaparkowałem auto na skraju ulicy i wysiadłem. Nagle ujrzałem przed sobą młodego mężczyznę, słusznego wzrostu, zupełnie mi nieznanego. Pomyślałem sobie, że za chwilę poprosi mnie o papierosa albo zapyta o drogę.

Kiedy spostrzegłem, że w ręku trzyma broń, było za późno na ucieczkę.

Miałem przed sobą nagrzanego ćpuna, spragnionego kolejnej działki. Były to lata osiemdziesiąte. Miami przeżywało finansowy rozkwit za sprawą handlu narkotykami. Kokainowa epidemia pochłaniała coraz więcej ofiar. Wokół roiło się od drobnych kubańskich przestępców z łodzi Mariel oraz słynnych Kokainowych Kowbojów. South Beach, gdzie wówczas mieszkałem, znajdowała się w epicentrum całego ówczesnego narkotykowego biznesu.

Miałem wkrótce dołączyć do tej smutnej statystyki…

Facet przyłożył mi broń do skroni, a jego szkliste spojrzenie nabrało pustego wyrazu, przeszywając mnie na wskroś. Tuż za nami zatrzymał się biały pontiac fiero. Widać było, że czeka na mojego napastnika.

Chociaż trenowałem wschodnie sztuki walki, sytuacja, w jakiej się znalazłem, wykluczała możliwość fizycznej obrony. Wlot broni spoczywał teraz na mojej skroni, a ja wiedziałem tylko, że kiedy wystrzeli — będzie po mnie. Nawet jeśli nie na miejscu, to i tak byłby to koniec. Nie miałem pojęcia, czy ten drugi w samochodzie także nie jest uzbrojony. Okazało się, że faktycznie był i mógł też, gdyby tylko nabrał takiej ochoty, przejechać po mnie swoim autem.

Postanowiłem w jakiś sposób uspokoić mojego napastnika. Myślałem, że oddam mu po prostu te parę drobniaków, które mi zostały i w ten sposób złagodzę zaistniałą sytuację.

Byłoby to najlepsze z możliwych rozwiązań, zwłaszcza że miałem przy sobie jedynie siedem dolarów! Działka cracku kosztowała wtedy piątaka, więc powiedziałem mu, żeby wziął tę kasę, kupił, co trzeba i zapomniał o całej sprawie. Ale on nie dawał się przekonać, upierając się, że na pewno mam przy sobie o wiele więcej i lepiej zrobię, jeśli natychmiast oddam mu wszystko.

Tak więc, dalej brnąłem w racjonalnie wyjaśnianie, że te nieszczęsne siedem dolców to wszystko, co przy sobie mam i że najlepiej będzie, jak je sobie weźmie i uda się do najbliższego dealera. Próbowałem odwrócić jego uwagę, mówiąc, że na pewno nie chciałby, aby wynikły z tego jakieś poważniejsze konsekwencje typu aresztowanie, sprawa w sądzie i w rezultacie odsiadka. Jak wiadomo, żaden ćpun na haju nie przejawia zdolności racjonalnego myślenia…

Nagle kazał mi wsiąść z powrotem do auta. Nie mam pojęcia, skąd i dlaczego, ale wiedziałem, że kiedy to zrobię, nie wyjdę już stamtąd żywy. Więc odmówiłem.

„Masz tu kasę i klucze. Bierz sobie to auto, ale ja tam nie wsiądę. Po prostu weź kasę, fundnij sobie bita, a ja sobie spokojnie odejdę, jak gdyby nigdy nic”.

Obaj staliśmy tuż za snopem światła padającego z latarni. Zacząłem powoli przysuwać się w kierunku oświetlonej przestrzeni, na wypadek gdyby ktoś nagle przejeżdżał obok albo wyjrzał przez okno. W jednej sekundzie napastnik zareagował bardzo nerwowo. Kierowca białego fiero zwiększył obroty silnika…

W okamgnieniu wlot broni agresora przeskoczył z mojej skroni na brzuch, naciskając nań z całej siły. Facet wymamrotał coś złowieszczo brzmiącego. Pamiętam tylko, że przez jedną sekundę zastanawiałem się, czy wypowiedziane przez niego „coś” skierowane było do mnie, do całego świata czy też do niego samego. To tajemnicze „coś” mogło mieć wiele znaczeń. Pamiętam, że kiedy później już rozmawiałem o tym z innymi osobami, próbowałem ustalić, do kogo ten człowiek wtedy mówił i o co mu chodziło.

Co ciekawe, usiłując przypomnieć sobie wypowiedziane przez niego słowa, mam w pamięci białą plamę. Jestem pewien, że mój umysł wykasował całe to przeżycie, aby uchronić mnie przed intensywnym przypominaniem sobie tego, co w chwilę później nastąpiło…

Napastnik pociągnął za spust broni.

Nic z tych rzeczy, które pokazują w telewizji. Ogłuszający odgłos wystrzału, zwłaszcza o tej porze, odbił się od ściany budynku, w którym mieszkałem i pognał echem, rozchodząc się po całej okolicy. Objąłem gwałtownie brzuch rękoma, przewracając się i upadając plecami na chodnik. Czas zatrzymał się jak w Matriksie…

Spokojnie przyglądałem się, jak napastnik wsiadł do samochodu, który następnie odjechał w kierunku Miami. Pamiętam, jak przez myśl przemknęło mi, że to tylko idiotyczny żart, że to był tylko pistolet startowy albo że nie był nabity, ponieważ nic w tamtej chwili nie czułem. Kiedy jednak spojrzałem w dół, w miejsce, które obejmowałem rękoma, zobaczyłem strumienie krwi przeciekającej przez moje palce.

I poczułem ból. Straszliwy ból.

Jestem dumny ze swoich zdolności pisarskich i krasomówczych. Dzięki nim wyrażam swe myśli, idee oraz dzielę się osobistym doświadczeniem. Pomimo to nie potrafię znaleźć słów, aby adekwatnie opisać doznanie cielesne, jakie wywołuje wystrzelony pocisk, który wdziera się w tętniące życiem organy wewnętrzne. Po prostu rozgrzany do białości, przeraźliwy, termonuklearny, fizyczny ból.

Odgłos wystrzału był bardzo donośny. Spodziewałem się, że nagle światła we wszystkich oknach zapalą się, ludzie zaczną się wychylać, otwierać drzwi, aż w końcu ktoś wybiegnie i zaopiekuje się mną.

Nic z tych rzeczy. Nieruchoma cisza.

Usiadłem na ulicy z rozpostartymi nogami, na które padało światło latarni. Siedziałem tam przez jakiś czas, ciągle w szoku, w stanie odrealnienia, odcięty od otaczającej mnie rzeczywistości. Przyglądałem się, jak kałuża krwi wokół mnie robi się coraz większa. Nagle zdałem sobie sprawę, że jeśli nie wstanę, nie pójdę do swego mieszkania i nie zadzwonię po pomoc, będzie po mnie.

Zdarłem z siebie koszulę i oplotłem ją wokół brzucha, starając się w ten sposób powstrzymać krwawienie. Z wielkim wysiłkiem wstałem, przeszedłem na drugą stronę ulicy, wdrapałem się na górę po schodach i znalazłem w swoim mieszkaniu. Zdołałem wykręcić numer pogotowia, po czym opadłem na krzesło. Czułem, jak życie powoli uchodzi ze mnie, w miarę jak coraz większe ilości krwi spływały na dywan.

Zanim paramedycy przybyli na miejsce, zdążyłem już tak osłabnąć, że z mieszkania do karetki musieli wynieść mnie razem z krzesłem. Kiedy kładli mnie na noszach, skręcałem się z bólu, a wtedy krew ponownie chlusnęła z postrzelonego brzucha. W drodze do szpitala ciśnienie krwi spadło tak gwałtownie, że konieczne było umieszczenie mnie w kombinezonie ciśnieniowym, aby moje serce mogło nadal pompować krew.

Gdy dotarłem na izbę przyjęć, pielęgniarki na „dzień dobry” zainstalowały w moim ciele cztery wenflony i cewnik. Lekarze natychmiast zawieźli mnie na salę operacyjną, gdzie zszyli mi uszkodzone jelito grube. Uratowali mi życie, ale po tym wszystkim miałem doświadczyć najgorszego w swoim życiu cierpienia…

Przez kolejne kilka dni nie mogłem ani jeść, ani pić. Usta zwilżano mi wacikiem. Dren przechodzący przez mój nos i gardło aż do żołądka prowokował odruch wymiotny. Środki uśmierzające nie były w stanie zniwelować koszmarnego bólu. Zachłysnąwszy się własną flegmą, nagle zwymiotowałem. Wyrwałem z siebie dren, który za chwilę został zainstalowany ponownie. Zagrożono mi, że jeśli jeszcze raz to zrobię, moje ręce zostaną przypięte pasami do poręczy łóżka.

Operację i rekonwalescencję trwającą przez następne kilka miesięcy uważam za okres największego cierpienia w swoim życiu. Szwy, które mi założono, rozeszły się i wdała się infekcja. Nie mogłem ani siedzieć, ani stać, ani leżeć. W każdej pozycji odczuwałem bolesny dyskomfort. Minęły dwa lata, zanim poczułem się znowu sobą. Tego, co przeszedłem, nie życzyłbym największemu wrogowi.

A jednak, czy potraficie wyobrazić sobie szok, jakiego doznałem, kiedy pewnego dnia zdałem sobie sprawę, że podświadomie sam pragnąłem dla siebie tak tragicznego losu?

Gdyby ktoś powiedział mi coś podobnego wtedy właśnie, skończyłoby się to pewnie dotkliwym pobiciem z mojej strony. Przekonacie się wkrótce, że w podświadomy sposób przyciągnąłem do swego życia to bolesne przeżycie. Bezwiednie podtrzymywałem wewnętrzny skrypt bycia ofiarą, który został zaszczepiony w moim umyśle jeszcze w dzieciństwie. Byłem bezradnym pionkiem targanym na prawo i lewo przez potężne siły. Podobnie jak niejeden z czytających te słowa, nieświadomie uzewnętrzniałem własne problemy, bezwiednie przyciągałem do swego życia przeciwności losu i tym samym sabotowałem własny sukces.

Dlaczego to robiłem? Dlaczego robisz to ty?

W dalszej części książki wyjaśnię tę dziwną serię automatycznych działań, które ściągnęły na mnie liczne niepowodzenia, ból i cierpienie. Zacznijmy jednak od zastanowienia się, czy tobą samym nie manipulują te same siły, pod wpływem których uniemożliwiasz samemu sobie osiągnięcie sukcesu lub godzisz się otrzymywać od życia mniej niż na to zasługujesz.

Używając słowa „siły”, nie mam na myśli najczęściej „podejrzanych”, czyli diabła, terrorystów bądź komunistów. Nie insynuuję, że kryje się za tym jakaś wielka konspiracja, niczym w książce Kod Leonarda da Vinci. Mam na myśli zwyczajne, wszechobecne i ogólnie szanowane instytucje i osoby, którymi jesteś otoczony — twoją rodzinę, krąg znajomych, miejsce, gdzie oddajesz hołd najwyższej Istocie, rząd twojego kraju, a także prasę, radio i telewizję.

Tam właśnie kryje się realne niebezpieczeństwo. Podobnie jak większość społeczeństwa uważasz, że są twoim wsparciem, że jednomyślnie pragną twego dobra. Nie zdajesz sobie zapewne sprawy z tego, że mentalność, jaką kształtują, sprawia, że wciąż tkwisz w błędnym kole głupoty, choroby i niedostatku.

I nie chodzi bynajmniej o to, że nie kocha cię twoja rodzina albo twoi przyjaciele nie darzą cię sympatią. Nie jest tak. Wątpię także, aby twój rabin, pastor czy ksiądz świadomie pragnęli wyrządzić ci krzywdę. Twój polityk nie obmyśla zemsty ani też dziennikarz piszący do gazety, którą czytujesz, nie pragnie dla ciebie nieszczęścia. Przynajmniej nie na poziomie świadomości.

A jednak nie powstrzymuje to ich wszystkich przed oddziaływaniem na ciebie w niekorzystny sposób, w rezultacie czego podświadomie niszczysz własne małżeństwo, nie otrzymujesz awansu, chorujesz albo ulegasz kontuzjom, sabotujesz swój biznes, przyjmujesz substancje niszczące twój organizm lub robisz setki innych rzeczy, które uniemożliwiają ci bycie zdrowym, szczęśliwym i zasobnym, na co zasługujesz przez sam fakt istnienia.

Pewnie uznasz to wszystko za niedorzeczne. Pozwolę sobie przyjąć, że czytający te słowa został zakażony poczuciem bezwartościowości, uprzedzeniami dotyczącymi bogactwa, fałszywymi przekonaniami na temat sukcesu, co uczyniło go największym wrogiem samego siebie.

Aby znaleźć przyczynę takiego stanu rzeczy, musimy cofnąć się do kształtujących cię lat dzieciństwa i przyjrzeć się twemu psychologicznemu uwarunkowaniu i fundamentalnym przekonaniom, które są rezultatem tych doświadczeń. Musimy przyjrzeć się bliżej tzw. memom, czyli myślowym wirusom. Memy przypominają wirusy komputerowe. Pasożytują na systemie, zmuszając go, aby je replikował. Memem może być piosenka, przebój, która wciąż brzmi w twojej głowie. Może być nim również marketingowe hasło firmy Nike Just Do It! Takie rodzaje memów nie stanowią większego zagrożenia, ale istnieje też całe mnóstwo naprawdę szkodliwych wirusów myślowych.

Niektóre z tych, którymi będzie bombardowany twój umysł w ciągu nadchodzącego tygodnia, będą prawdopodobnie brzmiały tak: „Kupuj meble bezzaliczkowo i bez żadnych dodatkowych opłat, ze spłatą rozłożoną na dwa lata”, „Nasze piwo uczyni cię seksownym i pożądanym towarzysko”, „Naszą superterenówką przemierzysz fiordy, dotrzesz do szczytu gór i przeprawisz się na drugi brzeg rzeki w drodze do pralni chemicznej”.

Memy czyhają w dziesiątkach wiadomości, które trafiają do twojej skrzynki e-mailowej. Kryją się w hasłach typu: „Wyślij do wszystkich, których znasz, a ci, którym na tobie zależy, odeślą ci tę wiadomość”, „Pomóż odnaleźć zaginioną dziewczynkę”, „Obejrzyj wspaniałą serię Rozmów z Bogiem”. Otrzymanie tym podobnych wiadomości wywołuje silną reakcję emocjonalną i wewnętrzny przymus przesłania ich dalej wszystkim znajomym. (Termin mem i związana z nim teoria naukowa zwana memetyką zostały wprowadzone przez D. Richarda Dawkinsa w książce Samolubny gen. Dowiesz się o tym więcej z książki Richarda Brodiego pod tytułem Wirus umysłu).

Im więcej emocji wywołuje dany mem, tym większe prawdopodobieństwo, że zostanie zreplikowany. Memy o szczególnej sile oddziaływania to takie, które dotyczą dzieci. (Zademonstruję to w dalszej części rozdziału). Dobrym przykładem są tu świeżo upieczone mamy, które czują wewnętrzny przymus przyklejania do szyby samochodu napisu „W środku podróżuje dziecko”. W jakim celu umieszcza się podobne znaki? Czy wszystkie mamy ufają, że kierowcy innych pojazdów będą bardziej ostrożni lub zwolnią, zauważywszy taką informację na szybie pojazdu jadącego obok? Spróbuj wyobrazić sobie, jak zareagowałaby matka niemowlęcia, gdybyś spróbował podać w wątpliwość skuteczność takich zabiegów.

Istnieje cała grupa memów powiązanych ze sobą (zwanych mempleksami) w obszarze pieniędzy i sukcesu. Zadaniem tych memów jest zagrodzić ci do nich drogę, zamiast pomóc ci te dwa cele osiągnąć. W dzisiejszych czasach memy te są wszechobecne i większość społeczeństwa jest nimi zainfekowana. Są chętnie aprobowane i replikowane, ponieważ pozwalają wielu z nas uzasadniać brak postępu w realizacji życiowych celów. Są wśród nich następujące przekonania:

Pieniądze są złe.

Bogaci to źli ludzie.

Bycie ubogim jest czymś duchowym i szlachetnym.

Harujesz i ledwo wiążesz koniec z końcem, dzięki czemu zyskasz aprobatę wszystkich fajnych ludzi czyniących podobnie.

Słabeusze i niewiele znaczący ludzie są dobrzy, ważni są źli.

Musisz zaprzedać swoją duszę, aby stać się bogatym.

Bogaci ludzie kłamią, oszukują i kradną.

Szefowie wielkich firm, znani aktorzy i sportowcy mają wygórowane zarobki.

Bogaci posiadają dużo pieniędzy, ale mają też wiele dodatkowych problemów. Nie warto być bogatym.

Pieniądze sprowadzają dobrych ludzi na złą ścieżkę.

Jeśli odmówisz sobie teraz, Bóg zapewni ci prawdziwe bogactwo po śmierci.

Być może trudno jest uwierzyć, że zapamiętane przez ciebie zdanie, które padło z ust nauczyciela lub rodzica, gdy miałeś sześć lat, nawet dziś, po latach, powstrzymuje cię przed uzyskaniem awansu w pracy. A jednak okazuje się to być całkiem prawdopodobne. Możesz wątpić w to, że program telewizyjny, który oglądałeś, mając lat piętnaście, mógł spowodować problemy małżeńskie po dwudziestu latach. Może uznasz za nieprawdopodobne, aby książki, które czytasz lub filmy, które ci się podobają, mogły wywołać chorobę lub nie pozwolić ci wyzdrowieć.

W rzeczywistości takie rzeczy zdarzają się milionom ludzi na całym świecie i najprawdopodobniej jesteś jednym z nich.

Obcowanie ze wspomnianymi wcześniej ludźmi, instytucjami i środowiskami stwarza spore ryzyko zakażenia ogromną ilością memów. Podobnie jak kontakt ze ściekami może wywołać infekcje bakteriami, mikrobami i innymi szkodliwymi mikroorganizmami, w ten sam sposób długotrwały kontakt ze strefą informacyjną (mam tu na myśli telewizję, radio, filmy, książki, magazyny, gazety, internet, a także e-maile) wywoła infekcję wirusową twojej świadomości.

Memy są rzeczywiste i zabójcze — tak samo jak biologiczne wirusy. Podobnie jak wirusy komputerowe, memy pasożytują na zaatakowanym systemie (twoim umyśle), replikują się i przedostają do świadomości innych osób. Epidemia memów opanowała dziś całe społeczeństwa.

Wydajemy miliardy na ochronę przed szkodliwymi wirusami, zarówno biologicznymi, jak i komputerowymi. Pomimo to większość z nas nie ma pojęcia o istnieniu memów. Są one chyba najbardziej niebezpieczne, gdyż zainfekowana osoba niczego nie podejrzewa.

Największą winę ponosi tu strefa informacyjna, która zniekształca rzeczywistość, stosując w tym celu uprzedzenia, subiektywizm oraz tendencyjny punkt widzenia.

Oczywiste zniekształcenia nie stanowią większego problemu. Słuchasz lub oglądasz zapewne wypowiedzi komentatorów politycznych, o których wiadomo, że są zaciekłymi prawicowcami lub liberałami o złotych sercach. Większość Amerykanów wie, że Rush Limbaugh i Bill O’Railley skłaniają się w swoich poglądach ku konserwatyzmowi, natomiast Howard Stern wraz z Alem Frankenem popierają liberałów. To ich sprawa.

Prawdziwe zagrożenie to podprogowe programowanie, któremu jesteś poddawany.

Weźmy taki przykład. Wyobraźmy sobie, że masz siedem lat i jedziesz z rodzicami samochodem. Przejeżdżacie obok ogromnej posiadłości. Jesteś pod wrażeniem tego, co widzisz i wyrażasz to pozytywnym komentarzem. Twoja mama mówi ci, że ludzie mieszkający w domach dużych jak ten nie są szczęśliwi. Jest wielce prawdopodobne, że w tym momencie zakażony zostajesz wirusem myślowym typu „pieniądze szczęścia nie dają”. Zostaje on, o czym nie wiesz, zapisany na twardym dysku twojego umysłu.

Przerażające jest, że w dziewięćdziesięciu procentach takie nieświadome programowanie związane jest z brakiem, lękiem oraz z rozmaitymi rodzajami ograniczeń. Z tego właśnie powodu sabotujemy własny sukces i odpychamy od siebie zdrowie i szczęście. Ten negatywny wpływ nasila się za każdym razem, gdy oglądamy telewizję, idziemy do kina, czytamy książkę lub w inny sposób wkraczamy w strefę informacji.

W jaki sposób superprodukcje kinowe czynią cię biednym…

Zapewne oglądałeś słynnego Titanica. Jeśli nie, jesteś jedną z nielicznych osób na tym świecie, które jeszcze tego nie uczyniły. W kontekście wiedzy i prawd zawartych w niniejszej książce Titanic jest najgorszym dziełem filmowym, jakie dotychczas powstało.

Powód? Żeruje on bowiem na ograniczających przekonaniach na temat pieniędzy i sukcesu, które są wspólne dla większości z nas. Ich podstawę stanowi strach. Skłaniają nas do postrzegania rzeczywistości przez pryzmat braku, niedostatku. Film Titanic programuje nasz umysł na wielu poziomach, przekonując nas, że bycie biednym jest szlachetne, bogaci są ludźmi pozbawionymi moralności, a sam pieniądz jest złem. Im bardziej podobał ci się ten film, tym większe prawdopodobieństwo, że posiadasz nieświadomy skrypt nakazujący ci dostrzegać jedynie brak obfitości wokół siebie. Moim zdaniem Titanic jest naprawdę najgorszym filmem, jeśli popatrzymy na niego z punktu widzenia wiedzy o sukcesie i dobrobycie.

„Daj spokój, Gage” — powiesz pewnie. „To tylko historia miłosna. To tylko film! Wszyscy wiemy, że wszystko w nim jest na niby”. Przeanalizujmy zatem fabułę tego filmu moimi oczami…

W pierwszej scenie widzimy beztroskiego bohatera o imieniu Jack. Co jest powodem jego beztroski? Jack jest biedny. Swoją obecność na statku zawdzięcza jedynie wygranej w karty, czyż nie tak?

Tak więc pierwsza lekcja dla widza jest taka, że biedni są ludźmi wolnymi od trosk i problemów. Pomyślcie tylko o licznych zmartwieniach trapiących bogatych. Co się stanie, gdy służący nagle zachoruje? Albo ktoś złośliwie porysuje im Rolls-Royce’a? Czy wiecie, jak dużo kosztuje dziś utrzymanie helikoptera?

W kolejnej scenie poznajemy Rose. Od razu widać, że nie jest szczęśliwa. Powód? Ma niebawem poślubić nudnego bogacza. Pod naciskiem swojej matki Rose musi pokonać wewnętrzny opór i dotrwać do ślubu dla dobra swojej rodziny. W czasie drugiej (podświadomej) lekcji widz dowiaduje się, że duszę i szczęście osobiste sprzedaje się za pieniądze.

W dalszej części filmu pojawia się kolejna ważna scena, kiedy to Rose siedzi przy stole w eleganckiej restauracji pokładowej. Wokół stołu siedzą także sami ponurzy i nadęci bogacze, sącząc brandy, paląc cygara i prowadząc między sobą puste rozmowy o grze w polo i innych powierzchownych sprawach. W jednej ze scen widzimy, jak matka uderza w rączkę swoją córkę za to, że ta nie potrafi posługiwać się widelcem, jedząc ostrygę (może nieznacznie przesadziłem).

Wtem pojawia się Jack, zachęcając Rose słowami: „Zapraszam panią do pomieszczenia trzeciej klasy, pokażę pani, jak wygląda prawdziwa zabawa!”. Po czym oko kamery pokazuje tłum biedaków, którzy oczywiście śpiewają, tańczą, radują się — w przeciwieństwie do wszystkich tych rozlazłych, wrednych i pryncypialnych bogatych panów i pań z górnego pokładu.

Na czym polega podświadome programowanie w tym przypadku? Bogaci są niefajni. To z biednymi chce się spędzać miło czas. A jeśli pragniemy być akceptowani i dobrze wpasować się w tłum (cel większości z nas, począwszy od okresu dzieciństwa), najlepiej być niezamożnym człowiekiem.

Następnie statek zderza się z górą lodową…

Zamożni próbują przedostać się do łódek bezpieczeństwa lub przekupują w tym celu innych. Bogaty narzeczony Rose wyrywa dziecko z objęć matki, aby móc wydostać się z tonącego okrętu. (Pamiętajmy, że memy poruszające emocje oraz te dotyczące dzieci mają szczególną siłę oddziaływania. Możemy zatem wyobrazić sobie podświadomą reakcję naszego umysłu, widząc, jak samolubny, nadziany kasą gość kradnie dziecko matce, by ocalić własny tyłek).

Widzimy też, jak bogaci wiosłują w swych łódkach daleko za horyzont, podczas gdy biedni wypuszczają resztki powietrza z płuc, uwięzieni w niższych partiach pokładu. Widzimy biedną, lecz dzielną matkę, spokojnie mówiącą swoim dzieciom, aby zeszły niżej i zaczęły nucić pieśni kościelne, zanim zatoną. W tym momencie robi mi się niedobrze!

Przewijamy do końcówki filmu. Rose ma teraz około stu osiemdziesięciu lat. Jej nieszczęsna wnuczka haruje jak wół, opiekując się staruchą. Rose posiada naszyjnik wart około czterdziestu milionów dolarów, który mogłaby podarować wnuczce, zabezpieczając ją finansowo do końca życia. I co z nim robi?

Rzuca go na pożarcie rekinom!

Na każdym z poziomów film ten programuje naszą podświadomość tak, abyśmy wierzyli, że pieniądze są złem, źli są ludzie je posiadający oraz że bieda jest dobra, a nawet duchowa. Nic bardziej mylnego.

— W porządku, przyznaję ci rację — powiesz. — Ale to raptem jeden taki film.

Raptem jeden taki film?! W takim razie przyjrzyjmy się paru innym hitom kinowym. Na przykład Spidermanowi.

Kto w pierwszej części był tchórzliwym czarnym charakterem? Miliarder. À propos, kto zawsze był antybohaterem w Fantastycznej Czwórce, Obcym i niemal każdym odcinku Jamesa Bonda? Odpowiedź: bogaty facet. Ale wróćmy do naszego tkającego sieć krzyżaka. Pamiętacie ten moment, kiedy biedny Peter Parker spotyka wreszcie swoją sąsiadkę, w której podkochiwał się skrycie od lat? Ona i on w tym samym czasie wyszli wyrzucić śmieci. Krzyżują się ich spojrzenia. Dziewczyna zaczyna rozmowę z Peterem i coś się zaczyna między nimi dziać. I co następuje?

Bogaty chłopak podjeżdża swoim nowym samochodem, prezentem urodzinowym od bogatego ojca, czyli złego człowieka. Rozpromieniona dziewczyna zostawia Petera przy pojemniku na śmieci, wskakuje do auta. Odjeżdżają sobie, a nieszczęsny bohater zostaje sam, zniechęcony i wyszydzony. Jakie podświadome emocje wywoła w tobie postać zamożnego człowieka po obejrzeniu czegoś takiego?

W filmie jest nawet taka scena, w której wujek Petera wypowiada słynne zdanie charakterystyczne dla mentalności skoncentrowanej na niedostatku:

— Może nie jesteśmy bogaci, ale za to uczciwi.

Czy słyszałeś już kiedyś coś takiego? Jakie jest prawdziwe znaczenie tego stwierdzenia? Pozwól, że przetłumaczę: „Ciesz się, że jesteś biedny. Oznacza to, że jesteś człowiekiem uczciwym, szlachetnym i dobrym — podczas gdy bogaci kłamią, oszukują i kradną”.

Oto powód, dla którego informacja przekazana ci przez jednego z rodziców lub nauczyciela, gdy miałeś dziesięć lat, może kształtować twój system przekonań dwadzieścia, trzydzieści lub nawet czterdzieści lat później. We wczesnej młodości, kiedy jesteśmy podatni na wpływy, wszystko, co słyszymy z ust osób dla nas ważnych, odciska na nas piętno.

Dlaczego Petera wychowywał wujek? Ponieważ Peter był sierotą. Pamiętamy, że memy najsilniej działające to takie, które wpływają na afektywną sferę świadomości oraz te dotyczące dzieci. Co może ścisnąć za serce bardziej niż los nieszczęsnej sieroty? Właśnie takim dzieckiem był Spiderman. Jeżeli zastanowisz się przez chwilę, odkryjesz, że Batman też nim był. I Superman. I Wonder Woman. I Harry Potter. Mali bohaterowie z dziecięcej serii Boxcar Children i Lemony Snicket też byli sierotami.

Czy dostrzegasz powtarzający się schemat?

Pewnie zaczniesz podejrzewać, że to jakaś konspiracja autorów, których celem jest manipulacja twoim umysłem. Nie w tym rzecz. Oni wszyscy są zainfekowani tymi samymi memami i nie wiedzą nawet, że replikują je w swoim umyśle.

Podobnie jak część pierwsza, Spiderman II jest naszpikowany podprogowymi przekazami, które wzmacniają negatywne wirusy myślowe. Fakt ten jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności zagwarantował komercyjny sukces filmu na całym świecie. Po raz kolejny widzimy szlachetną postać ciotki Petera, która wychowywała chłopaka. Wiemy na pewno, że jest to osoba szlachetna, ponieważ pazerni bankierzy właśnie eksmitują ją z domu, w którym do tej pory mieszkała.

W drugiej części filmu bohater traci pracę przy rozwożeniu pizzy za to, że zatrzymał się, aby uratować dwoje dzieciaków, które o mały włos nie wpadły pod ciężarówkę. To z kolei utrwala mem o treści: ludzie szlachetni swoje dobro i szczęście składają w ofierze za innych (przekonanie, które zaowocuje większą ilością negatywnych i dysfunkcyjnych związków międzyludzkich, jakby nie było ich wszędzie pod dostatkiem!). Aby było jeszcze piękniej, szefem Petera jest bezlitosny Hindus — kolejny przykład memu wzmacniającego w naszych umysłach przekonanie, że łasi na grosz imigranci pozbawiają pracy porządnych i pracowitych Amerykanów.

Spiderman I kończy się sceną, w której bohater mówi swojej ukochanej, że nie mogą być razem. Następnie odchodzi samotnie w zachodzące słońce swojej niespełnionej miłości. Dokonał wyboru i odsunął od siebie osobiste szczęście, aby móc służyć innym oraz walczyć z siłami zła.

W części drugiej ta sama dziewczyna próbuje zmusić Petera, aby użył swojej magicznej mocy i uczynił z niej uczciwą kobietę. I znów bohater musi wybierać pomiędzy osobistym szczęściem a łapaniem w sieci kolejnych złoczyńców. Prosi o radę swoją ciotkę, która wyrzucona z własnego domu na bruk, pochłonięta jest porządkowaniem swego dobytku. Chłopak dowiaduje się od niej o istnieniu wyjątkowych ludzi, potrafiących rzucić wszystko, co dla nich ważne, aby służyć innym i w ten sposób wypełniać niezwykłą życiową misję. I to ma być takie wspaniałe?!

Co za bzdura!

Wszyscy twórcy kinowi od Hollywood, Bollywood aż po Hongkong, przyswoili sobie dobrze tę prawdę. Im bardziej treść filmu pokrywa się z powszechnymi przekonaniami, tym bardziej prawdopodobne jest, że zdobędzie on popularność. Nie ograniczajmy się tu wyłącznie do studia filmowego…

Telewizja w równym stopniu ponosi winę, a twój częsty kontakt z nią o wiele bardziej zagraża twojemu zdrowiu, szczęściu i życiowej pomyślności.

Zastanów się przez chwilę nad wizerunkiem superbogatego człowieka przedstawianego na małym ekranie. Stałą zasadą jest, że w serialach typu Bogate biedaki ci pierwsi muszą być zawsze pretensjonalnymi, nadętymi snobami, a drudzy są poczciwi, serdeczni i mają zdrowe podejście do życia. Czy pamiętasz głupawego milionera o dziwnym imieniu z Wyspy Gilligana? W serialu M*A*S*H zawsze znalazł się jakiś bogaty dupek słuchający opery, który uprzykrzał życie innym? Przypomnij sobie tych wszystkich rozpustnych, zakłamanych, zdradliwych i spiskujących bogaczy zawsze obecnych w serialach typu Dynastia. Wszędzie ten sam schemat.

Programy najbardziej szkodliwe, jeśli przyjrzeć się im z perspektywy współczesnej wiedzy o bogactwie i pomyślności, zaczęły pojawiać się, kiedy stacje telewizyjne zorientowały się, że produkowane tanim kosztem reality shows są w stanie cieszyć się ogromną popularnością wśród widzów. Ryzykanci, Nieustraszeni, The Apprentice, Najsłabsze ogniwo mają jedną cechę wspólną: pokazują, do jakiego poziomu ich uczestnicy są w stanie zniżyć samych siebie, aby zaistnieć na szklanym ekranie lub zdobyć nagrodę pieniężną. (Na tej samej zasadzie opiera się program Jerry’ego Springera, jak również inne szmatławe talk-show emitowane każdego dnia).

W chwili powstawania tej książki wielkim hitem w Stanach Zjednoczonych jest brytyjski reality show Unanimous. Dziewięciu ludzi uwięzionych w podziemnym bunkrze, z których każdy obmyśla ucieczkę i powrót do domu z półtoramilionową gotówką. Pozostałych ośmiu zostaje z niczym. Producenci programu celowo umieścili w nim kłamców i oszustów, aby wzmocnić w widzu przekonanie, że chęć zdobycia pieniędzy nakłania do czynienia złych rzeczy.

Nie sposób oglądać podobnych programów bez jednoczesnego zaniżenia opinii i oczekiwań w stosunku do współczesnego człowieka. Tracimy szacunek do innych, a w konsekwencji — do samych siebie.

I znów kłania nam się kwestia poczucia własnej wartości. Jeśli nie czujesz się pełnowartościowym człowiekiem, będziesz zawsze uniemożliwiać samemu sobie osiągnięcie szczęścia. Autosabotaż może przejawiać się w obszarze zdrowia, tworzenia silnych związków z innymi, zarabiania pieniędzy lub osiągania zawodowego sukcesu. W krajach rozwiniętych (według mnie jest to termin relatywny) telewizję ogląda się przez pięć do sześciu godzin dziennie! Czy potrafisz wyobrazić sobie, jak kształtuje się poczucie własnej wartości w przypadku osoby, która czyni to latami?

Od początku istnienia telewizji z łatwością wyliczyć można programy, które osiągnęły sukces, ponieważ pokrywały się z powszechnym przekonaniem, że pieniądze są złem, zamożni ludzie nie są dobrzy, a bycie biednym jest z zasady czymś duchowym.

Niestety, zarówno książki, jak i gazety czy magazyny, kontynuują tradycję negatywnego programowania naszych umysłów, podobnie jak czynią to ich elektroniczne odpowiedniki. Zastanów się, w ilu przeczytanych przez ciebie książkach przewijała się postać bohatera gotowego poświęcić wszystko, aby zdobyć dziewczynę? W ilu z nich powtarzał się ten sam schemat, który odnaleźć można we wspomnianych wcześniej kinowych i telewizyjnych produkcjach, kiedy to bogaty był zły, a biedny dobry i uduchowiony?

Kilka lat temu, lecąc samolotem do Europy, czytałem po drodze streszczenie Pamiętników niani — książki, która miała niebawem ukazać się w księgarniach. Był to zbiór opowiadań autorstwa dwóch opiekunek do dziecka, w których opisują one swych bogatych pracodawców jako zblazowanych, płytkich i przebiegłych. Jest tam postać pewnej zamożnej pani, która obsesyjnie porządkuje swoją bieliznę, oznaczając szuflady komody literami alfabetu, lecz rzadko zajmuje się własnymi dziećmi. Jest tam również postać opieszałego ojca tych dzieci i jego kochanki, „kręcącej tyłkiem odzianym w stringi”. Od razu byłem w stanie przewidzieć, że książka ta stanie się bestsellerem. Oczywiście, przewidywania moje okazały się trafne.

Biedni ludzie uwielbiają wszelką lekturę, która opisuje bogatych jako nieszczęśliwych, powierzchownych i nieuczciwych. Mogą następnie wmawiać sobie, że sami nie są bogaci tylko dlatego, że nie mieli ochoty zniżać się do poziomu tych pierwszych. (Podobnie jak matka, która mówi swoim dzieciom, iż niemożliwością jest, aby ludzie mieszkający w okazałych domach byli szczęśliwi).

Pamiętam jedną z powieści Johna Grishama o prawniku z prestiżowej kancelarii, który poznaje pewnego bezdomnego człowieka, rezygnuje ze swej posady i zaczyna pracować za półdarmo na rzecz biednych ludzi z ulicy. W międzyczasie bierze rozwód z żoną, sprzedaje swojego lexusa, w zamian kupuje jakiegoś starego rzęcha i przeprowadza się do koszmarnego i nieumeblowanego mieszkania, w którym nie ma ogrzewania. W ten sposób upodabnia się do swoich nowych klientów.

Jakież to romantyczne. I jakie idiotyczne.

Powieść ta odniosła niebywały sukces. Iluż ludziom mógłby pomóc ów prawnik, gdyby nie porzucił swojej pracy w dobrze prosperującej firmie, która dawała mu dochody rzędu dwustu tysięcy dolarów rocznie? A gdyby ustalił ze swymi współpracownikami, że każdy z nich przepracuje pół dnia w miesiącu, nie pobierając za to żadnego honorarium? A gdyby tak udało mu się przekonać innych kolegów po fachu, prowadzących swoje kancelarie w tym samym mieście, aby zrobili to samo? Wszyscy ci bezdomni ludzie mieliby tylu prawników, że nie wiedzieliby sami, na którego się zdecydować!

Nikt nigdy nie ujrzy książki o takiej fabule, ponieważ nikt takiej książki nie wyda. Nie chcemy słuchać o bogatych, którzy zawsze nimi będą i którzy jeszcze pomagają innym. Chcemy słuchać o tym, że pieniądze oraz ich siła nabywcza nie mają żadnego znaczenia. Chcemy czytać o bohaterach, którzy „oddali wszystko w zamian za miłość”.

Pomyśl tylko o licznych piosenkach, sztukach teatralnych i operach analogicznych w swej treści do tego, o czym wspomniałem przed chwilą. Jest taka głupawa pioseneczka z gatunku country o miłości, w której jest następujący fragment: „Do niego należy połowa śródmieścia Atlanty, a ja mogę podarować jej jedynie księżyc”. Oto przykład bezwartościowego pseudodzieła muzycznego, które stało się przebojem, ponieważ pasuje idealnie do tkwiącego w umysłach setek tysięcy ludzi systemu przekonań o wszechobecnym niedostatku.

Cała ironia polega na tym, że ludzie, którzy sprzedają podobne bzdury innym, niesamowicie się na tym bogacą. Grisham jest obecnie jednym z najlepiej zarabiających pisarzy na świecie. Alan Jackson zgarnia krocie dzięki swoim pioseneczkom o „skromnym facecie”. Titanic Jamesa Camerona przyniósł reżyserowi zysk rzędu dwustu milionów dolarów za pokazanie widzowi, że bycie biednym jest czymś duchowym!

Jeszcze raz pragnę zaznaczyć, że nie ma tu mowy o żadnej konspiracji autorów, której celem jest, aby zwyczajny człowiek nigdy nie stał się bogaty. Ci, którzy rozsiewają te szkodliwe memy, zwykle czynią to nieświadomie. Muzycy czerpią inspirację z tego, co odniosło sukces przed laty. Piszący scenariusze opierają się na klasykach sztuki filmowej, aby zapewnić popularność swoim współczesnym dziełom. Twórcy telewizyjni w kółko odgrzewają stare pomysły. Cykl negatywnego programowania powtarza się, a będące jego wynikiem przekonania wnikają z powrotem w świadomość społeczną.

Nie doszliśmy jeszcze w naszych rozważaniach do dwóch postaw życiowych będących rezultatem podświadomego programowania. Są to: mentalność ofiary i roszczeniowość.

Powodem, dla którego artyści-twórcy kontynuują znany nam cykl, jest fakt czerpania przez nich inspiracji z klasycznych tematów lub archetypów istniejących od setek, a może nawet tysięcy lat. Jednym z nich jest „podróż bohatera”. Uczą tego już w szkole. Postać będąca na początku zwyczajnym człowiekiem, w pewnym momencie staje przed jakimś wielkim wyzwaniem, w obliczu którego jest w stanie wykazać się niebywałą zaradnością i odwagą. Pokonuje przeciwności losu i na koniec wyłania się jako wielki bohater.

Gwiezdne wojny są przykładem „podróży bohatera”, podobnie jak Spiderman, Batman, Władca Pierścieni oraz wszystkie powieści Roberta Ludluma. Przykładem „podróży bohatera” jest większość dzieł z gatunku kina akcji oraz ciągnące się jak makaron westerny. Widzowie tak mocno identyfikują się z ich bohaterami/bohaterkami, że wręcz fizycznie pragną nimi być. I w ten właśnie sposób skończyłem z kulą w brzuchu owej sobotniej nocy. To jasne — wypełniłem w ten sposób swoją bohaterską misję.

Wszystko zaczęło się wiele lat wcześniej, w czasach dzieciństwa. Nie był to szczęśliwy okres mojego życia. Nie umiałem odnaleźć się wśród rówieśników. Odstawałem od reszty rodziny, nie nawiązywałem przyjaźni z dziećmi w klasie. Wszędzie czułem się źle. Zamknięty w swoim pokoju, spędzałem godziny na czytaniu książek.

Często oddawałem się marzeniom, w których widziałem siebie jako bohatera. Stanowiło to dla mnie formę ucieczki przed kiepskim życiem, jakie znałem. Są to marzenia większości dzieci, jednak te, którym jest naprawdę ciężko, zanurzają się w świat fantazji o wiele częściej niż ich beztroscy rówieśnicy. Książki, a w mniejszym stopniu także film i telewizja, stanowiły w moim życiu bezpieczny azyl.

W miarę upływu czasu przygody moich książkowych, telewizyjnych i kinowych bohaterów zaczynały być do siebie coraz bardziej podobne. Nie były w stanie już niczym zaskoczyć i zaczęły smakować jak odgrzewany kotlet. Bohater jest ranny. Cierpi z powodu fizycznego bólu, ale znosi swe cierpienie po męsku. Udaje mu się przeżyć. (Pocisk zaledwie drasnął go w ramię, ale cała uwaga skierowana jest w tej chwili na niego. Rana zostaje opatrzona. Po tym wszystkim nieźle wygląda, nie martwi się także perspektywą umierania. No, chyba że jest dodatkowym członkiem załogi kosmicznego statku, którym wylądował w towarzystwie kapitana Kirka, komandora Spocka, porucznika Sulu oraz doktora McCoya!).

Za każdym razem, kiedy bohater grany przez Johna Wayne’a zostawał ranny, wyobrażałem sobie całe współczucie, którego ja sam doświadczyłbym, będąc na jego miejscu. Wyobrażałem to sobie setki tysięcy razy w czasach swojej młodości. Następnie dorosłem i moje chłopięce marzenie stało się rzeczywistością.

Wierzę, że tamten incydent na rogu ulicy, gdzie zostałem postrzelony, ujawnił to, co nosiłem w umyśle. Podobnie było ze wszystkim, co mnie spotykało, bez względu, czy było to dobre czy złe. Ty także przyciągasz lub uzewnętrzniasz wszystko to, co pewnego dnia staje się dla ciebie realnym doświadczeniem.

Tak działa prawo przyciągania. Przyciągamy do swego życia to, o czym myślimy, to, czego mocno pragniemy oraz to, czego się boimy. Wszystko, co zaprząta nasze myśli, przełoży się na rzeczywistość.

Czytający te słowa sceptyk z pewnością odniesie się drwiąco do ich treści. Skąd napastnik mógł wiedzieć, że podświadomie pragnąłem zostać rannym, aby spełniło się moje dziecięce marzenie o zostaniu wielkim bohaterem? Dlaczego tamtej nocy wybrał właśnie moją ulicę, aby znaleźć tam przyszłą ofiarę?

Tego nie wiem. Ale wiem od Josepha Campbella o istnieniu podświadomości zbiorowej. Einstein mówił o jednolitej teorii pola, a wedyjscy mędrcy o przestrzeni istniejącej pomiędzy naszymi myślami. Wiadomo też, że wszystko, co istnieje, a więc ludzie, windy, oceany, broń palna, drzewa itd. stanowi wibrującą energię. I choć nie potrafię dokładnie wyjaśnić mechanizmu działania owego prawa, zapewniam cię, że jest obecne w naszym życiu.

Kolejny ponadczasowy temat to nieodwzajemniona miłość. Przypomnij sobie sztukę Romeo i Julia albo słynną Cyganerię, w której to Mimi, umierając, pozostawia Rodolfo samego. Albo Toscę, w której tytułowa bohaterka w chwili rozpaczy przemawia do nieżyjącego barona Scarpii, że oto stanie wspólnie z nim przed obliczem Boga, po czym rzuca się w przepaść. Tu również przewija się ten sam mem o niespełnionej miłości.

Czy pamiętasz serial telewizyjny Niesamowity Hulk? W każdym z odcinków główny bohater, dr David Banner, odbywa podróż do nowego miasteczka, poznaje tam jakąś piękną kobietę i zakochuje się w niej. Następnie dochodzi do sytuacji, która wywołuje w nim złość, w wyniku czego przemienia się w tytułowego bohatera, czyli Hulka. Musi teraz uciekać z miasteczka, zanim zdążą dopaść go paparazzi. Każdy odcinek ma identyczne zakończenie — naukowiec David Banner opuszcza miasteczko na piechotę. Wędruje samotnie, a w tle rozbrzmiewa temat przewodni serialu…

Przewijamy taśmę czasu o kilka lat później i oto widzimy, jak Spiderman odchodzi od swej ukochanej pod koniec pierwszej części filmu. Produkcje takie jak Przyczajony tygrys, ukryty smok, Dom latających sztyletów to nic innego, jak współczesne wersje Romea i Julii. Wciągają widza emocjonalnie (odwołanie się do emocji jest niezbędne w procesie programowania podświadomości), ponieważ opierają się na ponadczasowym i ogólnoludzkim wątku niespełnionej miłości.

Wielkim przebojem małego ekranu w 2005 roku był Dr House — medyczny serial, którego akcja rozgrywa się w dużym szpitalu. Gra aktorska jest tam na wysokim poziomie i lubię go oglądać. Jednakże prawdziwym powodem wielkiej popularności tego serialu jest fakt, że odwołuje się do bardzo mocnych wirusów myślowych. Tytułowy bohater to ekscentryczny intelektualista, niezwykle mądry człowiek, mający w pogardzie wszelkie autorytety. (Mem: podświadoma aprobata dla małego człowieczka, w pojedynkę zmagającego się z ogromnymi siłami zła). W pierwszej serii widzimy postać zachłannego miliardera, który przejąwszy władzę nad zarządem szpitala, zamierza zwolnić kilka osób, a następnie zwiększyć sprzedaż produktów firmy farmaceutycznej, którą skrycie reprezentuje. Jego celem jest uczynienie ze szpitala prywatnego źródła dochodu. Nie obchodzi go, że pacjenci umierają, gdyż ratowanie im życia nie przyniosłoby szpitalowi spodziewanych zysków (Mem: bogaci są ludźmi pozbawionymi skrupułów).

W drugiej części tytułowy bohater spotyka po latach swą dawną miłość. Wspólnie odkrywają, że wciąż łączy ich silne uczucie. Następnie dr House odpycha ukochaną od siebie z powrotem w ramiona chorego męża, będącego teraz jej nowym partnerem życiowym (Mem: niespełniona miłość). W kółko to samo.

W jaki sposób rząd zniechęca społeczeństwo do sięgania po sukces…

Jak już wspomniałem, media są jednym z winowajców odpowiedzialnych za negatywne programowanie naszych umysłów. Istnieje mnóstwo innych, legalnie działających instytucji, które nieustannie przesyłają ci memy zawierające przekaz o wszechobecnym niedostatku i ograniczeniach. Zacznijmy od rządu twojego kraju. Jeśli mieszkasz w państwie o ustroju komunistycznym lub socjalistycznym, oczywisty będzie fakt, że rządzącym zależy na tym, abyś żywił przekonanie o szkodliwości dobrobytu. Powinieneś wierzyć w to, że obywatele zobowiązani są do troski o innych, a poświęcanie swego szczęścia dla dobra ogółu jest świętym obowiązkiem każdej jednostki.

Realne zagrożenie istnieje również w krajach takich jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja, Australia, Kanada, a także wielu innych, mianujących się demokracjami lub republikami o wolnorynkowym systemie gospodarki. W krajach takich dużo rozprawia się na temat wolnego rynku, podczas gdy rządowe programy pomocowe, notoryczne ściganie przeciwników monopoli oraz uspołecznianie opieki zdrowotnej to działania, które w rzeczywistości nie promują ani innowacyjności, ani konkurencyjności cenowej, ani też nie umożliwiają prawdziwej wymiany wartości.

Rządy państw są ze swej natury instytucjami opartymi na korupcji. Na ich czele stoi albo jakiś faszystowski dyktator i mamy wtedy do czynienia z jawną postacią zła, albo zwą się rządami ogółu i wówczas zło bywa zakamuflowane. Rządy stanowiące luźną formę demokracji, w późniejszej fazie swego istnienia stają się systemami dwupartyjnymi. Następnie każda z partii zmuszona jest współzawodniczyć z drugą o władzę, a zwycięstwo odniesie ta, która będzie w stanie ofiarować społeczeństwu najwięcej „darmowego sera”. Jeśli partia A zapewnia darmową edukację dzieci i młodzieży, partia B zmuszona jest dotrzymać jej kroku, oferując darmowe kształcenie akademickie. Jeśli partia A obiecuje refundację leków dla seniorów, partia B przebija jej ofertę projektem usług medycznych na koszt państwa. Partie polityczne utrzymują lub odzyskują swoją władzę polityczną, obiecując obywatelom więcej, niż są w stanie sfinansować z pieniędzy podatników.

W rzeczywistości „darmowy ser” znaleźć można tylko w pułapce na myszy. Jedynym sposobem na zapewnienie tak ogromnej obfitości dóbr całemu społeczeństwu jest odebranie ich niewielkiemu procentowi zamożnych wyborców, a następnie rozdzielenie pomiędzy przeważającą liczebnie grupę biednych wyborców (którzy wierzą, że są niewinnymi ofiarami systemu i uznają za nader słuszne przejęcie części majątku zachłannych bogaczy).

Jednostką w największym stopniu zagrażającą rządowi jest zamożny, wysoce świadomy osobnik płci męskiej lub żeńskiej, będący w stanie sam zatroszczyć się o siebie. Idealnym obywatelem będzie człowiek potrzebujący wsparcia, ponieważ w im większym stopniu go potrzebuje, tym łatwiej jest takim człowiekiem sterować.

Jako jednostka kreatywna i zdolna do samodzielnego myślenia zderzasz się z ogółem społeczeństwa, które chce otrzymywać coś, nie dając nic w zamian. Zderzasz się także z rządami państw chętnymi wszystkie te pragnienia zaspokajać. Smutna prawda jest taka, że rząd twojego kraju wcale nie chce, abyś odniósł sukces. Potrzebuje natomiast całej armii pasożytniczych jednostek, dzięki którym jest w stanie utrzymać swą władzę, co czyni poprzez dobroczynne rozdawanie „darmowego sera”. Możesz być pewien, że każdy bezpośredni kontakt z instytucją państwa będzie z tego właśnie powodu podsycał w twoim umyśle ograniczające przekonania na temat sukcesu.

Religia…

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że religia, którą wyznajesz, także zniechęca cię do sukcesu. Zdrowe, samowystarczalne i zadowolone z życia jednostki nie potrzebują ani rad, ani wsparcia z zewnątrz. O wiele łatwiej jest manipulować i kontrolować (a także zmuszać do składania ofiar pieniężnych) rzesze wiernych, którzy modlą się jedynie o zbawienie duszy, ocalenie ode złego lub o znalezienie nowej pracy.

Zorganizowana religia jest prawdopodobnie jedyną instytucją odpowiedzialną za pomnażanie największej liczby szkodliwych wirusów myślowych, które dla ogromnej części społeczeństwa stanowią barierę uniemożliwiającą osiągnięcie sukcesu. Poświęciłem temu tematowi jeden z rozdziałów niniejszej książki, opisując w nim niszczący i paraliżujący wpływ zorganizowanej religii na umysły milionów ludzi na całym świecie.

Istnieje inne niebezpieczne źródło negatywnego programowania, któremu nieustannie podlega twój umysł. Nieliczni z nas zdają sobie sprawę z tego, że są nim…

Osoby, z którymi najczęściej przebywasz…

Nic nie jest w stanie zainfekować twego umysłu negatywną wizją świata szybciej niż obcowanie z ludźmi o niezdrowym systemie przekonań. Jeszcze gorzej jest, gdy próbujesz takie osoby „ocalić”. Im bardziej starasz się je podźwignąć, tym bardziej będą nieświadomie próbować ściągać cię w dół. Działanie tego typu bywa celowe, najczęściej jednak dokonywane jest bez udziału świadomości, przez co bywa zabójcze dla naszego umysłu.

Nie oznacza to, że twoja rodzina bądź przyjaciele przejawiają wobec ciebie złe intencje. Z pewnością większość z nich na swój sposób dobrze ci życzy. Rodzice wpajają swoim dzieciom, jak istotne jest, aby znalazły sobie stabilną pracę w systemie, który będzie chronić ich prawa pracownicze. Nauczyciele i doradcy zawodowi prawią ci o tym, jak ważne jest posiadać „realistyczne oczekiwania”. Od przyjaciół słyszysz, że nie warto walczyć o więcej, bo można się rozczarować.

Wszystko to czynione jest nieświadomie z obawy, że ty sam mógłbyś odnieść sukces, który pozostawi ich w tyle. Istnieje także grupa bliskich ci osób, które w jawny sposób próbują odwieść cię od sukcesu. Stając się zdrowym, zamożnym i szczęśliwym człowiekiem, odbierasz im prawo do wyszukiwania licznych powodów, dla których nie poszli w twoje ślady.

Wszyscy oni będą rozprawiać o tym, jak naiwne są twoje pomysły na biznes, będą wyśmiewać twoje marzenia i umniejszać dotychczasowe osiągnięcia. A jeśli po kilku nieudanych próbach wrócisz do punktu wyjścia, będą starali się uspokoić cię, uzasadniając twoją porażkę frazesami typu: „Aby zarobić duże pieniądze, musisz mieć ich sporo na starcie”, „Chcąc zostać bogatym, musisz zaprzedać duszę” lub „Do osiągnięcia sukcesu potrzebne są znajomości”.

Niektóre osoby obecne w naszym życiu bywają dla nas toksyczne. Przebywanie wśród nich stanowi potencjalne zagrożenie dla sfery naszych marzeń, nadziei i ambicji. Sieją one w naszych umysłach strach, zwątpienie i niepewność. Osoba próbująca uwolnić się od negatywnych przekonań i ograniczającego wpływu memoprogramowania jest zbyt słaba i dlatego łatwo jej zaprzepaścić dotychczasowe wysiłki i powrócić do starego sposobu myślenia oraz działania. Niezbędne w takim przypadku może okazać się tymczasowe zachowanie fizycznego i emocjonalnego dystansu w stosunku do negatywnie myślących osób z jego lub jej otoczenia.

Są w moim życiu osoby, które kocham i którym szczerze pragnąłbym pomóc. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że nie są one w tym momencie gotowe do przyjęcia pomocy z mojej strony. Ciągłe przebywanie w ich towarzystwie mogłoby z kolei zaburzyć moje dobre samopoczucie emocjonalne.

Na obecnym etapie życia posiadam jednak dosyć ugruntowaną osobowość oraz pewną siłę psychiczną. Jestem w stanie dużo udźwignąć. Mogę przebywać w towarzystwie osób o poziomie świadomości niższym od mojego i próbować te osoby wyciągnąć w górę, zamiast pozwalać, aby ciągnęły mnie w dół. Ten stan rzeczy zawdzięczam piętnastoletniej pracy nad sobą. Kiedyś było dokładnie odwrotnie. Obecnie unikam kontaktu z pewnymi środowiskami, ponieważ liczba negatywnie myślących osób o mentalności ofiary jest tak ogromna, że obawiam się o moją własną sferę świadomości. Wchodząc między wrony, musisz krakać jak one.

Jeśli dopiero od niedawna zacząłeś uwalniać się od ograniczającego sposobu myślenia i skłaniać ku obfitości, musisz być bardzo czujny. Twoim najważniejszym atutem jest teraz twój umysł oraz nowo nabyta mentalność. Musisz za wszelką cenę starać się te dwie rzeczy chronić.

Według Jima Rohna twój dochód stanowi średnią dochodu pięciu osób z twojego najbliższego otoczenia. Według mnie zasada ta daje się zastosować w przypadku małżeństwa, bliskiego związku, stanu zdrowia oraz innych aspektów życia związanych z obfitością i pomyślnością.

Skąd się to wszystko bierze?

Od najwcześniejszych lat życia docierają do twej świadomości ogromne ilości przekazów. Rodzina i przyjaciele powoli oskubują cię z marzeń i poczucia własnej wartości. Być może dołączysz do grona wyznawców zorganizowanej religii, która będzie wpajać ci, że urodziłeś się jako nieszczęsny grzesznik.

Twój umysł jest programowany krok po kroku, w ledwo dostrzegalny sposób. Tworzysz systemy przekonań, które cementują się z twoją osobowością. Odbywa się to wszystko bez udziału świadomości. Głęboko zakorzenione „prawdy” dotyczące związków międzyludzkich, pieniędzy i sukcesu skrystalizują się, zanim skończysz dziesięć lat.

Kiedy zostałeś już w pełni zaprogramowany, aby dostrzegać świat przez pryzmat braku i ograniczeń, zaczynasz instynktownie ciągnąć w kierunku wszystkich nieszczęśliwych, ubogich i życiowo przegranych. Zaczynasz żywić nieufność w stosunku do bogatych. Maleje twoje poczucie wartości, co powoduje problemy emocjonalne. Twoje marzenia kurczą się i zaczynasz widzieć je jako odległe i jakby mniej osiągalne (pamiętaj, że to wszystko pozostaje w obszarze twojej nieświadomości). Kiedy twoje poczucie własnej wartości spadnie do odpowiedniego poziomu, zaczynasz robić to co ja, a mianowicie kreować się na jeszcze większego bohatera, aby w ten sposób polepszyć sobie samopoczucie.

Całkiem bezwiednie tworzysz przeszkody, wyzwania i utrudnienia we wszystkich podejmowanych przez siebie działaniach. Wszelkie przedsięwzięcia i drobne sukcesy, mogące nie sprawiać ci większych problemów przy zdrowym podejściu emocjonalnym, zaczynają się komplikować, co w pewien sposób czyni z ciebie bohatera. Im więcej stresu i nerwów, tym więcej subiektywnie odczuwanej szlachetności, odwagi i heroizmu. Przynajmniej takie będzie twoje nieświadome założenie. Oczywiście ponosisz porażkę, ponieważ twoje działania sprawiają, że każdy z celów staje się celem ruchomym, w konsekwencji czego nigdy go nie zdobywasz, zaś twoje samopoczucie ulega pogorszeniu.

Wiem coś na ten temat. Realizowałem ten scenariusz przez trzydzieści lat.

Byłem nastoletnim alkoholikiem i narkomanem. Trafiłem za kratki za napad z bronią w ręku, mając zaledwie piętnaście lat. Kiedy wyszedłem na prostą, nie powiodło mi się w co najmniej dziesięciu biznesach, które prowadziłem. Doświadczyłem w swoim życiu ponad jedenastu dysfunkcyjnych związków, jeden za drugim. Moje problemy osiągnęły apogeum, gdy miałem trzydzieści lat: urząd skarbowy zarekwirował moją firmę za niepłacenie podatków, a następnie wystawił ją w przetargu.

Po tym ostatnim zdarzeniu zostałem bez domu, samochodu i bez jakiegokolwiek źródła dochodu, z długiem w wysokości pięćdziesięciu pięciu tysięcy dolarów. Aby móc opłacić czynsz, sprzedałem wszystkie meble i jadłem zupki chińskie po trzy razy dziennie. W końcu zmuszony byłem zadać sobie to najistotniejsze pytanie: Kim jest osoba, która zawsze była i nadal jest świadkiem wszystkich negatywnych zdarzeń, które do tej pory miały miejsce w moim życiu?

Ogromnie nie w smak było mi udzielić samemu sobie odpowiedzi na to pytanie. Była mi ona jednak niezmiernie potrzebna do tego, aby przenieść punkt ciężkości ze świata zewnętrznych wydarzeń ku własnemu wnętrzu. Rozpocząłem samokształcenie w kwestii dobrobytu i kontynuuję tę naukę do dzisiaj. Wkroczyłem na ścieżkę samorozwoju i powoli zaczęło docierać do mnie, że przez trzydzieści lat sabotowałem własny sukces za sprawą głęboko zakorzenionej wiary w to, że nie jestem tego sukcesu wart.

A jak jest w twoim przypadku? Czy uważasz, że owo podświadome programowanie, któremu byłeś poddawany od dzieciństwa, odcisnęło trwałe piętno? Czy możliwe jest, abyś nieświadomie dokonywał autosabotażu na drodze do osiągnięcia sukcesu w życiu, odpychał wszelki dostatek, zdrowie oraz szczęście? Czy możliwe jest, abyś hołdował przekonaniom, które ci nie służą? Kim są osoby z twojego najbliższego otoczenia? Jakiej treści przekazy otrzymujesz od nich?

Wewnętrzny konflikt…

Podświadome programowanie, o jakim tu mowa, wywołuje konflikt w umyśle. Racjonalnie, logicznie i świadomie pragniemy być zdrowi, szczęśliwi i opływać w dostatek. Bądźmy szczerzy — kto z nas nie pragnąłby tak właśnie żyć?

Uważamy się za ludzi pragnących żyć dostatnio, lecz nasza podświadomość podpowiada nam, że przecież bogaci potrafią tylko kłamać, oszukiwać i okradać innych. Ożywa w nas zafiksowane przekonanie, że ludzie ci zaprzedają duszę, aby żyć dostatnio. Nasza podświadomość przypomina nam o potrzebie bycia osobą spójną wewnętrznie, powszechnie lubianą, która po śmierci musi koniecznie znaleźć się w niebie.

Pozwalamy więc, aby ważne okazje życiowe przechodziły nam koło nosa lub robimy nagle coś, co sprawia, że zwalniają nas z pracy. Zaczynamy zażywać narkotyki lub popadamy w alkoholizm. Doprowadzamy do konfliktów we własnym małżeństwie lub wątpimy w siebie tak mocno, że wycofujemy się, gdy na horyzoncie pojawiają się najmniejsze nawet przeciwności. Porzucamy marzenia i postanawiamy być „realistami”.

Najbardziej cierpi na tym poczucie własnej wartości, z którym większość pięcioletnich dzieci nie ma żadnego problemu. Kiedy te same dzieci osiągają wiek studencki, okazuje się, że większość z nich została uwarunkowana w sposób, który pozbawił ich zdrowego poczucia własnej wartości. Zaczynają kwestionować swoje naturalne prawo do bycia człowiekiem zdrowym, szczęśliwym i zasobnym.

W człowieku borykającym się z negatywnym obrazem własnej osoby nie ma przyzwolenia na bycie szczęśliwym. Nikt i nic nie jest w mocy utwierdzić go w przekonaniu o jego własnej bezwartościowości bardziej niż czyni to zorganizowana religia. I o tym właśnie opowiem w kolejnym rozdziale tej książki.

ROZDZIAŁ 2.
Nadzieja, narkotyki i Kościół: walka o władzę nad twoją duszą

Fantastyczne ,,programy lojalnościowe’’ i religijne przekonania udaremniające osiąganie sukcesu i pełni szczęścia

Kiedy umierał papież Jan Paweł II, przebywałem poza granicami USA. Śledząc amerykańskie media, miałem wrażenie, że cały kraj pogrążony jest w głębokiej żałobie. Jednak, w porównaniu z obsesją medialną, jaką rozpętały wokół tego wydarzenia europejskie środki masowego przekazu, rodzima prasa, radio i telewizja wypadły — w pozytywnym sensie tego słowa — nader skromnie. Ze stolicy Francji publiczne stacje telewizyjne nadawały tylko i wyłącznie treści „papieskie” przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. W Amsterdamie, na ekranach telewizyjnych we wszystkich coffee shopach bez przerwy oglądano transmisje ze Stolicy Apostolskiej.

W trakcie swego dwudziestosześcioletniego pontyfikatu papież Jan Paweł II, jak nikt inny, zdołał poruszyć serca milionów ludzi na całym świecie. To dzięki niemu w Watykanie zaczęto posługiwać się komputerami. Jego Eminencja odbył osobiste podróże do stu dwudziestu dziewięciu krajów świata. Potrafił wykorzystać potęgę telewizji oraz dobrodziejstwa nowoczesnej technologii, aby za ich pomocą docierać do wiernych w najdalszych zakątkach naszego globu. Jego wizyty solidnie wstrząsały aparatem dyktatorskiego reżimu w niejednym politycznie ciemiężonym kraju. Papież niósł nadzieję ubogim i rzucał światło na rzeczywistość ludzkiego cierpienia. Był człowiekiem ze wszech miar dobrodusznym i niezwykle oddanym swemu powołaniu.

Cóż, jeśli żadne z jego chlubnych działań nie zdoła zniwelować duchowej spuścizny biedy, ignorancji oraz rozpaczy, jakie pozostawił wyznawcom swej religii…

Po raz kolejny historia udowodniła, że obawiać należy się nie tyle czarnych charakterów, co świętych orędowników z sercem na dłoni. Jan Paweł II z pewnością należał do tych drugich. Przyczynił się do obalenia komunizmu, dawał ukojenie chorym i otaczał opieką ubogich. Lecz, jak to często bywa w przypadku niejednego przywódcy religijnego, jego własne działania uniemożliwiały wiernym wydostanie się z błędnego koła biedy, choroby i niedostatku.

Nie zrozum mnie źle, drogi czytelniku. Nie sądzę, aby Jan Paweł II czynił tak, bo był złym człowiekiem. Byłem i jestem pod wrażeniem wielkiej duchowości i troskliwej natury tej osoby. Człowieka o umyśle skażonym ogromną ilością pospolitych wirusów myślowych i niebędącym w stanie dostrzec, jak wielkie spustoszenie sieje w świecie.

Papież Jan Paweł II zacięcie walczył z komunizmem, zarówno w kraju swego pochodzenia, jak i na całym świecie. A jednak nosił w sobie komunistyczne przekonanie o tym, że życie w biedzie uszlachetnia, a pieniądz jest z natury czymś złym. Odwiedził Amerykę aż siedem razy i nigdy nie szczędził słów krytyki w stosunku do naszego narodowego materializmu oraz niechęci do dzielenia się swym bogactwem z biednymi tego świata. Papież, gdy tylko miał ku temu okazję, wyrażał swoją pogardę dla wszelkich owoców ustroju kapitalistycznego. Wstrzymywał się, kiedy wśród tłumu wiernych zaczynała krążyć taca.

Mówiliśmy do tej pory o ograniczających przekonaniach, które docierają do nas ze świata mediów oraz środowisk, w jakich się obracamy. Historia pokazuje, że zorganizowane religie potrafiły nader skutecznie wykorzystywać moc negatywnego programowania ludzkich umysłów. Wśród czołówki ekspertów w tej dziedzinie z pewnością znalazłby się Watykan.

Czytelnik zdążył do tej pory poznać moje zdanie na temat podprogowych przekazów zawartych w fabule większości kinowych przebojów. Kiedy na ekrany szturmem wszedł film Pasja, miałem silne przeczucie, że i tym razem powstało dzieło sowicie naszpikowane ograniczającymi przekonaniami. Zaopatrzywszy się w popcorn, poszedłem przekonać się, czy również tym razem intuicja mnie nie zawiodła. O tym, że istotnie tak było, wiedziałem już pod koniec pierwszej połowy filmu.

Pasja jest filmem, który przybija. Filmem, który przemawia do umysłów milionów chrześcijan psychologicznie zmanipulowanych, aby wierzyć w to, że są jedynie nędznymi grzesznikami, istotami z wrodzoną skazą, potrzebującymi odkupienia, niegodnymi łaski umiłowanego Zbawiciela. Gibsonowi należy się uznanie za doskonałą znajomość psychologii rynku odbiorców. Zaś obsadzenie w roli głównej białego mężczyzny było zaiste genialnym posunięciem biznesowym!

Oglądane oczami chrześcijanina smagnięcia batem, zostawiające na ciele Jezusa potworne rany, z których ciurkiem leje się krew, wywołują rosnące poczucie winy. Każdy upadek pod brzemieniem ciężkiego krzyża, a następnie dźwignięcie krzyża z powrotem na plecy umacnia w widzu przekonanie o jego własnej bezwartościowości. A kiedy dłonie i stopy Jezusa przebite zostają gwoździami, widz zaczyna pogrążać się w udręce, czując, że nigdy już nie będzie taki, jaki powinien być, pomimo odmawianych różańców, szeptanych „zdrowasiek” i potulności baranka.

Tłumy katolików przybywały na projekcję filmu Gibsona, aby popatrzeć, jak biczuje się i krzyżuje ich Zbawiciela. Miliony zebrały się w Rzymie na uroczystościach pogrzebowych, aby złagodzić własne poczucie winy poprzez intensywniejsze jej odczuwanie. Wielu katolików nieświadomie uważa, że poczucie bezwartościowości zwiększa szansę osobistego zbawienia. Przekonanie takie jest toksyczne dla poczucia własnej wartości, prowadzi do głębszych problemów psychologicznych oraz zwiększa prawdopodobieństwo zachowań autodestrukcyjnych w naszym ziemskim życiu.

Spośród klientów, którym pomogłem usunąć mentalne przeszkody stojące na drodze do osobistego sukcesu, największe wyzwanie stanowili ci, których ograniczenia powstały w wyniku oddziaływania religii właśnie. Religijność jest bowiem ściśle powiązana ze sferą emocji, a nasze uwarunkowanie w tej dziedzinie dokonuje się we wczesnym okresie życia, gdy mamy około pięciu–sześciu lat.

Spektakl, jakim była śmierć i pogrzeb papieża Jana Pawła II, a następnie koronacja Benedykta XVI, utrwaliły w świadomości wiernych toksyczne przekonania, o jakich tu mowa. Nie czytuję w ogóle gazet, a jeśli już, to tylko wiadomości sportowe. Gdy jednak ujrzałem w kiosku pierwszą stronę w całości poświęconą odejściu głowy Kościoła z tego świata, poczułem się zaintrygowany.

Nawet w chwili jego śmierci wirusy myślowe, które zaszczepił Jan Paweł II, nie przestały oddziaływać na umysły wiernych. Zaczęły wpędzać ich w egzystencjalny lęk. Artykuł na pierwszej stronie gazety „Miami Herald” zawierał takie oto zdanie: „Lecz kiedy odszedł w tę sobotnią noc, w swoim pałacowym apartamencie, przeżywszy 84 lata, jego osobisty ból i cierpienie śledzone oczami całego świata położyły kres jego panowaniu w Kościele, przypominając wiernym, że zbawienie człowieka wiedzie jedynie poprzez cierpienie”.

W dalszej części artykułu pojawiło się zdanie: „Wszystko, czego dokonał [on] w trakcie swego wieloletniego pontyfikatu (w całej historii Kościoła katolickiego był trzecim pod względem długości trwania), zawdzięczał silnemu przekonaniu, że jedynie wiara umocniona doświadczeniem cierpienia jest w stanie urzeczywistnić zamiary Boga względem człowieka”.

Jest to utrwalenie dogmatu, którym zorganizowana religia pierze mózgi wiernym od setek lat: „Jesteś nędznym grzesznikiem, lecz jeśli zdobędziesz się na poświęcenie i cierpienie, zrobimy dla ciebie wyjątek i pozwolimy ci cieszyć się wielkim dobrodziejstwem w przyszłym życiu”. (Zwróć uwagę, że autor tego artykułu bezwiednie przekazuje szkodliwy wirus myślowy setkom tysięcy osób).

Niemal wszystkie publiczne wypowiedzi i wystąpienia papieża zawierały treści utrwalające nieświadome przekonanie, że aby móc doświadczyć szczęścia w przyszłym życiu, należy odpowiednio dużo wycierpieć przed odejściem z tego świata. Jeden z biografów odnotował jedno ze zdań wypowiedzianych niegdyś przez Jana Pawła II: „Mam obowiązek poprzez modlitwę wprowadzić Chrystusowy Kościół w trzecie tysiąclecie. Pojąłem jednak, że sama modlitwa nie wystarczy. Potrzebne jest cierpienie i poświęcenie”.

Psssst! Czuję się winny, gdyż mam na sumieniu cynamonowe ciasteczko, które kupiłem sobie na lotnisku i zaczynam mieć realne obawy, że czeka mnie kara w postaci rażenia piorunem.

Papież Jan Paweł II czynił otwarte gesty w stosunku do wyznawców innych religii: żydów, muzułmanów, protestantów itd. Nigdy jednak nie przepuścił okazji do utwierdzenia ich w pewności, że niebiańska furtka do zbawienia zamknie się przed ich nosem w chwili, gdy staną przed nią w prawdzie. Okazywał silną dezaprobatę dla ludzkiej homoseksualności. Sprzeciwiał się antykoncepcji, rozwodom, ponownym małżeństwom oraz zniesieniu celibatu.

Jan Paweł II mianował aż dziewięćdziesięciu pięciu kardynałów, którzy po jego odejściu dokonali wyboru sukcesora. Można śmiało przypuszczać, że ta sama sztywna, ortodoksyjna teologiczna wizja będzie narzucana wiernym przez kolejne dekady istnienia Kościoła.

W dzisiejszych szkółkach niedzielnych oraz prywatnych szkółkach katolickich dorasta pokolenie młodzieży o umysłach skażonych wirusem nadmiernego poczucia winy, nienawiści do samego siebie, borykających się z niskim poczuciem własnej wartości. W przyszłości wzrośnie odsetek homoseksualnych nastolatków, którzy postanowią odebrać sobie życie w przekonaniu, że Pan Bóg ich opuścił. Wzrośnie liczba kobiet przekonanych, że są obywatelami drugiej kategorii. Wiele z nich do końca życia nie zdobędzie się na rozwód z nieodpowiednią osobą i tkwić będzie w beznadziejnym małżeństwie i w poczuciu życiowej przegranej.

Nie tylko Watykan ponosi winę za ten stan rzeczy. Jest on wprawdzie głównym oddziałem korporacji Wielkie Cierpienie, lecz posiada franczyzy bogato rozsiane w całej naszej zachodniej kulturze. Techniki psychomanipulacji stosuje się obecnie w stosunku do młodych ludzi w świątyniach, meczetach i synagogach na całym świecie. Miliony negatywnie warunkowanych dzieci spędzą swe późniejsze życie w cierpieniu, poczuciu ograniczenia i w strachu.

Jest to wstrętna, tragiczna i odrażająca zbrodnia, jaką wyrządza się innym.

Źródło problemu stanowią fundamentaliści dużych zorganizowanych religii, którzy wyrwali z kontekstu ich prawdziwe przesłanie i zniekształcili je tak, aby pasowało do ich pokrętnej wizji świata i planów, które postanowili realizować. Nie są oni niewinnymi ofiarami epidemii wirusów myślowych, lecz zimnymi, wyrachowanymi jednostkami, które manipulują umysłami swych wyznawców w celu wzmocnienia swej władzy nad nimi. Nienawistni bigoci tacy jak Pat Robertson, Jerry Falwell i Oral Roberts twierdzą, że ich nauki oparte są na Biblii. Mordercy w stylu Osamy Bin Ladena uważają się za prawowitych przedstawicieli islamu. W rzeczywistości są podstępnymi, knującymi zło fanatykami, którzy odarli własną religię z jej fundamentalnego przesłania, aby zapewnić sobie miażdżącą przewagę nad rzeszami wiernych.

Przed kilkoma laty w prasie pojawiły się artykuły, z których wynikało, że świat arabski jest wzburzony po tym, jak duchowy przywódca Hamasu, islamski kleryk o nazwisku Sheik Ahmed Yassin, zginął z rąk izraelskich żołnierzy. Na jakim świecie przyszło nam żyć, jeśli osoba stojąca na czele organizacji zajmującej się rekrutacją, a następnie szkoleniem band zamachowców politycznych oraz zamachowców-samobójców, nazywana jest „klerykiem” i „duchowym przywódcą”?

Fundamentalizm religijny stał się synonimem trzech słów: nienawiści, prześladowania i nietolerancyjności. Idioci pokroju Robertsona, Falwella czy Robertsa niosą przesłanie samego Chrystusa w podobnym stopniu, w jakim Osama Bin Laden, Yassin czy Saddam Hussein czynili to w stosunku do Mahometa. Jedni i drudzy zadali kłam prawdom zawartym w swych religiach, a przekręcone treści wniknęły do podświadomości rzeszy bezmyślnych wiernych.

W rozdziale pierwszym pisałem, czym jest tzw. podróż bohatera — wszechobecny wątek, który każdy z nas zna od czasów dzieciństwa. W swych młodocianych fantazjach stawaliśmy się wielkimi bohaterami. Niejeden z nas marzył, aby pewnego dnia wyrosnąć na twardziela w stylu Johna Wayne’a czy Bruce’a Willisa. Pragnęliśmy ocalić świat niczym Buck Rogers czy Luke Skywalker lub posiąść nadludzką siłę Wonder Woman, Supermana albo Fantastycznej Czwórki.

Kiedy wkroczyliśmy w rzeczywistość dorosłości, okazało się, że nie ma w niej miejsca dla superbohaterów. Nie wiadomo nawet, gdzie zaopatrzyć się w czerwoną pelerynę i niebieskie rajtuzy… Wykreowaliśmy w swoim umyśle kolejną cudowną rzecz — osobistą podróż bohatera. Polega ona m.in. na popadaniu w uzależnienia, które dzielnie pokonujemy, na kreowaniu dysfunkcyjnych związków z osobami, które dla własnego dobra porzucamy, na przeżywaniu zawodowych porażek, które przypominają wspinaczkę na szczyt góry, na uzewnętrznianiu fizycznych niedomagań, które zmuszeni jesteśmy zwalczać. (Czasami wszystko dotyczy jednej i tej samej osoby, tak jak w przypadku autora tej książki).

Im gorzej oceniamy samych siebie, im niższe jest nasze poczucie własnej wartości, tym bardziej heroiczna staje się nasza podróż bohatera. Jej nadrzędną funkcją jest subiektywne potwierdzenie naszej pełnowartościowości. Jako superdzielni bohaterowie zaczynamy przyciągać partnerów stosujących wobec nas przemoc, brnąć w kolejne uzależnienia, podejmować kolejne beznadziejne prace lub uzewnętrzniać nasze emocje pod postacią nowotworu. Znajomi uważają, że „napotykamy w życiu na wiele przeciwności”. Dajemy innym inspirację. Poświęcenia, do których zmusiło nas dotychczasowe życie dają nam poczucie, że jesteśmy bardziej szlachetnymi ludźmi.

Jest tylko jeden problem: nasze życie tchnie beznadziejnością.

Zanim jednak straciliśmy wszelką nadzieję, na ratunek pospieszyła nam zorganizowana religia. Jej orędownicy, czyli księża, rabini i inni święci utwierdzili nas w przekonaniu, że naszym przeznaczeniem jest cierpieć w obecnym życiu, co stanowić ma przepustkę do życia po śmierci, w którym czeka nas prawdziwa pomyślność.

Padanie na twarz, błaganie o wybaczenie, odmawianie „zdrowasiek”, chwytanie w pułapkę żołnierzy amerykańskiej piechoty, przesuwanie paciorków różańca, zwracanie się twarzą w kierunku Mekki po kilka razy dziennie, wysadzanie w powietrze klinik aborcyjnych, zabijanie Żydów lub hojne gesty zasilające konta teleewangelistów — wszystko to służyć ma naszemu osobistemu ocaleniu.

Większość zorganizowanych religii działa na zasadzie superprogramów lojalnościowych, jakie wielkie firmy oferują stałym klientom. Zebranie odpowiedniej liczby punktów to szansa na darmową wycieczkę do raju! Chrześcijański grzech pierworodny, ośmiokrotna ścieżka w buddyzmie, hinduska doktryna karmy, judaistyczna Arka Przymierza czy islamski szariat — to koncepcje religijne wstępnie zakładające, że człowiek jest istotą z gruntu niedoskonałą, potrzebującą zbawienia. Jeżeli — począwszy od piątego roku życia — człowiek karmiony jest tym przekonaniem — czy kogokolwiek dziwić może fakt, że dorasta on z kompleksem małej wartości, z niską samooceną, ze świadomością zdominowaną przez lęk oraz ze skłonnością do utrudniania sobie życia?

Czy uczeń prywatnej szkoły katolickiej prowadzonej przez zakonnice nieustannie powtarzające jej lub jemu, że jest nędznym grzesznikiem, ma szansę wyrosnąć na człowieka, który aprobuje samego siebie? Czy wyznawca hinduizmu przekonany, że w poprzednim wcieleniu był starożytnym egipskim koniokradem, który za karę powrócił na ziemię, zdobędzie się na wewnętrzne przyzwolenie do wkroczenia na ścieżkę sukcesu? Czy wyznawca buddyzmu, istniejący jako swe pięćdziesiąte wcielenie, a potrzebujący ich aż stu dwudziestu dziewięciu, aby osiągnąć stan oświecenia, będzie zdolny przeżyć to obecne w dostatku?

Krytyczna ocena swoich własnych przekonań religijnych to najważniejszy krok, jaki jesteś w stanie uczynić, aby stać się zdrowym, szczęśliwym i bogatym. Zastanów się nad podświadomymi przekazami, jakie w sobie kryją. Przypomnij sobie, czym karmiono twój umysł w dzieciństwie. Wspomnienia tamtego czasu naprowadzą na ślad tego, co sprawiło, że podejmowałeś decyzje, które zaowocowały niekorzystnymi rezultatami w twoim obecnym życiu.

Spędziłem wiele lat na studiowaniu wielkich religii świata. Wierzę, że uniwersalny przekaz każdej z nich to miłość (w przeciwieństwie do nienawiści) oraz obfitość (w przeciwieństwie do niedostatku). Nienawiść, brak tolerancji oraz bieda wyrastają z przeświadczenia o powszechnym niedostatku i pochodzą od fundamentalistów, którzy zniekształcają prawdziwe znaczenie swych wielkich religii i umacniają w ten sposób swoją pozycję władzy. Główny przekaz wszystkich ważnych religii świata zawiera się w dwóch słowach: miłość i dostatek.

Godząc się na życie w wewnętrznym ograniczeniu, nie służymy ani Bogu, ani ludziom. Wierzę, że bieda jest grzechem, a prawdziwym przeznaczeniem człowieka jest dostatnie życie. Celem naszej ziemskiej wędrówki jest rozwinięcie ogromnego potencjału, jaki nosimy w sobie. Sukces, jaki w wyniku tego osiągniemy, powinniśmy pokazywać innym, aby stał się dla nich inspiracją do powiedzenia „nie” miernemu życiu, jakie stało się ich udziałem.

Nie wszystko, co ważne, odbywa się tylko i wyłącznie na poziomie psychicznym. Żyjemy w namacalnym fizycznym świecie. Każdy z nas otrzymał ciało, w którym zamieszkuje dusza. Istnieją siły, których celem jest ujarzmienie naszych fizycznych ciał poprzez sukcesywne ich osłabianie i poddawanie niszczącym je oddziaływaniom. Zagadnieniem tym zajmiemy się w następnym rozdziale.

ROZDZIAŁ 3.
Uzależnieni od niezdrowej żywnosci: walka o władzę nad twoim ciałem

Konspiracja mająca na celu wpędzić cię w błędne koło fizycznych chorób, otyłości i ogólnej ospałości

Kiedy mój osiemdziesięciosześcioletni dziadek spędzał ostatnie dni swego życia w szpitalu, złożyłem mu wizytę. Przycupnąłem na skraju jego łóżka. Dziadek na przemian tracił i odzyskiwał świadomość. W trakcie jednego z takich przebłysków, gdy umysł jego stał się na powrót klarowny, z wyraźną determinacją rzekł do mnie:

— Nie zamierzam umierać. Nie chcę umierać.

Słowa te nie były dla mnie jakimś wielkim zaskoczeniem. Kilka lat wcześniej jego własna siostra (osiemdziesięciokilkuletnia ciocia Nettie) oświadczyła, że nadchodzące święta Bożego Narodzenia będą ostatnimi w jej życiu. Pamiętam, że zacząłem się z nią spierać i błagałem, aby nie pielęgnowała tej negatywnej myśli, na co bez wahania odpaliła:

— Nie chcę przeżyć kolejnego roku. Jetem tak bardzo schorowana. Nie mogę spać w nocy. Ciągle coś mnie boli. Mam już tego dosyć. Chcę jeszcze dociągnąć do ostatnich świąt i odejść z tego świata.

Tak też się stało.

Kiedy dziadek oświadczył, że ma ochotę jeszcze trochę pożyć, jedyne, co mogłem dla niego wówczas zrobić, to wesprzeć go w jego wyborze i okazać mu swoje uczucie. Nie chciałem jego odejścia. Chciałem mieć kogoś, komu mógłbym złożyć życzenia z okazji Dnia Ojca, z kim mógłbym wybrać się na mecz baseballowy albo powspominać to, co było kiedyś. Nie mogłem skazywać go na dłużej trwający ból i cierpienie. Podobnie jak jego siostra, od kilkunastu lat cierpiał na poważne problemy zdrowotne, a niemal każda chwila życia stanowiła dla niego wyzwanie.

Kiedy umierała moja babcia, nie było jej dane wyrazić swych odczuć w podobny sposób. Nie uczyniłaby tego, nawet gdyby mogła. Była typem człowieka, który nie chciał obarczać nikogo swoją osobą. Co naprawdę czuła i myślała przed odejściem z tego świata? Tego nie wie nikt. Choroba Alzheimera zawłaszczyła jej umysł. Babcia, podobnie jak dziadek i jego siostra, dożywali ostatnich lat życia w ogromnym bólu i cierpieniu.

Wszystkie starsze osoby w mojej rodzinie przez większość życia stosowały tradycyjną amerykańską dietę. Doprowadziło to do licznych chorób oraz nieznośnego poczucia dyskomfortu.

W żadnej książce dotyczącej zagadnienia dobrobytu i sukcesu życiowego nie powinno zabraknąć rozdziału poświęconego zdrowiu i dobremu samopoczuciu, jako nieodłącznemu elementowi szczęśliwego życia. Wszyscy wiemy, dlaczego zdrowie naszego ciała stanowi najważniejszy komponent dostatniego życia. Pomimo to większość z nas tak często ignoruje ten fakt. Nierzadko rezygnujemy z dbałości o zdrowie, gdy w grę wchodzi walka o zdobycie upragnionej pracy, uzyskanie awansu lub zarobienie dużej sumy pieniędzy. Szybko okazuje się, że gra nie była warta świeczki. Wkroczenie w złotą jesień życia z zasobnym kontem, przy jednoczesnej niemożności cieszenia się tym faktem z powodu złej kondycji zdrowotnej, bywa gorzką ironią losu.

Kolejna istotna kwestia to fizyczna niezdolność do urzeczywistnienia swych marzeń spowodowana słabym stanem zdrowia, brakiem ostrości myślenia oraz niskim poziomem energii niezbędnej do realizacji celów. Całe lata powtarzałem wszem i wobec, że stanę się człowiekiem bogatym dopiero wtedy, gdy zdołam osiągnąć stan, w którym moje ciało i umysł będą w harmonii. Jedyną rzeczą, jakiej potrzebowałem, było osiągnięcie takiego poziomu zdrowia fizycznego, który umożliwiłby mi maksymalną wydajność. Jeśli należysz do większości społeczeństwa, twoje ciało jest mocno w tyle, jeśli chodzi o etap ścieżki wiodącej do sukcesu, na którym pragnąłbyś się obecnie znajdować całym sobą.

W ciągu ostatnich trzydziestu lat dokonaliśmy wielkiego kroku naprzód w temacie szeroko pojętego zdrowia. Dla wielu tempo tych zmian jest wprost niebywałe. Wynaleziono lekarstwa na niejedną chorobę, opracowano metody leczenia wielu innych. Dokonano wielkiego postępu w dziedzinie dietetyki i żywienia. Pomimo iż żyjemy dziś dłużej, dręczą nas niedomagania i choroby, które u schyłku życia stają się prawdziwą udręką. Podwyższony cholesterol, nadciśnienie, zawały, cukrzyca, artretyzm, choroba Alzheimera i wiele innych „chorób cywilizacyjnych” przybrało w ostatnich latach rozmiary epidemii.

Co powoduje ten powszechny schemat załamania się zdrowia społeczeństw? Według mnie odpowiedzialne są za to dwa złowrogie trendy obecne we współszesnym sposobie żywienia.

Żywność stała się substancją uzależniającą. „Założę się, że nie poprzestaniesz na jednym” — to zapadające w pamięć i z pozoru niewinne hasło reklamowe pewnej firmy produkującej m.in. chipsy ziemniaczane już przed laty zwiastowało skonsolidowaną próbę uczynienia z żywności narkotyku.

Żywność, która sprawia, że po spożyciu pragniemy jej coraz więcej i więcej, stanowi bardzo intratny interes. Intratny do tego stopnia, że wielkie koncerny tytoniowe dążą dziś do tego, aby ich klienci, zamiast od papierosów, zaczęli uzależniać się od niezdrowej żywności. Przewaga jednego nad drugim polega na tym, że uzależnieni od pewnych produktów żywnościowych zwykle nie zdają sobie z tego zupełnie sprawy. (Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat, odsyłam do książki Zrób fortunę na zdrowym stylu życia autorstwa Paula Zane’a Pilzera).

Upowszechnienie wiedzy na temat szkodliwości palenia doprowadziło do tego, że wielkie koncerny tytoniowe (np. Philip Morris) wycofały reklamy swoich produktów. Przestały liczyć na to, że młodzi ludzie zakochają się w papierosach marki Marlboro. Nie jest to zresztą konieczne. Wielkie koncerny mają obecnie pełne pole do popisu, jeśli chodzi o wciąganie dzieciaków w świat przesłodzonych ciasteczek, gęstych sosów serowych, sztucznie barwionych napojów, galaretek, cukierkowych wagoników i nieznośnie słonych krakersów.

Miliony ludzi mimowolnie popadły w uzależnienie, ponieważ produkty spożywcze, jakie codziennie trafiają do ich żołądków, posiadają składniki silnie oddziałujące na organizm.

Przyjrzyjmy się działaniu tej machiny z punktu widzenia laika. Wszyscy posiadamy bakterie zamieszkujące w naszym układzie pokarmowym. Większość z nas wie, że bakterie te można podzielić na dobre i złe. Jedne i drugie są niezbędne. Kiedy w naszym układzie trawiennym panuje równowaga, obie grupy bakterii tworzą środowisko idealne do prawidłowego procesu trawienia. Spożywając produkty zawierające białą mąkę (biały chleb, krakersy, słodkie ciastka, chipsy, makaron) pozwalamy złym bakteriom mnożyć się w naszych jelitach. Produkty zawierające drożdże wywołują podobny efekt. Spożycie rafinowanego cukru sprawia, że bakterie zaczynają mnożyć się w przyspieszonym tempie. Cukier — wszechobecny w naszej diecie — sprawia, że ten niekorzystny proces nabiera jeszcze większego tempa. Mamy więc idealne warunki do powstania uzależnienia.

Wiadomo, że cukier stanowi podstawowy składnik słynnych pączków Krispy Kreme, babeczek Cinnabon, waty cukrowej, lodów oraz napojów gazowanych. Czy wiesz, że duże ilości cukru zawiera również keczup, mrożony groszek1, sos do spaghetti, sos do sałatek, a także setki innych produktów często goszczących na twoim stole?

Cukier, drożdże i biała mąka są pożywką dla złych bakterii w naszym układzie trawiennym. Po ich skonsumowaniu rozpoczyna się tam istne szaleństwo. Nasz organizm reaguje gwałtownym zapotrzebowaniem na kolejną ich porcję. Nie jesteśmy w stanie oprzeć się pokusie skonsumowania deseru, pragniemy zajadać się białym pieczywem, a w godzinę po spożyciu napoju gazowanego chce nam się kolejnego. To prawdziwe uzależnienie.

Po spożyciu lodów, ciastek i chipsów ziemniaczanych mamy na nie jeszcze większą chęć. Im więcej jemy, tym silniej odczuwamy fizjologiczne pragnienie dalszego jedzenia. Dajemy pożywkę złym bakteriom i cały proces zaczyna się od nowa.

Szalejące w naszych jelitach złe bakterie zaburzają ich perystaltykę, dzięki której zbędne produkty przesuwane są w kierunku odbytnicy, a stamtąd wydalane na zewnątrz.

Spożyty przez nas kolejny posiłek będzie z trudem próbował przedrzeć się przez wstrętne, skisłe, gnijące pozostałości swoich poprzedników. Powstałe toksyny zostaną wchłonięte do krwiobiegu. Mamy coraz więcej dowodów na to, że owa autotoksyczność jest bezpośrednią przyczyną powstania wielu współczesnych chorób, do których zalicza się m.in. chroniczne zmęczenie, ospałość, nadaktywność, a nawet nadpobudliwość ruchową (ADHD). Dochodzi do zgrubienia ściany jelita, co hamuje proces wchłaniania substancji odżywczych. Pomimo spożywania regularnych posiłków nasz organizm zaczyna wykazywać objawy niedożywienia.

Kolejny złowrogi trend to odejście od żywności autentycznej i „żywej” na rzecz sztucznej i „martwej”. Dziewięćdziesiąt procent naszej codziennej diety stanowią dziś produkty niemające nic wspólnego z ekologią.

Kilka lat temu w swej słynnej książce Fit for Life Harvey i Marilyn Diamondowie uczyli nas, że aby żyć, musimy jeść żywe pokarmy. Żywe pokarmy, czyli brzoskwinie, marchew, jabłka. Zawierają one enzymy podtrzymujące nas przy życiu. Martwa żywność, czyli ziemniaczane chipsy, batony oraz sos Fettuccine Alfredo nie zawierają enzymów i przybliżają nas do śmierci.

Prawdziwe pokarmy to świeże owoce, warzywa oraz orzechy. Mięsożercy mogą spierać się z wegetarianami, lecz póki co możemy być pewni, że ani pączki Dunkin Donuts, ani pop-tartsy, ani M&M’sy nie zasługują na miano prawdziwych pokarmów. To samo dotyczy chrupek Cheetos, Fritos i Doritos (nawet jeśli na opakowaniu widnieje napis: „z dodatkiem prawdziwego sera” — nie zapominajmy, że ser też jest martwy!). Lody polane syropem, pizza z nadziewanym brzegiem czy lody czekoladowe z orzechami — oto przykłady pseudożywności. Wmówiliśmy sobie (pomogły nam w tym reklamy telewizyjne), że ciasta, ciasteczka i chipsy to żywność jak każda inna. Jest to zwykłą nieprawdą.

Staliśmy się społeczeństwem ludzi przejedzonych, lecz niedożywionych.

Nasze ciało nieustannie daje nam znać o tym, że potrzebuje więcej składników odżywczych, a my zapychamy je kolejnymi porcjami martwej i sztucznej żywności powodującej ciągłe niedożywienie. Sztuczna żywność zawiera zerowe lub śladowe ilości witamin, minerałów, enzymów, przeciwutleniaczy oraz błonnika, czyli wszystkiego, co jest potrzebne dla zdrowia. Nasz organizm błaga o uzupełnienie deficytów. Efekt końcowy: gigantyczna, groteskowa otyłość.

Ten zgubny trend, który rozprzestrzenił się na cały świat, powstał w Ameryce. Fast foody podnieśliśmy tutaj do rangi sztuki.

Piszę te słowa na pokładzie Boeinga 747, lecąc z Kalifornii do Australii. Swoją pierwszą podróż na antypody odbyłem jakieś osiem lat temu. Pamiętam, jak w zachwyt wprawiły mnie wówczas szczupłe sylwetki większości Australijczyków. Przed laty, siedząc w paryskiej kafejce i przyglądając się przechodniom, byłem w stanie wypatrzeć rodaków z odległości dwustu metrów.

To już dziś jedynie wspomnienie. Od Singapuru po Moskwę i Caracas — wszyscy zachłysnęliśmy się fast foodami i sztuczną żywnością. Dowodem na to są nasze ogromne brzuchy, uda oraz podwójne podbródki. Kiedy w stolicy Słowenii, Lublanie, otwierano pierwszy McDonald, ludzie stali w kilometrowych kolejkach po pierwszego Big Maca w życiu.

Mógłbym przytaczać kolejne statystyki o rosnącej populacji osób z nadwagą i chorobliwą otyłością, lecz nie ma to najmniejszego sensu. Cyfry nie łączą się z ludźmi, a do czasu gdy książka ta znajdzie się w rękach czytelników, wszelkie dane będą już nieaktualne. A oto co należy wiedzieć, aby zrozumieć zmiany, jakie obecnie dokonują się w naszym świecie.

Czy pamiętasz rozmiary ciastek sprzedawanych w czasach twojego dzieciństwa? Trzydziestolatki pamiętają zapewne, że było to jakieś siedem i pół centymetra średnicy. Następnie ciastka „podrosły” do rozmiarów około dwunastu i pół centymetra. Obecnie amerykańskie ciastka są wielkości frisbee.

Kiedy rozpoczynałem słynną karierę pomywacza w restauracji serwującej naleśniki i steki, która mieściła się przy Midvale Boulevard w mym rodzinnym Madison, w stanie Wisconsin, sprzedawano tam napoje w pojemnikach 236 mililitrów, 354 mililitrów i 413 mililitrów. Dzisiejsze bary szybkiej obsługi dla zmotoryzowanych oferują swym klientom napoje małe o objętości 413 mililitrów i 472 mililitrów, średnie o objętości 590 mililitrów oraz „promocyjne” o objętościach 708 mililitrów i 944 mililitrów! W niektórych supermarketach można kupić „giganta” o pojemności 1888 mililitrów. Toż to całe wiadro!

W dzieciństwie miałem przyjaciela, nazywał się Ed Stack. Ed był sporym chłopcem i jedyną znaną mi osobą, która była zdolna pochłonąć calutkiego Big Whoppera z Burger Kinga. Kiedy szliśmy wspólnie do restauracji, nierzadko dołączała do nas grupka znajomych marzących o tym, aby na własne oczy ujrzeć, jak Ed zmiata z talerza tę gigantycznych rozmiarów bułę. Dzisiaj, w stałej promocji, są tam te same podwójne, a nawet potrójne buły sprzedawane w atrakcyjnych cenowo zestawach, w których skład wchodzą dodatkowo wielka porcja frytek i napój gazowany!

Jak sądzisz, ile dziennej dawki witamin, minerałów, enzymów, przeciwutleniaczy oraz błonnika otrzymuje twój organizm konsumujący ciacho wielkości krążka frisbee, napój w ilości siedmiu szklanek oraz potrójnej wielkości burgera? Jaka jest w nich procentowa zawartość zalecanej dziennej dawki tłuszczów i cholesterolu?

Małe dziecko z nadwagą — ten widok nikogo dziś nie dziwi. Nietrudno o pięcio- czy sześciolatka, który w życiu nie skosztował prawdziwego owocu. Z diety mlecznej przechodzą od razu na Happy Meals. Kiedy podsuniesz mu miseczkę pełną pysznych dojrzałych truskawek, jego uwarunkowane podniebienie zażyczy sobie, aby dla lepszego smaku posypać je cukrem i polać bitą śmietaną. Dopiero wtedy uzna, że nadają się do spożycia!

Jemy więcej, a otrzymujemy mniej składników odżywczych. Rośniemy wszerz, podczas gdy nasze zdrowie fizyczne stopniowo kurczy się. Starzejąc się, płacimy wielką cenę za niewłaściwe odżywianie. Tą ceną są ból i cierpienie, towarzyszące chorobom zwyrodnieniowym, które dręczą nasz organizm. Babcia, dziadek i jego siostra dożyli osiemdziesięciu paru lat. Czy jednak warto było, zważywszy na fatalną jakość końcówki życia każdego z nich?

Jaka jest odpowiedź na to pytanie? Jak przejąć kontrolę nad własnym ciałem i wykorzystać swe przyrodzone prawo do cieszenia się fizycznym zdrowiem? Spróbujmy zacząć od własnego ogródka z ekologiczną uprawą i zaśpiewajmy wraz z innymi słynną Kumbayę2.

Dokładnie tak.

Gdybyś poprzysiągł sobie, że nigdy więcej nie weźmiesz do ust sztucznej żywności i spożywałbyś wyłącznie surowe owoce, warzywa i orzechy — stałbyś się okazem zdrowia. Większość z nas nigdy nie osiągnie tego stanu. Zawrotne tempo życia nie zwolni. Będzie jeszcze bardziej dawać nam się we znaki. Kiedyś nasze mamy spędzały po kilka godzin na przygotowywaniu pieczonego indyka na kolację, którą spożywała wspólnie cała rodzina. Dzisiaj przygotowanie kolacji polega na wrzuceniu gotowego mięsa do mikrofali na dziewięćdziesiąt sekund i zastanawianiu się, dlaczego „gotowanie” zajmuje aż tak dużo czasu.

Sekretem zdrowia fizycznego jest zdrowy rozsądek i umiarkowanie. Nie zapominajmy, że pięć godzin wieczornego seansu przed telewizorem to ekspozycja podświadomego umysłu na dwadzieścia pięć do czterdziestu reklam, których zadaniem jest uczynienie z nas hordy zgnuśniałych grubasów.

Aby zachować zdrowie, musisz o tym stale pamiętać i w sposób celowy kontrprogramować swój umysł. Zapobiegniesz tym samym podstępnemu praniu mózgu. Musisz nauczyć się na oko określać odżywczą wartość każdego posiłku, a także zawartość sztucznych składników i dodatków. Bądź świadomy metod zapobiegawczych, jakie stosujesz w celu ochrony własnego zdrowia.

Uchylę rąbka tajemnicy i wyznam coś otwarcie. Mieszkam w Miami, gdzie przy jednej z głównych ulic mieści się legendarny sklep z pączkami Krispy Kreme. Kiedy przejeżdżam tamtędy i widzę z daleka, jak na szybie miga neonowe hasło „ciepłe pączki”, miewam problem z opanowaniem kierownicy. Kiedy podczas przesiadki na lotnisku w Atlancie mijam stoisko z babeczkami Cinnabon, często popełniam ten niewinny grzeszek. Zbierając informacje do napisania tego rozdziału, odwiedziłem restaurację Burger King. W sprzedaży mieli akurat nowy koktajl czekoladowo-bananowy. Czy skusiłem się na niego? Może tak, a może nie.

Spójrzmy prawdzie w oczy. Kiedy zapraszamy do siebie znajomych, żeby wspólnie z nimi świętować jakieś ważne dla nas wydarzenie, żaden z nich nie będzie zachwycony, gdy podamy kiełki albo burgery z tofu. Żyjemy dziś w biegu i zjadamy co popadnie. Ważne, żeby robić to mądrze.

Dziennie potrzebujemy co najmniej pięciu porcji świeżych owoców i warzyw. Nie zastąpi ich ciastko z nadzieniem brzoskwiniowym lub truskawkowym ani placek marchwiowy. Posłuchajmy rady Diamondów i starajmy się do południa spożywać jedynie świeże owoce. Nasz organizm otrzyma w ten sposób sporą dawkę cennych enzymów, błonnika oraz szereg innych ważnych składników pokarmowych. Odciążymy układ trawienny i zwiększymy wydalanie toksyn.

Posiłki zaczynajmy od surówek. Napełnimy żołądek „żywym” pokarmem, a będzie w nim mniej miejsca na sztuczne wynalazki. Spożywając mniejsze ilości tłuszczów, utrzymujemy ciśnienie krwi oraz poziom cholesterolu na niższym poziomie.

Unikajmy węglowodanów pochodzących z produktów rafinowanych, takich jak biała mąka, cukier itd. Białe pieczywo zastępujmy pełnoziarnistym, wybierajmy makarony z mąki razowej zamiast z tradycyjnej. Biały ryż zastępujmy brązowym.

Spożywajmy cztery do pięciu mniejszych posiłków zamiast trzech dużych. Rano, po wstaniu, wykonujmy ćwiczenia fizyczne, np. spacer wokół bloku albo seria pompek. Nade wszystko starajmy się wzbogacać dietę dodatkowymi witaminami, minerałami, enzymami, błonnikiem i przeciwutleniaczami. Sam regularnie je przyjmuję i dlatego nie szkodzi mi, kiedy od czasu do czasu pozwolę sobie na skonsumowanie pizzy, ciastka czy lodów. Ty też tak możesz.

Nasze życie nie będzie w pełni bogate i szczęśliwe, dopóki my sami nie będziemy zdrowi. A kiedy raz prawdziwie poczujemy znakomitą formę fizyczną, będziemy zdumieni przypływem energii oraz nowymi pomysłami, jakie pojawią się w naszej głowie. Poczujemy nagłą potrzebę wyjścia do świata i życia pełną parą!

Obiecaj sobie, że przejmiesz kontrolę nad własnym ciałem. Przyjrzyjmy się teraz, w jaki sposób podjąć kolejne wyzwanie, jakim jest powiedzenie „nie” postawie ofiary i znalezienie klucza do zasobnej przyszłości…

ROZDZIAŁ 4.
Koniec z byciem ofiarą

W jaki sposób popadamy w pułapki użalania się nad sobą i jak przestać to robić

Co wspólnego mają ze sobą poniższe stwierdzenia?

„Czy zauważyłeś, że jak tylko zapalasz papierosa, nadjeżdża twój autobus?”.

„Wiem, że wszystkie grzechy są mi wybaczone, choć na to nie zasługuję, ponieważ Jezus oddał za nie życie, umierając na krzyżu”.

„Kiedy byłem mały, ojciec porzucił nas i od tamtego czasu mam problemy z przyjmowaniem miłości i czułości ze strony innych”.

„Zacząłem już lepiej zarabiać w nowej pracy, kiedy ta wredna suka zabrała mi całą wypłatę na poczet zaległych alimentów”.

„Przeżyłam gwałt, dlatego czuję się nieswojo w obecności mężczyzn i za każdym razem, kiedy próbuję się do nich zbliżyć, przed moimi oczami staje tamto traumatyczne wydarzenie”.

„Chciałbym dostać tę pracę, ale jak tylko ktoś zobaczy w papierach, że byłem karany, będą się bali mnie zatrudnić”.

„Interesuje mnie rozwój osobisty i chętnie wzięłabym udział w tym szkoleniu. Mąż jest jednak innego zdania i nie podoba mu się mój pomysł”.

„Chciałbym założyć własną firmę, ale moja żona sprzeciwia się temu. Chyba będę musiał dalej się męczyć w tej nudnej robocie”.

Łączą je cechy charakteru wypowiadających je osób. Treść jest różna, różni są autorzy, lecz każdy z nich reprezentuje pewien typ psychologiczny, tzn. osobę o małym poczuciu własnej wartości i negatywnych oczekiwaniach w stosunku do życia.

Najsilniej łączy je kurczowe trzymanie się swojego wizerunku ofiary oraz obnoszenie się z nim. Ludzie ci chętnie opowiadają innym o wszelkich niepowodzeniach, tragediach i katastrofach, jakie im się w życiu przytrafiły. Nie są ofiarami, a ochotnikami. Dokonali (podświadomego) wyboru, aby pozostać ofiarą.

Nie można iść naprzód, mając wewnętrzne poczucie bycia życiowym pionkiem. Jeśli postrzegasz samego siebie jako ofiarę, sprawiasz, że ludzie wokół ciebie zaczynają widzieć cię w identyczny sposób. Tworzysz samosprawdzającą się przepowiednię. Czyniąc to, odpychasz od siebie miłość, odkładasz na później bycie szczęśliwym, zwiększasz prawdopodobieństwo wystąpienia chorób i kontuzji oraz uniemożliwiasz samemu sobie odniesienie sukcesu na polu finansowym bądź zawodowym. Twoja wzruszająca historyjka tak bardzo przekonuje innych, że zmuszony jesteś w kółko odgrywać znany scenariusz.

Prowadziłem ostatnio e-mailową dyskusję z pewną znajomą. Zastanawialiśmy się nad tym, jak zwiększyć poczucie własnej wartości i nauczyć się cenić samego siebie. Osoba ta doświadczyła wielu traum w dzieciństwie. Fakt ten podkreślała kilkakrotnie w swoich postach do mnie, aż pewnego razu pokusiła się o szczegóły. Poradziłem jej, żeby nigdy, przenigdy nie wspominała o tym ani mnie, ani nikomu innemu poza wykwalifikowanym psychoterapeutą.

Kiedy przy jego lub jej pomocy uda nam się zaleczyć emocjonalne rany, które długo nosiliśmy w sobie, możemy zacząć wykorzystywać nasze doświadczenie w sposób, który być może przysłuży się innym. Można wystąpić w programie telewizyjnym, napisać książkę o tym, co nam się przytrafiło lub wygłaszać seminaria, podczas których instruujemy innych w pokonywaniu podobnych trudności. Rozprawianie o własnych doświadczeniach z osobami niezajmującymi się profesjonalnie terapią jest szukaniem wymówki, aby dalej być ofiarą własnej przeszłości. Jest to kroczenie po linii najmniejszego oporu…

Dlaczego na świecie istnieją miliony ludzi, którzy tkwią w sytuacjach czyniących z nich ofiary? Pozwól, że wymienię niektóre z możliwych powodów:

Mogą wmawiać sobie, że nie odpowiadają za własne niepowodzenia życiowe.

Mogą upierać się przy wierze w to, że wszystkie złe rzeczy, jakie przytrafiły im się w życiu, spowodowane były przez czynniki zewnętrzne. Takie przekonanie zwalnia ich z odpowiedzialności za własne życie.

Zyskują uwagę i współczucie otoczenia.

Uwaga i współczucie innych stają się dla nich substytutem miłości, której bardzo pragną, a jednocześnie nie są w stanie przyjąć.

Odrzucenia, jakich doświadczyli w przeszłości, służą im jako argument przeciw emocjonalnemu angażowaniu się w związki z innymi.

Ich przeszłe niepowodzenia są wymówką, którą posługują się, aby usprawiedliwić fakt niepodejmowania prób osiągnięcia doniosłych celów i realizacji wartościowych pomysłów w życiu.

Bywają utwierdzani w poczuciu bycia „nędznymi grzesznikami”, którzy „nigdy niczego nie osiągną” i którym brak odpowiedniego wykształcenia i znajomości uniemożliwia osiągnięcie sukcesu.

Mają poczucie, że są małymi-wielkimi bohaterami, którzy, na przekór wszystkiemu, dzielnie walczą z siłami zła.

Mogą czuć się uduchowieni, wierząc w to, że wyzbycie się szczęścia w doczesnym życiu zapewni im prawdziwą nagrodę w życiu przyszłym.

Mogą funkcjonować w stanie wyłączonej świadomości, jak większość społeczeństwa, pozwalając, aby ich życie płynęło swoim nurtem, podczas gdy oni sami nie zdobywają się na krytyczne myślenie.

Drogi czytelniku, poznałeś właśnie dziesięć podstawowych przyczyn błędnego koła głupoty, choroby i materialnej biedy. Nieważne, czy tylko jeden czy kilka wydadzą się bliskie twoim własnym przekonaniom. Końcowy efekt będzie zawsze ten sam: zamiana życia w mierną, jednowymiarową egzystencję, gdzie nikt nie wykazuje aktywnej chęci osiągnięcia pełni szczęścia i spełnienia. Jest to rodzaj zbrodni. Nie chcesz przecież żyć w taki sposób.

Radzę ci jeszcze raz uważnie przeczytać tę listę, a szczególnie ostatnie trzy punkty. Następnie spróbuj zastanowić się, które z nich sam uzewnętrzniasz. Pierwszym krokiem na drodze do wyeliminowania postawy ofiary jest dostrzeżenie obecności tego mechanizmu w naszym życiu. Ujawnienie tej skłonności sprawi, że emocjonalny ładunek, jaki ze sobą niesie, zostanie nagle zanegowany.

Aby poznać przyczynę powstania owego mechanizmu psychologicznego, należy przyjrzeć się bliżej naszemu wczesnodziecięcemu programowaniu oraz podstawowym przekonaniom, jakie przyswoiliśmy sobie, gdy byliśmy jeszcze dziećmi. Te fundamentalne przekonania wpływają na nasze widzenie rzeczywistości oraz wszystkiego, co nas w życiu spotyka. Określają nasze oczekiwania. Te zaś decydują o tym, co ostatecznie uzewnętrzniamy. Istnieje niedająca się wykluczyć współzależność pomiędzy naszym podświadomym programowaniem, naszymi fundamentalnymi przekonaniami, wizją przyszłego życia a kreowanym przez nas końcowym efektem.

Przyglądając się temu zagadnieniu nieco bliżej, zauważysz, że wszystko odbywa się w trzech cyklach:

Dotknięcie Midasa — wszystko, czego się nie dotkniesz, zamienia się w złoto, platynę lub rzeczy od Prady.

Linia ciągła — każdy dzień pełen jest pułapek, codzienne życie przeżywane jest byle jak w poczuciu skrywanej rozpaczy.

Przepastny dół — twoje życie przypomina równię pochyłą. Dramatyczne wydarzenia, traumy oraz tragedie następują kolejno po sobie.

Rzadko zdarza się, aby ktoś był w stanie funkcjonować w kilku cyklach jednocześnie. Większość ludzi do końca życia zwykle porusza się w jednym. Nieliczni są w tym pierwszym, czyli dotknięciu Midasa. Większość tłumu tkwi po uszy w linii ciągłej, próbując doczłapać jakoś do końca tygodnia. Obejrzą sobie wtedy kilka filmów, wyluzują się i do poniedziałku rano zapomną na chwilę o nudnym życiu, jakie wiodą. Po czym wstaną i cały tygodniowy cykl rozpocznie się od nowa. Niewielka, lecz stale rosnąca liczebnie grupa społeczeństwa nie może wydobyć się z przepastnego dołu. Ludzie ci bez ustanku doświadczają w życiu jakichś tragedii. Miotają się, targani kolejnymi nieszczęśliwymi zdarzeniami i niepowodzeniami życiowymi, które są manifestacją ich własnych przekonań o tym, że życie jest podłe, a na koniec się umiera.

Dostają zaproszenie na rozmowę o pracę, na które tak bardzo liczyli. Łapią po drodze gumę i nie docierają nigdy na miejsce. Wygrywają cztery tysiące dolarów na loterii, ale całą sumę zabiera komornik na spłatę zaległych alimentów. Wydają ostatnie pieniądze na naprawę samochodu, który następnego dnia zostaje zarekwirowany przez policję z powodu niezapłaconych mandatów. Wszystkie te niefortunne zdarzenia ludzie ci przypisują zewnętrznym okolicznościom.

Na pewno znasz takie osoby. Możliwe, że sam się do nich zaliczasz.

Jeśli wybierzesz się do pierwszego lepszego zakładu karnego, spotkasz tam ludzi uważających się za ofiary swych niefortunnych okoliczności życiowych. Przejdź się po biednych dzielnicach wielkich miast, a zauważysz podobny styl myślenia. Przechadzając się uliczkami dzielnic Londynu, Lizbony, Kolonii czy Kopenhagi, zamieszkałych przez przedstawicieli klasy średniej, spotkasz takich, którzy postrzegają swe życie jako rezultat życiowych okoliczności — zarówno tych dobrych, jak i tych złych.

Wielu z nich zacznie opowiadać ci historie o fantastycznych okazjach, jakie im się w życiu przytrafiały, lub o szansach, których los ich pozbawił. Jedni będą wdzięczni za to, że mogli zdobywać wiedzę, inni będą opłakiwać fakt, że tak się nie stało. Jedna osoba będzie cieszyć się, że miała cudowne dzieciństwo, druga będzie wspominać swoje jako koszmar.

Prawdą jest, że poziom zamożności rodziny, status społeczny, przynależność do określonej kasty, wykształcenie, wychowanie, miejsce zamieszkania, rodzina oraz wiele innych okoliczności mają wpływ, a nawet determinują naszą pozycję życiową. Kto zatem odpowiada za kreowanie okoliczności?

W powyższej analizie i przypuszczeniach dotyczących opisanych przeze mnie typów ludzkich gubi się jeden bardzo ważny aspekt rzeczywistości, a mianowicie: wpływ myślenia na okoliczności życia.

W swej książce Tak jak człowiek myśli James Allen pisze o tym, że ludzki umysł jest jak ogród, który można uprawiać w sposób inteligentny lub pozwolić, żeby zarastał dzikim zielskiem i chwastami. Cokolwiek uczynimy, wygląd naszego ogrodu ujawni to światu. Kiedy troskliwie go pielęgnujemy, sadząc w nim rośliny, doczekamy się pięknych kwiatów, owoców i warzyw, czyli wszystkiego, co w sposób zamierzony kultywowaliśmy. Jeśli nie posadzimy w nim określonych gatunków nasion, wówczas okoliczne zwierzęta, wiatr oraz inne żywioły tej ziemi sprowadzą do naszego ogrodu przypadkowe nasiona, a te rozrosną się w nim jako chwasty i dziko rosnące zielsko, zabierające naszym cennym uprawom przestrzeń życiową. Jedno jest pewne: ogród zawsze czymś zakwita.

Podobnie jak ogrodnik, który troskliwie dba o swój kawałek ziemi, zapobiegając zagnieżdżaniu się na niej chwastów, w taki sam sposób my sami musimy dbać o ogród naszego umysłu, wyrywając z niego negatywne myśli o powszechnym niedostatku i ograniczeniach. Musimy stale podsycać i troskliwie pielęgnować myśli o szczęściu, sukcesie i życiowym celu, jaki mamy przed sobą.

Jeśli będziesz stosować tę metodę uprawy, wkrótce okaże się, że jesteś prawdziwym mistrzem. Zrozumiesz, że nie jesteś jedynie ofiarą okoliczności, jakie cię w życiu spotkały, lecz architektem, który owe okoliczności kreuje. Twój charakter kształtowany jest przez myśli, którym nadajesz priorytet. To one tworzą twoje okoliczności życiowe oraz determinują twój ostateczny los.

Zewnętrzne okoliczności oraz otoczenie, w jakim żyjesz, pozostają w bezpośrednim kontakcie ze stanem twojego umysłu. Najważniejsza prawda dotycząca sukcesu, pomyślności oraz szczęścia brzmi następująco: myśli i charakter człowieka są jednym. Nikt z nas nie budzi się nagle w celi więziennej, na sali rozpraw sądowych ani też na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej. Zdarzenia takie są bezpośrednim wynikiem poprzedzających je długotrwałych procesów myślowych.

Jeśli należysz do większości społeczeństwa, zaczniesz teraz po cichu usprawiedliwiać samego siebie. Wierzysz, że to, co tutaj opisuję, dotyczy większości. Jesteś jednocześnie pewien, że padłeś ofiarą okoliczności łagodzących, na które nie miałeś żadnego wpływu. Rozumiem to. Jesteś w nietypowej sytuacji. Jesteś kimś wyjątkowym.

W porządku. Pozwalam ci tak o sobie pomyśleć, ale tylko przez moment. Pozwól, że powiem ci parę słów o sobie, ponieważ też kiedyś znajdowałem się w nietypowej sytuacji. I też byłem kimś wyjątkowym.

Miałem aż jedenaście dysfunkcyjnych związków z neurotycznymi, zazdrosnymi i emocjonalnie zaburzonymi partnerkami. Otworzyłem swoją pierwszą w życiu restaurację. Do jej prowadzenia ja i mój ówczesny wspólnik zatrudniliśmy pewnego menadżera. Facet zafałszował wyniki sprzedaży, a do jego prywatnej kieszeni trafiło osiemdziesiąt procent należnego nam zysku. Salon fryzjerski — mój kolejny interes — został całkowicie ogołocony ze sprzętu, który pewnego weekendu ukradł mój kolejny wspólnik. Następnie urząd skarbowy zarekwirował pizzerię, której byłem właścicielem. W każdym przypadku widziałem samego siebie jako niewinną ofiarę, zmanipulowaną i zranioną przez innych. Ofiarę, która zawsze walczyła z przeciwnościami losu itd…

Guzik prawda. To ja sam wybrałem te związki. Ja sam zatrudniłem tamtego menadżera. Ja sam wybrałem na wspólników tamte osoby. To ja sam zdecydowałem się na otwarcie biznesu, nie dysponując odpowiedniej wysokości kapitałem i nie miałem potem z czego zapłacić podatków.

Nie jest tak, że ni stąd, ni zowąd znajdujemy się w więzieniu lub szpitalu. Nikt nagle nie staje się bankrutem ani też nie budzi się pewnego ranka, będąc szczęśliwym, zdrowym i bogatym. Dochodzi do tego w wyniku setek tysięcy drobnych decyzji poprzedzonych taką samą ilością drobnych myśli.

Dużo mnie kosztowało, żeby to pojąć. Podczas mojego pobytu w Kalifornii wybrałem się na kolację z pewnym małżeństwem, które darzyłem ogromnym szacunkiem. Przez cały wieczór raczyłem ich opowieściami o tragicznych zdarzeniach z mojego życia, o braku szczęścia oraz o wszystkich pechowych okolicznościach, jakie non stop mnie nękały. Kiedy wsiadaliśmy do samochodu, Spence (mąż) zapytał nagle:

— Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym, w jaki sposób ty sam przyczyniasz się do własnego nieszczęścia?

Byłem zrozpaczony. Jak mógł ten niby-przyjaciel okazać się kimś tak mało wrażliwym, a tak wielce obojętnym i głupim? Nie mogłem uwierzyć w to, że nie okazał współczucia i zrozumienia dla mnie — tej niewinnej ofiary serii niefortunnych zdarzeń.

Gryzło mnie to przez kilka tygodni, aż w końcu doznałem olśnienia i doszedłem do wniosku, że Spence miał rację. Z jednej strony było to gorzkie doświadczenie prawdy, z drugiej zaś — wyzwoliło mnie. Kiedy wreszcie zrozumiemy, o co chodzi i weźmiemy pełną odpowiedzialność za to, co przydarza się nam w życiu, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że posiadamy moc potrzebną do tego, aby zmienić jego niefortunny bieg i stworzyć sobie na nowo takie, o jakim zawsze marzyliśmy.

Musimy przyjąć do wiadomości, że na którymś z poziomów uzewnętrzniliśmy wszystko, co zdarzyło się w naszym życiu. Nie wyłączając wszystkich paskudnych zdarzeń. Nie byliśmy świadomi, że tak czynimy. A jednak.

Można odnieść wrażenie, że zraniona strona jest nieszczęsną ofiarą niekończącej się złej passy (tak lubią myśleć wszystkie poszkodowane strony!). Naturalne jest, że wszystkie niepowodzenia poprzedza seria niekorzystnych wyborów. Owe rzekomo niewinne ofiary same postanowiły nie płacić alimentów, lekceważyć mandaty, odkładać na później naprawę samochodu, a pieniądze przeznaczone na ten cel wydać na przyjemności. Zdecydowały się zaangażować w toksyczne związki, a także podejmować inne niekorzystne decyzje przysparzające im dalszych problemów.

Swoje decyzje podejmujemy, opierając się na fundamentalnych przekonaniach. Wpadamy w samonapędzający się cykl, w którym owe decyzje przynoszą rezultaty. Wzmacniają one nasze oczekiwania i w ten sposób potwierdzają subiektywnie postrzeganą wartość naszych fundamentalnych przekonań. Od tego momentu cykl zaczyna się od nowa.

Jeśli w dzieciństwie przyswoiłeś sobie powszechne przekonania na temat pieniędzy, znajdą się wśród nich stwierdzenia typu: „Pieniądz jest złem”, „Biedniejsze życie to życie, w którym liczą się wartości duchowe” lub „Bogaci nie są dobrymi ludźmi”. Przesłonią one ostrość twojego widzenia w każdym momencie życia, w którym dokonywać będziesz transakcji finansowych. Jeśli ktoś zaproponuje ci współudział w biznesie, będziesz myślał, że osoba ta chce cię oszukać, więc z góry odrzucisz jej propozycję. Kiedy pojawi się nowa okazja do zarobienia pieniędzy, nie będziesz w stanie samemu uczciwie jej ocenić, żywiąc przekonanie, że potrzeba ci do tego odpowiednich znajomości, „odgórnego wejścia” lub odpowiedniego wykształcenia. Jeśli wierzysz w to, że „jedynie bogaci mogą się bogacić”, będziesz uważał wszelkie inwestycje za zajęcie tylko i wyłącznie dla zamożnych i nigdy sam ich nie podejmiesz. Będziesz żył od wypłaty do wypłaty, na łasce losu.

Wiem coś o tym. Podobne przekonania sabotowały moje życie przez trzydzieści lat. Byłem chyba jedyną osobą na świecie, która potrafiła przegrać każdą walkę w najmniej oczekiwanym momencie. Byłem zawsze spóźniony o dzień, zawsze brakowało mi tego jednego dolara, byłem człowiekiem, któremu przytrafiały się trudne momenty, jakieś dziwne zdarzenia i którego stale prześladował pech. Byłem typowym przykładem nieszczęsnego i sponiewieranego człowieczka walczącego z innymi, z systemem i z wielkimi siłami zła.

Odkryłem, że moje życie to nic innego jak samonapędzający się cykl, w którym funkcjonuję jak ofiara. Kiedy było źle, przyjmowałem pokornie ten stan rzeczy. Kiedy było dobrze, szukałem dziury w całym. W efekcie zawsze jakąś znajdowałem.

Niestety, nie byłem w tym zbytnio oryginalny. Miliony ludzi na całym świecie doświadczają życia w podobny sposób. Nie wiedzą, że tkwią w dybach mentalności ofiary. Podświadomie odtwarzają kolejne przykre doświadczenia i odmawiają samym sobie prawa do życia w szczęściu, zdrowiu i pomyślności, na jakie zasługują. Prawdopodobnie jesteś jedną z tych osób.

Nie musisz być bezdomny, mieszkać pod mostem, żyć z zasiłku lub być narkomanem spędzającym życie w jakichś ohydnych melinach. Zakładam, że i tak może być. Może zamiast nowego auta kupujesz używane, zamawiasz dania z prawej strony menu lub dzwonisz po pizzę tam, gdzie oferują najlepsze kupony rabatowe.

Może nie masz na przedpłatę lub zmuszony jesteś refinansować swój kredyt hipoteczny, aby mieć czym spłacić długi na kartach kredytowych, które znowu szybko urosną do swojego poprzedniego poziomu. Nie masz ani grosza na przyszłe kształcenie dzieci, żadnego planu emerytalnego ani żadnych oszczędności na czarną godzinę.

Być może stworzyłeś karykaturę samego siebie, cierpisz na wysoki poziom cholesterolu, jest diabetykiem i nosisz rozmiar XXL. Być może przeszedłeś zawał lub udar mózgu. Być może jesteś kimś, kto po raz kolejny powtarza schemat dysfunkcyjnego związku miłosnego.

Być może jesteś jednym z milionów tych, którzy przekroczyli limit na karcie kredytowej i zmuszeni są spłacać odsetki w wysokości siedemnastu, dziewiętnastu lub dwudziestu sześciu procent. A może twój czterdziestoletni plan przewiduje minimalne spłaty miesięczne.

Być może należysz do jeszcze innej kategorii ofiar: tych, którzy wygrawszy wyścig szczurów, sami żyją jak szczury. To ludzie posiadający tzw. dobrą pracę lub konkretne dochody, lecz płacący za to ogromną cenę. Ile osób traci zdrowie przez pracę właśnie? Ile płaci innym za zajmowanie się ich własnymi dziećmi? Ile niszczy własne małżeństwo lub związek dla kariery? Ile niewolniczo haruje w pracy niedającej najmniejszej satysfakcji?

Jeśli otrzymujesz wysoką pensję, na którą pracujesz po dziewięćdziesiąt godzin tygodniowo i przestajesz dostrzegać swoich bliskich — nie żyjesz prawdziwie pomyślnie. Jeśli musisz być pod telefonem przez dwadzieścia cztery godziny na dobę — jak nazwiesz tego rodzaju styl życia? Prawdziwa „prosperity” oznacza, że wykonujemy pracę, która wnosi wartość do naszego życia. Życie w kieracie to podświadome godzenie się na bycie ofiarą.

Popadanie w owe samopowtarzające się cykle to bezpośredni wynik wczesnodziecięcego programowania. Do ich powstania potrzeba trzech komponentów, a proces taki przebiega następująco:

Programowanie, jakiemu zostaje poddany twój mały umysł, tworzy w nim fundamentalne przekonania.

Przekonania owe tworzą wizję twojego przyszłego życia.

Twoja wizja tworzy rezultaty, które są kompatybilne z nią samą.

W swojej książce Tak jak człowiek myśli James Allen pisze o wizji, która jest obietnicą naszego przyszłego życia. Aby ów negatywny cykl zdarzeń zamienić na nowy, pozytywny, należy starą wizję zastąpić nową. Nie jest to proste. Dopóki nie dokopiesz się do prawdziwej przyczyny, jaką stanowi podświadome programowanie, i nie wyeliminujesz katalizatora (tzn. swoich fundamentalnych przekonań), nie będziesz w stanie stworzyć nowej pozytywnej wizji pozwalającej iść naprzód.

Jak wykaraskać się z tego błędnego koła? Musimy zwracać baczną uwagę na rozmaitego rodzaju komunikaty pochodzące ze środków masowego przekazu (była o tym mowa w poprzednich rozdziałach), religijną oraz rządową propagandę, a przede wszystkim na przekaz pochodzący od osób na co dzień obecnych w życiu.

Zacznijmy od przyjrzenia się wpływowi mediów. Najlepsze, co możesz zacząć robić, to przestać śledzić jakiekolwiek wiadomości telewizyjne, radiowe czy prasowe. Środki masowego przekazu żyją z dystrybucji informacji, z których najlepiej sprzedają się te negatywne.

W prasie, którą czytujesz, stanowią one niemal dziewięćdziesiąt procent ogólnej treści. Ten sam odsetek dotyczy pozostałych mediów. Większość informacji tego typu nie jest nam do niczego potrzebna. Po co nam wiedzieć, ile domów poszło z dymem, ile osób nieszczęśliwie zginęło lub ile aut ukradziono wczoraj w godzinach wieczornych? Konfrontacja umysłów z negatywnymi informacjami tego typu utrwala w nich negatywne wzorce myślowe.

Kiedy radzę innym, aby zaprzestali oglądania, słuchania lub czytania aktualnych wiadomości, zawsze pojawia się to samo pytanie:

— A skąd będziemy wiedzieli, czy Japończycy po raz kolejny nie zbombardowali Pearl Harbor, czy nie nadciąga śmiercionośny huragan lub czy ktoś przypadkiem nie dokonuje pod naszym nosem kolejnego zamachu terrorystycznego?

Zapewniam cię, że o zdarzeniach tego typu zawsze zdążysz dowiedzieć się w porę. W restauracjach i sklepach non stop świecą się ekrany telewizyjne. Taksówkarze zawsze chętni są do rozprawiania o bieżących wydarzeniach. Bywają one stałym tematem rozmów naszych współpracowników. Gdyby nagle wydarzyło się coś naprawdę ważnego, wieść o tym nie zdołałaby nas ominąć.

Od dziesięciu lat nie śledzę wiadomości. Kupuję gazetę, aby poczytać wiadomości sportowe lub pośmiać się z Dilberta. Pozostała treść jest po to, abym tkwił w błędnym kole głupoty, choroby i niedostatku. Nie mam zamiaru dłużej tak żyć. Eliminując mass media ze swego życia, eliminujemy niebezpieczne źródło negatywnego programowania ograniczającego nasz umysł.

Uczyniłeś kolejny krok naprzód. Staraj się pilnować, aby do twego podświadomego umysłu docierały odtąd nowe treści. Koniecznie zaopatrz się w następujące książki: Myśl i bogać się autorstwa Napoleona Hilla, Magię myślenia na wielką skalę autorstwa Davida Schwartza oraz Tak jak człowiek myśli Jamesa Allena. Uzupełnij domową biblioteczkę seriami płyt CD autorów takich jak dr Wayne Dyer, Deepak Chopra oraz Lisa Jimenez. Obiecaj sobie, że pół godziny dziennie poświęcisz na budowanie nowej świadomości. Najlepiej rano, jeszcze przed wyjściem z domu. Wprowadzisz się w pozytywny stan, który towarzyszyć ci będzie przez resztę dnia. Tuż przed pójściem spać staraj się wygospodarować kolejne parę minut na coś, co ponownie napełni cię pozytywną energią.

Nie wystarczy, że nagle odetniesz się od źródeł negatywnego programowania. Musisz również odprogramować umysł, aby zniwelować całe lata szkodliwych oddziaływań i stworzyć nowy system fundamentalnych przekonań. Do tego potrzebne ci będą pozytywne treści.

Kieruj się zdrowym osądem przy wyborze filmów, programów telewizyjnych, radiowych oraz książek. Na sześćdziesiąt programów, jakie co tydzień emituje telewizja, niecałe pięć jest warte obejrzenia. Tylko jeden z dziesięciu hitów kinowych nie zawiera całej masy szkodliwych wirusów myślowych.

Nie oznacza to, że mamy nagle stać się ascetami. Sam miewam grzeszne chwile słabości. Jak każdy. Uważam, że popularny serial Rodzina Soprano zawiera ciut więcej negatywnych wirusów niż inne programy telewizyjne. Co jak co, ale głównym bohaterem jest tam szef mafii. A jednak serial ten jest, według mnie, jedną z najlepszych produkcji w dziejach telewizji. Genialny scenariusz i znakomita gra aktorska. I z tego powodu regularnie oglądam Rodzinę Soprano.

Jeśli w kinach pojawi się III, IV czy V część Spidermana, nie omieszkam obejrzeć. Jestem wielkim fanem Spidermana od czasów, gdy był postacią komiksową. Oglądając tego typu filmy czy programy telewizyjne, jestem w pełni świadomy siły ich negatywnego oddziaływania na podświadomy umysł. Dlatego staram się neutralizować owe niekorzystne treści czymś pozytywnym, np. przez czytanie do poduszki kilku stron książki o tematyce samorozwojowej. Zachęcam cię, abyś robił to samo.

Jeśli należysz do ugrupowania religijnego, które wmawia ci, że nie jesteś w pełni wartościowym człowiekiem lub że skromne życie jest duchowo lepsze od życia w obfitości — natychmiast wypisz się z jego szeregów. Znajdź wspólnotę, która z radością przyjmie cię takiego, jakim jesteś i która nauczy cię, jak żyć dostatnio, czyli w zgodzie z prawdziwym porządkiem wszechświata.

Jeśli przeżywasz obecnie trudności, oznacza to, że otoczyłeś się w życiu ludźmi, którzy zezwolili na taką sytuację lub którzy podświadomie pragną, aby ci się nie powiodło. Niewykluczone, że są wśród nich tacy, którzy pragną tego w sposób całkowicie świadomy. Zerwij z nimi lub staraj się ograniczać czas, jaki spędzasz w ich towarzystwie. Życie jest zbyt krótkie i zbyt cenne, aby nie przeżywać go w obfitości.

Drażni mnie też pewien styl zachowania, bardzo powszechny dziś wśród społeczeństwa. Chodzi o przesadną skromność oraz specyficzny rodzaj poczucia humoru, za pomocą którego deprecjonujemy samych siebie. Słowa, jakich używamy i nasze żarty sprawiają, że prezentujemy się jako gorsza wersja samych siebie w oczach innych. To taktyka ofiary. Pragniemy, aby inni poczuli się przy nas swobodnie. Czasami zachowanie takie bywa próbą nawiązania kontaktu z innymi ludźmi. Tworzymy wtedy negatywne programowanie, które podświadomość błyskawicznie wychwytuje.

Mój dobry znajomy Richard Quick jest trenerem pływackim na Uniwersytecie Stanforda. Zajmuje się również szkoleniem kadr olimpijskich. Wyniósł na podium niejednego znakomitego pływaka. Zasada numer jeden, jaką stara się wpajać swoim podopiecznym, to powstrzymywanie się od stosowania wobec innych ironicznego i lekceważącego poczucia humoru. Richard dobrze wie, że każda negatywna rzecz usłyszana wielokrotnie zostaje podświadomie uznana za prawdę.

Staraj się, aby w codziennym życiu treści pozytywne przeważały nad negatywnymi. Twój system przekonań będzie ulegał stopniowej przemianie. (Nie wściekaj się na siebie, jeśli okaże się, że nie da się tego zrobić w parę tygodni. Obecny system kształtował się w tobie przez lata). Kiedy twoje fundamentalne przekonania staną się bardziej afirmujące, zacznie wyłaniać ci się wizja wymarzonego życia. Od tego momentu jej urzeczywistnienie będzie jedynie kwestią czasu.

ROZDZIAŁ 5.
Metafizyczny aspekt bogacenia się

Brakujące ogniwo pomiędzy naszą motywacją a tym, co uzewnętrzniamy w życiu

Metafizyka to dziedzina filozofii zajmująca się badaniem natury otaczającej nas rzeczywistości. W szczególności dotyczy ona zależności pomiędzy umysłem a rzeczywistością. Przyjrzyjmy się wpływowi owej zależności na świadomość dobrobytu, a mówiąc precyzyjniej — temu, w jaki sposób motywacja może przekształcić się w rzeczywistość.

Bywam nazywany „Milionerem-Mesjaszem”, ponieważ wierzę, że każdy z nas urodził się po to, aby żyć w zdrowiu, szczęściu i dobrobycie. Często pytają mnie, czy aby naprawdę wierzę w to, że każdy człowiek żyjący na tej ziemi może żyć dostatnio. Ludzie zadający mi podobne pytania myślą, że bogactwo jest czymś, co istnieje w ograniczonej ilości i nie sposób, aby wystarczyło go dla wszystkich. W rzeczywistości jednak dobrobyt, bogactwo mogą istnieć bez ograniczeń.

Jestem głęboko przekonany, że każdy może mieć go tyle, ile zapragnie. Uniwersalne prawa rządzące dobrobytem są w stanie uczynić dla nas dokładnie tyle, ile są w stanie uczynić poprzez nas. Pomyślność swą urzeczywistniamy w stopniu proporcjonalnym do zdolności zrozumienia rządzących nią duchowych reguł. Na świecie żyją miliony ludzi, którzy nie wiedzą za bardzo, co jest ważne.

Emmet Fox3 powiedział kiedyś, że : „Sekret udanego życia polega na budowaniu w umyśle tego, czego pragniemy oraz na jednoczesnym pozbywaniu się i usuwaniu z niego tego, czego nie pragniemy”.

Co to znaczy?

Dobrobyt rodzi się w umyśle. Dobro, jakie pragniemy urzeczywistniać, istnieje jako ideał w naszej nadświadomości. Z metafizycznego punktu widzenia oznacza to, że już osiągnęliśmy owo spełnienie. Gdyby było odwrotnie, nasza potrzeba nigdy by się w nas nie pojawiła.

Gdy czytasz te słowa, gdzieś w głębi Nieskończonego Umysłu zapisane jest twe bogactwo, doskonałe zdrowie, cudowne wakacje i dobre związki z innymi. Twoja willa w Rzymie, ubrania od światowych projektantów i lamborghini diablo w kolorze czerwonym. Podobnie jak każda inna materialna forma, w jakiej nasz upragniony dobrobyt może się uzewnętrznić. Twój dobrobyt to moc, która mieszkając w tobie, oczekuje, aż dasz jej sygnał do działania.

Aby urzeczywistnić dobro na płaszczyźnie fizycznej, konieczne jest przerzucenie pomostu pomiędzy tymi dwiema równolegle istniejącymi płaszczyznami. Musimy stworzyć ujście dla naszego dobra. Zanim bardziej zagłębimy się w rozważania, pozwól, że podzielę się z tobą moją osobistą interpretacją pojęcia „dobrobyt”.

Przez pojęcie dobrobyt rozumiem pełne uczuć związki z innymi, pracę dającą spełnienie, mój osobisty udział w tworzeniu dobra ogólnego, piękne zachody słońca, spektakularne letnie burze, zdrowie cielesne, rozmowy z przyjaciółmi do białego rana, wielobarwną tęczę oraz beztroską naturę małego kotka skorego do zabaw. Życie w dobrobycie oznacza, że wiem, skąd pochodzi wszystko, co dobre w moim życiu. Dobrobyt oznacza również mocny duchowy fundament.

Dobrobyt to… samochód, który subtelnie podnosi ciśnienie krwi, gdy podziwiam, jak stoi sobie w moim garażu. To piękne domy w ukochanych miejscach, szafa z ilością butów, o jakiej nie marzyła nawet sama Imelda Marcos4. Dobrobyt to piękna biżuteria, na której widok raduje mi się serce!

Być może to, o czym mówię, nie ma nic wspólnego z popularną obecnie filozofią New Age. Znajdziesz wielu, którzy będą nieustannie powtarzać ci, że dobrobyt nie ma nic wspólnego z pieniędzmi. To głupota.

Tak, wiem. Pieniądze szczęścia nie dają, lecz są jak olej, który natłuszcza całą machinę naszego życia. Pieniądze pomagają zapobiec niejednemu nieszczęściu. O wiele łatwiej poczuć się szczęśliwym, gdy nie musisz martwić się niezapłaconym czynszem, niemożnością kupienia, czego potrzeba dzieciom lub pustkami w lodówce. Kiedy stać nas na ortodontyczne leczenie dziecka, zapewnienie godnej opieki naszym bliskim na starość, polisę ubezpieczeniową — możemy uniknąć wielu problemów. Bieda rodzi nieszczęście, poczucie beznadziei i rozpaczy. Popycha ludzi do kłamstwa, zdrady, kradzieży, a nawet — do pozbawiania życia innych.

Wielu „ekspertów” w dziedzinie dobrobytu organizuje szkolenia, podczas których mówią innym, jak budować dostatnie życie, podczas gdy sami są bez grosza. Często można usłyszeć od nich wypowiedzi w stylu: „Cóż, może i nie urzeczywistniłem wielkiego bogactwa w sensie materialnym, ale jestem szczęśliwy. Tryskam zdrowiem i mam cudownych ludzi wokół siebie”. Muszą tak mówić, bo w przeciwnym wypadku moglibyśmy zacząć wątpić w ich wiarygodność, patrząc, jak pakują się do wnętrza swych starych rzęchów, jeszcze z lat siedemdziesiątych.

Pies ten nie upoluje ani lisa, ani zająca. Prawdziwa pomyślność, prawdziwe bogactwo człowieka to cieszenie się obfitością w pełnym znaczeniu tego słowa. W sensie pieniędzy, samochodu, domu i innych dóbr materialnych, a także zdrowia, solidnego duchowego fundamentu oraz silnych związków z innymi.

Może nie kręcą cię luksusowe samochody. Może wolisz jachty. Może nie jesteś fanem opery i marzysz o tym, żeby zobaczyć Jimmy’ego Buffeta na żywo5. Może nie zależy ci specjalnie na komfortowym podróżowaniu pierwszą klasą, ale pragniesz, by twoje dzieci miały niezapomniane wakacje. Masz teraz pełny obraz tego, o co w tym wszystkim chodzi. Dobrobyt to wolność, która pozwala żyć pełną piersią, kolorowo i robić to, co sprawia radość. Bez trosk o rachunki, bez żyłowania się na każdym kroku, bez ciągłego odmawiania samemu sobie dostępu do rzeczy, które dają szczęście, spełnienie i przydają znaczenia naszemu życiu.

Mój dobrobyt to apartament na Florydzie z widokiem na ocean, to mieszkanie w Paryżu, to parę sportowych wozów, to sezonowy bilet do opery. To wycieczki po świecie, praca, kiedy nabiorę na nią ochoty, gra w drużynie softballowej, szafy pełne ubrań od najlepszych projektantów, praca, która stanowi dla mnie wyzwanie, cudowni ludzie, jacy mnie otaczają, spędzanie czasu w ich towarzystwie. Mój dobrobyt to bezpieczny duchowy azyl, który odpowiada moim potrzebom.

Tak jest, uwielbiam, gdy na niebie pojawia się tęcza, uwielbiam wschody słońca, wiosenne burze i wszystkie wspaniałe rzeczy, które są za darmo. Wschody słońca bywają cudowne, gdy można podziwiać je z balkonu swego domu, zamiast raz do roku, w trakcie wakacji. Będąc na Hawajach, na Fidżi i na Tahiti podziwiałem tamtejsze tęcze. Ilu biednych ludzi miało kiedykolwiek okazję doświadczyć tego samego? Jakże wspaniale jest, gdy możemy mile zaskoczyć ukochaną osobę, darowując jej w dniu zakochanych dwa bilety na samolot do Paryża oraz zaproszenie na uroczystą kolację do najlepszej restauracji w tym mieście! Będę bezczelny i wyznam, że można poczuć się dzięki temu bardziej szczęśliwym człowiekiem.

Twoja prawdziwa natura nie chce obciążenia długami na karcie kredytowej, miotania się w dysfunkcyjnym związku lub wykonywania beznadziejnej pracy bez perspektyw. Jesteś niepowtarzalnym wcieleniem Nieskończonej Mocy, która stworzyła ciebie i innych na swój obraz i podobieństwo. Możesz nazywać ją jak chcesz. Prawo Wszechświata, Allah, Pan Bóg, Naturalny Porządek. Nie zmienia to faktu jej istnienia i działania. Stanowisz „samowyraz” Nieskończonej Mocy tego wszechświata.

Przeczytaj jeszcze raz ostatnie zdanie.

Ponieważ jesteś urzeczywistnieniem Mocy, wyraża się ona poprzez fakt twego istnienia. Moc nie może ani opuścić, ani porzucić istnienia, poprzez które wyraża samą siebie. Nieskończona Moc jest ponad nami, poniżej nas, obok nas, w nas. Moc objawia się jako my.

Nie tylko stanowimy jej obraz i podobieństwo, lecz Ona i my to jedno. Nic nie może nas rozdzielić. Zrozumienie tego na każdym z poziomów świadomości oznacza przebudzenie. Twoja prosperity jest dziełem ukończonym w umyśle Nieskończonej Mocy. Jako współtwórca Mocy istniejącej w wymiarze myśli zmuszony jesteś urzeczywistniać ją na poziomie fizycznym.

Owa Nieskończona Moc objawia się we wszystkich i we wszystkim. Na tej i milionach innych planet. Co w takim razie stanowi ów „wyraz”?

To stan świadomości.

Świadomość, która jest wyrazem siebie samej. Innymi słowy: Nieskończony Umysł wyraża samego siebie poprzez umysł. Wyrazem Nieskończonej Miłości jest miłość, Nieskończone Bogactwo wyraża siebie poprzez bogactwo obecne w twoim życiu.

Uzewnętrzniając pomyślność, dajesz wyraz swej duchowej świadomości, czyli swojej prawdziwej natury, będącej wyrazem Nieskończonej Mocy, czyli ciebie.

Co to oznacza w praktyce? Bóg, przyroda, wszechświat (lub jakiekolwiek inne imię nadamy owej Mocy) nie obdarzy nas nowym samochodem, lepszą pracą lub bardziej komfortowym domem. Moc nie broni nam dostępu do pewnych dóbr, nie zsyła nam chorób i nie ogranicza szansy na doświadczanie pomyślności w życiu. Nieskończona Moc obdarza sobą każdego z nas. Daje nam duchową substancję, a ta zamienia się w ów nowy samochód, lepszą pracę lub bardziej komfortowy dom. Aby uzewnętrzniać pomyślność pod postacią zdrowia cielesnego, bogactwa lub idealnego partnera, musimy podłączyć się do świadomości jej istnienia, która jest nieodłącznym elementem naszej prawdziwej istoty.

Moc, którą nosisz w sobie, zawsze uważnie wsłuchuje się w twoje potrzeby. Kiedy nauczysz się nawiązywać z nią łączność, będziesz w stanie urzeczywistniać swą własną pomyślność, ponieważ Moc owa wyraża się poprzez ciebie. Moc tkwi we wszystkich ludziach. Drzemie w nas i budzi się dopiero wtedy, kiedy osiągniemy wystarczająco wysoki stan świadomości. Podaż zawsze oczekuje na popyt.

Nawiązanie kontaktu z naszym potencjalnym sukcesem i pomyślnością nie odbywa się dzięki okazjom, szansom. Nie potrzebujemy do tego „szczęścia”. Sukces i pomyślność nie mają nic wspólnego z naszym zawodem, poziomem edukacji czy też konkretnymi umiejętnościami. Sekret polega na rozwinięciu świadomości i dokopaniu się do prawdziwego „ja”. Byłem człowiekiem chorym, biednym i nieszczęśliwym, człowiekiem, który nie ukończył żadnej szkoły, nie posiadał wykształcenia, znajomości ani konkretnych umiejętności. Teraz, kiedy jestem zdrowy, bogaty i szczęśliwy, wciąż jestem tym samym człowiekiem bez ukończonej szkoły, bez wykształcenia, bez znajomości i bez konkretnych umiejętności. Jedyną różnicę stanowi mój obecny poziom świadomości, znacznie wyższy od poprzedniego.

Nie jest to żadna pokrętna filozofia epoki New Age. I chociaż ścieżka do prawdziwej pomyślności wymaga duchowego podłoża, duchowe prawa, jakim podlega, są naukowo uzasadnione i namacalne. Dobrobyt opiera się na podstawowej zasadzie, jaką jest wymiana wartości i szeroko pojęta jakość. Darmowy ser znaleźć można jedynie w pułapce na myszy.

Istniało wiele oświeconych jednostek, które będąc zwyczajnymi ludźmi, posiadały niezwykłą duchową Moc. Budda, Ghandi, Sathya Sai Baba, Jezus Chrystus oraz wielu innych objawiło nam jedną i tę samą prawdę: powołaniem człowieka jest żyć w zdrowiu, szczęściu i pomyślności. Może zabrzmi to absurdalnie dla kogoś, kto aktualnie miota się, nękany przez rozmaite życiowe trudności. Taka jest prawda na temat naszej natury. Życie w biedzie jest grzechem.

A oto coś dla badaczy i znawców Biblii. W języku aramejskim6 słowo „grzech” oznaczało „nie trafić do celu, spudłować”. Jeśli czytałeś uważnie książkę A Course in Miracles7, wiesz już, że grzechem może być także „brak miłości”. Obydwie definicje wydają mi się sensowne. Wierzę, że człowiek, który nie uzewnętrznia w swym życiu pomyślności, w istocie „pudłuje”. Również w sensie niezdolności do otrzymywania miłości, jaką Nieskończona Moc pragnie go obdarzać, lub — mówiąc bardziej metafizycznym językiem — miłości, którą on sam ma dla siebie!

Wielu z nas cierpi niedostatek, ponieważ kurczowo trzyma się błędnego przekonania, że owa Moc rządzi wszechświatem. Wyznają kosmiczną teorię Świętego Mikołaja. Wierzą w Boga, który uważnie sprawdza, kto z listy ma dostać jaki prezent i zastanawia się, czy dana osoba na niego zasłużyła czy też była „be”. Naprawdę wierzysz w Boga, który zasiadając przed wielką, zdobioną perłami bramą, wydaje polecenia typu: „Joey to porządny człowiek, należy mu się lamborghini. David też jest w porządku, niech ma nową toyotę. Becky zdradza swego męża. Będzie musiała zadowolić się używanym fordem escortem”.

Jesteśmy współtwórcami Boga/Mocy/Wszechświata, ponieważ Bóg/Moc/Wszechświat mieszkają w nas samych. Kiedy „pudłujemy”, nie dzieje się tak z powodu mściwej Mocy, która zabroniła nam dostępu do tego, czego pragniemy. „Spudłowaliśmy”, odwracając się od własnej boskości, własnej mocy. Becky jeździ dziś zjechanym escortem nie dlatego, że Mściwy Przedwieczny ukarał ją za zdradę. Becky karze samą siebie, robiąc coś, co powoduje w niej poczucie winy, obniża poziom samooceny i oczekiwań w stosunku do samej siebie. To z kolei prowadzi do przekonania, że na nic nie zasługuje. Znany nam negatywny cykl zaczyna się od nowa.

Nikt nie broni Becky dostępu do jej własnej pomyślności. Becky odwróciła się do niej plecami, nie wierząc, że na nią zasługuje. Podobnie jak miliony innych osób na tym świecie, Becky nie wie, że posiada moc tworzenia własnej pomyślności, jeśli tylko zacznie żyć w zgodzie z pewnymi duchowymi zasadami. (Piszę o tym w rozdziale 7). Niedostatek dzisiejszego świata to wynik głębokiej niechęci do samego siebie. Zrozumienie, czym jest nasza prawdziwa natura, sprawi, że objawi nam się również nasza własna prosperity.

We wstępie swego sztandarowego dzieła Prosperity Charles Fillmore zamieścił pewną głęboką refleksję: posiadamy mądrego i kompetentnego Stwórcę, który obdarzył nas wszystkim, czego możemy potrzebować. Rodzi to dwie zasadnicze prawdy:

Stwórca obdarzył nas wszechobecną substancją duchową.

Substancja ta wchodzi w reakcję z umysłem człowieka. Nasze myśli ujawniają jej istnienie w codziennym życiu.

Substancja duchowa nie bierze się z „niebios”. Nie trzeba jej na siłę szukać. Nie ma potrzeby, aby posiadać jej jeszcze więcej. Jest tutaj, blisko, i czeka, aż ją przywołamy.

Idee powstałe w twoim umyśle zawsze dadzą się jakoś wcielić w życie. Gdyby tak nie było, wszechświat byłby słaby w najważniejszej kwestii. Kiedy sprawiasz, że substancja duchowa uwidacznia się jako materialne, ziemskie bogactwo, nie dzieje się tak dlatego, że Bóg/Moc/Wszechświat usłyszał twoją prośbę i zapewnił ci je. Twoja wiara uwolniła moc, która zdołała przekroczyć twoje ludzkie ograniczenia.

W jaki sposób dokonać przekształcenia owej bytującej w eterze substancji we własną pomyślność? Odpowiedź: poprzez kreatywne pomysły.

Wszystko ma swój początek w umyśle. Idee stanowią epicentrum świadomości. Nieskończony Umysł jest ich skarbnicą i źródłem, z którego my wszyscy czerpiemy. Twoje zdrowie, związki, poziom inteligencji oraz kondycja finansowa zależą od owych kreatywnych pomysłów, którym zechcesz poświęcać uwagę. To, kim się stajesz, jest wynikiem wysiłków dokonywanych w celu pozyskania owych pomysłów.

Wyobraźmy sobie szpitalną pielęgniarkę, która uzyskała wszelkie możliwe awanse i osiągnęła najwyższy pułap zarobków. Nie jest usatysfakcjonowana, narzeka na brak okazji do zarobienia lepszych pieniędzy, wewnętrznie godzi się na taki stan. Jej koleżanka po fachu, która znalazła się w identycznej sytuacji, wpada na pomysł wykorzystania swoich zawodowych umiejętności i otwiera firmę oferującą domowe usługi medyczne. Zaczyna doświadczać obfitości, ponieważ w jej głowie narodził się kreatywny pomysł, który umożliwił przekształcenie duchowej substancji w sprzyjającą siłę. Obydwie panie posiadały taką samą moc, lecz tylko jedna z nich osiągnęła poziom świadomości pozwalający przyjąć ten fakt.

Twoja mentalność jest ściśle połączona z poziomem twojej świadomości. Porozmawiamy o tym szerzej w następnym rozdziale.

ROZDZIAŁ 6.
Kreowanie mentalności bogatego człowieka

Jak przejąć styl myślenia superbogatych

Siedziałem wygodnie w rikszy pędzącej wzdłuż Duval Street w mieście Key West na Florydzie. Skręciliśmy we Fleming Street. Nadciągała burza. Miałem nadzieję, że „kierowca” nieco przyspieszy i zdąży dowieźć mnie na miejsce, zanim zacznie padać.

Nagle pojazd zatrzymał się. Krok przed nami na drugą stronę spokojnie przechodził kogut, a za nim stado małych kurczątek. Tatuś z dziećmi podczas niedzielnego spacerku! Taki widok spotkać można tylko w Margaritaville!

„Kierowcą” był student z Ekwadoru, który przyjechał tutaj, aby odwiedzić przyjaciół i zarobić parę groszy, obwożąc po mieście leniwych turystów, takich jak ja. Byliśmy kilka ulic od mojego hotelu, kiedy zaczęło lać jak z cebra. Chłopak zaczął pedałować jak oszalały. W końcu dotarliśmy na miejsce. Riksza stanęła pod wielkim drzewem, na wprost wejścia do hotelu. Wcisnąłem mu w rękę dwudziestodolarowy banknot i wbiegłem do środka. Przez ułamek sekundy widziałem błysk szczęścia w jego oczach.

Wszystko jest względne. Będąc w pośpiechu, pewnie nie schyliłbym się nawet, żeby podnieść dwadzieścia dolarów leżące gdzieś na ulicy. Dla zagranicznego studenta, zmuszonego pracować w trakcie wakacji, jednorazowe zarobienie takiej sumy było główną atrakcją dnia. Względność ta sprawdza się, gdy w grę wchodzą coraz większe pieniądze. Mogę czuć się bogaty, gdy stać mnie na buty za pięć tysięcy dolarów. Richard Branson podobną sumę wydaje na świeże kwiaty, które są ozdobą jego licznych domów.

Leciałem ostatnio z Zurychu liniami Delta. Podczas lotu można było obejrzeć sobie m.in. Wall Street z Charliem Sheenem w roli głównej. W jednej ze scen bohater grany przez Sheena patrzy na pewne dzieło malarskie i stwierdza, że Gordon Gekko (w tej roli Michael Douglas) na pewno nabył je od jakichś oszustów. Daryl Hannah zauważa, że owo „dzieło” kupione zostało za czterysta tysięcy dolarów.

— Czterysta tysięcy? To tyle co dom przy plaży! — zauważa Sheen.

— Chyba w New Jersey — z pogardą rzuca dziewczyna.

Nasza automatyczna reakcja w podobnych sytuacjach ujawnia nasze podejście do życia oraz poziom świadomości dotyczący otaczającego nas dobrobytu.

Wybrałem się niedawno do kina w towarzystwie znajomego. Staliśmy w kolejce po popcorn i napoje. Znajomy zauważył, że butelka wody mineralnej i mała puszka coca-coli kosztują te same dwa i pół dolara. Postanowił, że kupi wodę. W jego rozumieniu butelka wody miała mniejszą marżę niż cola. Miał on wprawdzie większą ochotę na colę, ale nie zmienił swej decyzji. Kupił wodę, bo miał wrażenie, że w ten sposób kino zarobi na nim mniej. To była jego mała zemsta za wyśrubowane ceny.

Czy według ciebie to, co zrobił mój znajomy, jest przykładem mentalności bogatego czy raczej biednego człowieka?

Mam innego znajomego, który prowadzi sklep. Od długiego już czasu w oczy rzucała mi się złuszczona warstwa farby na ścianie, widoczna, kiedy stało się przodem do kasy. Przez dwa lata próbowałem nakłonić go do tego, żeby starł powierzchnię papierem ściernym i pomalował ją na nowo. Uparcie mówił nie, twierdząc, że to nie jego problem i że zadbanie o ten szczegół jest obowiązkiem właściciela lokalu. Kobieta, od której wynajmował ów lokal, nie podzielała jego zdania w tej sprawie. Przez trzy lata nie udało im się dojść do porozumienia. Mój znajomy wielokrotnie straszył, że zrobi remont na własną rękę, a koszt potrąci sobie z czynszu. Najemczyni w końcu ustąpiła i zleciła remont trzeciej osobie. Kosztowało ją to niecałe sto pięćdziesiąt dolarów!

Po trzech latach znajomy ma satysfakcjonujące poczucie wygranej. Ma świeżą farbę na ścianie, za którą nie zapłacił ani centa. Tymczasem stracił niepotrzebnie mnóstwo czasu na kłótnie i swary. Jakie wrażenie mieli jego klienci zmuszeni patrzeć na nieestetycznie odpadające kawałki starej farby?

Wszystko to, co do tej pory było i jest przedmiotem naszych rozważań, bezpośrednio związane jest z pewnym rodzajem mentalności. To ona decyduje o tym, czy uważamy, że w porządku jest wydać pięć tysięcy dolarów na świeże kwiaty, podczas gdy ktoś inny waha się, czy wydać aż tyle na samochód. Mentalność sprawia, że jedni z nas zarabiają po dwadzieścia pięć tysięcy dolarów rocznie, podczas gdy inni wydają dziesięciokrotność tej sumy na roczne członkostwo w ekskluzywnym klubie.

Ludzka mentalność jest czymś niesamowicie fascynującym. Daje o sobie znać nie tylko wtedy, kiedy coś nabywamy. W ogromnym stopniu wpływa na to, w jaki sposób postrzegamy własną zdolność do zarabiania pieniędzy lub uzyskiwania zysków z innego tytułu. Mentalność uzewnętrznia się pod postacią dobrego zdrowia lub choroby. Mentalność decyduje o tym, czy wierzymy we własne osiągnięcia. Wpływa na poziom oczekiwań, jakie mamy w stosunku do osób, z którymi pozostajemy w bliskim związku. Nasze podejście do kwestii pieniędzy jest tożsame z tym, jak postrzegamy wszelkie inne formy pomyślności w życiu.

Kiedy prowadzę wstępne rozmowy z kandydatami na pracowników mojego zespołu, zawsze powtarzam im, że nie istnieje ograniczony pułap zarobków, jakie są w stanie osiągnąć. Do umysłów ludzi rzadko dociera pojęcie nieograniczony w sensie dochodu. Dla osoby zarabiającej dwadzieścia tysięcy dolarów rocznie nieograniczoną sumą będzie kwota trzydziestu lub czterdziestu tysięcy. Jeśli przyzwyczajeni jesteśmy do zarobków rzędu sześćdziesięciu pięciu tysięcy, nieograniczony przychód to dla nas jakieś sto tysięcy. Przy dochodach rzędu stu tysięcy swą nieograniczoną kwotę podświadomie „ustawiamy” na poziomie dwustu tysięcy. Nieograniczoność w odniesieniu do pieniędzy przekłada się na subiektywne postrzeganie własnego zdrowia, bliskich związków, sukcesu oraz możliwości przeżywania szczęścia w życiu.

Rosnąca skala oczekiwań pokazuje, jak bardzo plastyczna jest nasza świadomość. Jej poszerzenie jest tym, czego potrzebujemy, aby budować mentalność bogatego człowieka. To nieustanny proces.

Prześledźmy go od początku. Na początku siedemdziesiąt dolarów za bukiet kwiatów wydaje nam się sumą nie do przełknięcia. Następnie zaczynamy dostrzegać urodę bukietu kosztującego sto pięćdziesiąt dolarów. Zaczynamy wyobrażać sobie, że wspaniale byłoby raz w tygodniu zamawiać sobie świeży bukiet. Pewnego razu łapiemy się na tym, że wydajemy na kwiaty około tysiąca pięciuset dolarów miesięcznie. Jesteśmy zachwyceni, ponieważ ich obecność w naszym domu daje nam radość i przyjemne doznania estetyczne.

Prowadziłem swego czasu wyjazdowe szkolenie w Las Vegas, w którym uczestniczyły inne osoby z mojej branży. W hotelu znajdował się ekskluzywny butik, a w nim cudowna torebka za dziesięć tysięcy dolarów. Nie jestem wielkim fanem ekskluzywnych torebek. Jasne było, że przez cały tydzień pobytu owa torebka była głównym tematem rozmów żeńskiej części uczestników. Mogę sobie wyobrazić, ile radości sprawiłaby swej posiadaczce.

Czy kiedykolwiek wydałbyś sumę rzędu dziesięciu tysięcy dolarów na torebkę, na parę butów lub luksusowy płaszcz? Czy oczami wyobraźni widzisz siebie samego nabywającego lotniczy bilet pierwszej klasy, który zamiast siedmiuset kosztuje piętnaście tysięcy dolarów? Czy wierzysz, że mógłbyś zapłacić pół miliona dolarów za obraz lub rzeźbę, które staną się ozdobą twego domu? Jasne, że wszystko bywa relatywne. Oczywiste jest, że przy dochodzie rzędu dwudziestu tysięcy dolarów rocznie szaleństwem jest kupowanie torebki za połowę tej kwoty. Z drugiej strony, dlaczego miałbyś zadowalać się dwudziestotysięczną pensją, gdy stać cię na wiele więcej?

Kreowanie mentalności bogatego człowieka polega m.in. na tym, że jesteś w stanie wyobrazić sobie coraz więcej rzeczy, na które mógłbyś sobie pozwolić. Ludzie żyjący w obfitości dostrzegają okazje. Nigdy nie mówią: „To brzmi zbyt dobrze , żeby mogło być prawdziwe”. Zawsze spodziewają się dobrych rzeczy.

Ludzie tacy są marzycielami. Wyobrażają sobie lepsze warunki życia i dbają o to, żeby wyobrażenie to urzeczywistnić. Co ważniejsze, nie dają się nigdy zwieść negatywnym i błędnym przekonaniom, jakie krążą wokół nich. Kiedy ktoś mówi im, że coś jest zbyt trudne lub niewykonalne — uśmiechają się. Ostrzeżenia, jakie wysyła im zalękniony ogół społeczeństwa, nie są w stanie zachwiać ich wewnętrznej pewności.

Nie jest tak, że ogół społeczeństwa kłamie. On po prostu wierzy w to, że nic się nie da zrobić. Nie jest w stanie odróżnić faktów od subiektywnych przekonań.

Weźmy taki przykład: samotny młody mężczyzna przeprowadza się do Detroit. Idzie do nocnego klubu na dyskotekę. Widzi tam dziewczynę i prosi ją do tańca. Ta mierzy go wzrokiem od stóp do głów, odpowiadając:

— Z tobą? Przepraszam, ale nie.

Chłopak szybko wychodzi. Pędzi prosto do domu, gdzie próbuje dojść do siebie po zadanym ciosie. Kilka dni później ponownie wybiera się do jakiegoś lokalu i próbuje poznać jakąś nową dziewczynę. Znowu dostaje kosza. Zdobywa kolejny „dowód” na to, że „faktycznie” wszystkie dziewczyny w Detroit są zarozumiałe i opryskliwe.

W tym samym tygodniu do miasta przybywa inny chłopak. W windzie swego budynku poznaje miłe małżeństwo sąsiadów, od których otrzymuje zaproszenie na kolację. Mija parę dni i podczas jazdy gdzieś, nagle psuje mu się samochód. Mijający go motocyklista zatrzymuje się i oferuje mu pomoc. Nasz bohater zaczyna wierzyć w to, że „faktycznie” mieszkańcy Detroit są wspaniałymi, otwartymi ludźmi.

Czy któryś z nich poznał prawdę?

W każdym przypadku chodzi o prawdę postrzeganą oczami pojedynczego człowieka. Ani w jednym, ani w drugim przypadku nie mamy do czynienia z faktem. Obydwaj żywią subiektywne przekonanie. Jednemu owo przekonanie służy, drugiemu — wręcz przeciwnie. Każdy z nich będzie kontynuować przyciąganie tego, co jest zgodne z jego oczekiwaniami. Każda z tych osób padnie ofiarą uprzedzeń i nieustannie znajdywać będzie „dowody” na prawdziwość swych przekonań.

Reakcja na nagłe sytuacje niemal w stu procentach związana bywa z ogólnym nastawieniem do życia. Pozwól, że posłużę się tu przykładem mojego przyjaciela — Matta. Pewnego razu postanowiliśmy wybrać się do małej knajpki znanej z dobrych smażonych kurczaków. Byliśmy po meczu softballowym. Tuż przed wejściem do lokalu Matt rzucił:

— Wiesz, co się może okazać? Że zabrakło kurczaka. Już raz tak było. Wchodzę i chcę zamawiać, a tu okazuje się, że skończyły im się kurczaki! Jak to możliwe, że w takim miejscu może nie być nagle kurczaka?

Co się okazało? Wchodzimy do środka. Zamawiam swoje danie. Dostaję je. Następnie Matt zamawia swoje, na ostro, którego oczywiście nie ma w sprzedaży o tej porze dnia. Matt spogląda na mnie. Wstrząsa ramionami, co interpretuję jako: „A nie mówiłem?”.

Gotów jestem wygłosić cały wykład na temat tego, w jaki sposób Matt uzewnętrznił „brak kurczaka”. Zrobię to innym razem. Teraz chcę zwrócić uwagę czytelnika na przejawy mentalności Matta. Oczekuje on zwykle najgorszego, co staje się faktem. Bardzo lubię Matta, lecz nie ma dnia, w którym z jego ust nie padłoby co najmniej trzysta negatywnych stwierdzeń. Często przerywam mu w połowie zdania:

— Wiem, nie kończ, będzie tak i tak!

W tym momencie Matt milknie, zastanawia się przez chwilę i mówi coś w rodzaju:

— Ale tak jest, naprawdę. Zawsze jako ostatni odbieram bagaż po przylocie.

Ciekawe, prawda? Okulary naszej mentalności zabarwiają każde zdarzenie. Kształtują sposób przyciągania rozmaitych rzeczy, spraw i osób do naszego życia.

Niektórzy z nas są predysponowani do wiary w to, że osiągną spektakularny sukces w życiu. Inni sądzą, że się przez to życie jako tako prześlizgną. Jeszcze inni, czyli ludzie pokroju Matta, spodziewają się najgorszego. Oczekiwania wpływają na to, jak postrzegamy każdą drobną codzienną sytuację. To z kolei dyktuje nasze działania. Każda z tych drobnych i z pozoru nieważnych decyzji determinuje naszą przyszłość.

Wiara w to, że tylko bogaci mogą się bogacić, że aby zarobić pieniądze, trzeba najpierw je mieć — nie pozwoli ci nigdy wydostać się z materialnego ograniczenia. Będziesz przekonany, że tego właśnie pragniesz, lecz twoja podświadomość będzie podpowiadać ci, że to próżny wysiłek.

Jeśli sądzisz, że dobre rzeczy mogą przytrafiać się wszystkim oprócz ciebie, nie będziesz się ich spodziewać w swoim życiu. A kiedy zdarzy się coś, co mogłoby przynieść ci korzyść — nawet tego nie dostrzeżesz. Nie będziesz w stanie przyjąć do wiadomości, że są wokół ludzie pragnący twego dobra. Przejawi się to w bardzo oczywisty sposób, np. w postaci łagodnej odmowy pomocy przy projekcie. Być może odrzucisz bezwarunkowe uczucie kogoś, komu będzie na tobie zależało. Możliwe, że stracisz szansę na dobrą inwestycję, nie podejmiesz decyzji, aby wejść w biznes, który mógłby dać ci niezależność, zaniedbasz zdrowie lub odsuniesz od siebie idealnego partnera. Możliwe, że zrobisz i jedno, i drugie, i trzecie…

I odwrotnie. Osoba wierząca w to, że warta jest tego, aby los obdarzył ją szczęściem oraz bogactwem, będzie oczekiwać pozytywnych zdarzeń w swoim życiu. Każde z nich przyjmie z wdzięcznością. Kiedy na horyzoncie pojawią się lukratywne możliwości — zacznie działać. Kiedy nadarzy się okazja, żeby zrobić coś wielkiego, śmiałego i odważnego — podąży naprzód!

Kluczem do kreowania mentalności bogatego człowieka jest przestrzeganie siedmiu ważnych zasad. Oto one:

Zasada nr 1: Dostrzegać i wykorzeniać z umysłu mentalność ofiary oraz postawę roszczeniową.

Chociaż jest o tym mowa w rozdziale 4., pozwól, że wtrącę kilka dodatkowych przemyśleń na ten temat. Doświadczać będziesz licznych pokus, aby nadal powracać do schematu ofiary. Będzie tak, ponieważ większość społeczeństwa akceptuje oraz chętnie wspiera tego typu postawę u innych. Otoczenie będzie wręcz zachęcać cię do użalania się nad sobą m.in. po to, żeby móc odwzajemniać się opowieściami o tragicznych doświadczeniach ze swego życia. To, z kolei, stworzy negatywny emocjonalny mechanizm, który zamiast popychać cię w kierunku sukcesu, pozwoli dalej racjonalnie uzasadniać własne porażki.

Jak ognia unikaj pułapki roszczeniowości. Może nią być zapomoga studencka lub zasiłek. Pułapką może być bogaty krewny obiecujący ci część swego majątku po śmierci. Kiedy okazuje się, że kwalifikujemy się do otrzymania czegoś za darmo, zaczynamy podświadomie myśleć, że nam się to należy. Postawa roszczeniowa jest zaprzeczeniem postawy bogatego człowieka. Prawdziwe bogactwo polega na wymianie wartości.

Zasada nr 2: Dostrzegać, a następnie odrzucać wszelkie przejawy zazdrości i zawiści.

Kolejna z pułapek, w którą łatwo wpaść, gdy ma się stały kontakt ze środkami masowego przekazu. Środki masowego przekazu mają za zadanie podbudować nas po to, by za chwilę kompletnie wytrącić nas z równowagi. Zapewniają doskonałą rozrywkę, która wciąga miliony. Unikajmy tego typu manipulacji. W środkach masowego przekazu poniża się ludzi dobrych, podsyca niechęć do samego siebie, utrwala postawę zwątpienia oraz prowokuje w ludziach zazdrość.

Tak było np. z Marthą Stewart. Czy jest winna stawianych jej zarzutów? Nie wiem, nie widziałem. Pamiętam tylko, że środki masowego przekazu relacjonujące proces sądowy oraz aresztowanie podejrzanej ziały wówczas małostkowością i prymitywną zazdrością. Ujawniły negatywną mentalność, która dostrzega jedynie brak i ograniczenia. Gospodyni domowa, która własnymi rękami zbudowała potężną, kilkumiliardową fortunę, była zjawiskiem nie do przyjęcia dla rzesz reporterów i prezenterów telewizyjnych. Uczyniono z niej gigantyczne zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli lub złośliwie wyśmiewano.

Podobny los przypadł w udziale Jackowi Welchowi z firmy General Electric — jednemu z najlepszych zarządców korporacyjnych w historii kapitalizmu. Welch jest autorem książki, która stała się międzynarodowym bestsellerem. Kiedy w trakcie sprawy rozwodowej doszło do ujawnienia szczegółów dotyczących osobistych finansów naszego bohatera, w mediach powstała istna wrzawa. Finansowy sukces Welcha idealnie wpasował się w schemat myślenia typu: „Zarządzający wielkimi firmami mają wygórowane zarobki”.

Czytając artykuły, które publicznie obsmarowują osoby pokroju Marthy Stewart, Jacka Welcha i wielu innych ludzi sukcesu, może się zdarzyć, że ulegniesz tendencyjności w przedstawianiu faktów. W głębi ducha zaczniesz odczuwać satysfakcję, że osoby tak wielkiego formatu sprowadzane są do parteru. Nienawistne plotki w przebraniu wiadomości dnia. To przykład postawy całkowicie przeciwnej mentalności bogatego człowieka. Zazdrość o sukces wynika z lęku i stanowi przeszkodę dla własnej pomyślności. Cieszenie się z sukcesu innych wynika z miłości i przyciąga pomyślność do naszego życia.

Zasada nr 3: Zrozumieć, że bogactwo i pomyślność są dobrem nieograniczonym.

Jeśli należysz do większości społeczeństwa, uznasz za nieprzyzwoitość jednorazowe wydanie stu tysięcy dolarów na ekskluzywny płaszcz lub piętnastu na bilet lotniczy. Wydaje ci się, że gest ten ograbia innych z należnego im dobra. Masz poczucie, że pieniądze te powinno się spożytkować na bardziej szlachetny cel, np. Kościół, ochronę puszczy amazońskiej lub głodujących w Afryce.

Przekonanie tego typu opiera się na błędnym założeniu, że pieniądze są dobrem ograniczonym. Podobnie jak inne „wcielenia” pomyślności — pieniądze istnieją w ilości nieograniczonej. Miłość istnieje w ilości nieograniczonej. Podobnie jak uściski, którymi ludzie obdarzają się wzajemnie. Nieograniczona jest radość, zdrowie i dobre samopoczucie. Nieograniczone jest także bogactwo materialne.

Nie trzeba wybierać pomiędzy jednym a drugim. Można chodzić w płaszczu za dziesięć tysięcy dolarów i dawać tyle samo na tacę. Można zaszaleć, kupując bilet pierwszej klasy i sowicie wspomagać głodujące dzieci. Odpowiednio rozwinięta świadomość sprawi, że nasza obfitość, a wraz z nią nasza zdolność do czynienia dobra, będą stale rosnąć.

Zasada nr 4: Otaczać się „świętym kręgiem” osób, które dają wsparcie oraz motywują do rozwoju.

Niezwykle ważny w procesie budowania osobistego sukcesu jest świadomy wybór właściwych mentorów i partnerów towarzyszących nam w procesie rozwojowym. Posłuchajmy rady Jima Rohna i bacznie obserwujmy pięć osób z najbliższego otoczenia. Nazywam je często świętym kręgiem, ponieważ nasze życie w dużym stopniu kształtuje się pod ich wpływem.

Masz partnera lub małżonka? Jedno z pięciu miejsc jest zajęte. Bliskiego współpracownika, z którym wypełniasz wspólnie obowiązki zawodowe? Drugie miejsce przypada jemu. Jeśli masz poczucie, że ani jedna, ani druga osoba nie mają na ciebie pozytywnego wpływu — uważnie przyjrzyj się pozostałym trzem!

Dobrze jest, gdy w świętym kręgu mamy paru mentorów „na odległość”. Moimi są m.in. Bill Gates, Richard Branson, Larry Ellison, Warren Buffett, Napoleon Hill, J. Paul Getty oraz Andrew Carnegie. Żaden z nich nie wie, że nim jest. Tymczasem ja pochłaniam wszelkie informacje dotyczące tych osób. Moim pragnieniem jest osiągnięcie sukcesu na podobną skalę, dlatego bardzo interesuje mnie ich sposób myślenia. Szukajmy ludzi, którzy doszli w życiu do miejsca, w którym my też pragnęlibyśmy się znaleźć i starajmy się dowiedzieć możliwie najwięcej o nich samych i o ich życiu.

Zasada nr 5: Szukaj miejsc, gdzie znajdziesz obfitość; unikaj tych, w których jej brak.

Wielu ludzi wędruje przez życie w skrywanym poczuciu zniechęcenia, ponieważ nie wierzą w wartość poświęceń dokonywanych w imię sukcesu. Mylnie sądzą, że aby odnieść sukces, trzeba stać się abstynentem, przestać palić, przeklinać, przestać brać narkotyki, odłączyć telewizję, przestać chodzić do nocnych lokali itp. Myślą, że sukces wymaga ascezy. Tak naprawdę daleko zajść można tylko wtedy, gdy zachowa się rozsądną równowagę.

Okazjonalny wypad do nocnego klubu lub towarzyskie wypicie paru drinków nie będzie mieć żadnego negatywnego wpływu na twój sukces. Jeśli jednak jesteś stałym bywalcem rozrywkowych lokali, może okazać się, że twój rozwój osobisty przebiega znacznie wolniej. Bezpośrednią przyczyną są ludzie, z którymi stykasz się w takich miejscach.

Inteligentne osoby, traktujące poważnie kwestię osobistego rozwoju, starają się spędzać czas w otoczeniu pełnym obfitości, gdzie spotykają się osoby o wyższym poziomie świadomości. Piątkowy wieczór upłynąć może nam w migającej światłami sali dyskotekowej lub w kulturalnej kafejce w pobliżu księgarni. W którym z tych miejsc mamy większą szansę natrafić na osoby zorientowane na sukces?

Szukaj wspólnot religijnych i kościołów typu Science of Mind lub Unity, gdzie organizuje się zajęcia i warsztaty rozwojowe. Masz szansę spotkać tam wiele pozytywnie nastawionych osób. Spróbuj dowiedzieć się o mające odbyć się w twoim mieście wykłady na tematy takie jak biznes, sukces czy promocja zdrowia. Osoby, które uczestniczą w tego typu spotkaniach, szczerze pragną się rozwijać i z tego powodu warto nawiązywać z nimi kontakty.

Zasada nr 6: Codzienne sesje samorozwojowe

Jak pisałem w poprzednich rozdziałach, niezbędną rzeczą w procesie kreowania mentalności bogatego są codzienne sesje samorozwojowe. Ich celem jest poszerzenie i utrzymanie wysokiego poziomu świadomości dobrobytu. Nawet gdy oglądasz tylko pozytywne audycje telewizyjne, czytujesz tylko dobre książki, a czas spędzasz w towarzystwie optymistycznie nastawionych osób, nie oznacza to, że przestajesz być bombardowany negatywnymi wirusami myślowymi. Bardzo ważna jest codzienna „odtrutka” w postaci świadomego kontrprogramowania. Nie wychodź z domu bez solidnie zabezpieczonego umysłu.

Staraj się, aby sesje samorozwojowe nie były czymś, co robisz „przy okazji” lub na zasadzie „bo mi się chce”. Niech ten szczególny czas będzie pierwszą czynnością poranną. Niech posłuży ci do tego celu książka, którą trzymasz teraz w rękach lub coś, co będzie dla twego umysłu zachętą do niezależnego i samodzielnego stylu myślenia.

Twoja podświadomość podlega łatwemu reprogramowaniu. Najlepiej wykonywać to w stanie alfa, czyli stanie głębokiej relaksacji. Objawem tego stanu jest poczucie rozmarzenia, bycia jakby we śnie. W trakcie nocnego snu nasz umysł wielokrotnie osiąga ten stan. Dlatego dobrze jest nastawiać na noc płytę z pozytywnymi afirmacjami, które łatwo wnikną do naszej podświadomości. Na końcu książki wypisane są tytuły płyt, z których korzystam na co dzień.

Stan alfa osiągnąć można również poprzez medytację i masaż, a w trakcie ich trwania zaleca się słuchać gotowych płyt, stworzyć własne lub oddawać się uprawianiu pozytywnej wizualizacji. Pracuj nad swoją podświadomością, aby stała się twoim sprzymierzeńcem.

Zasada nr 7: Bądź świadomy tego, przed czym uciekasz oraz tego, ku czemu zdążasz.

W porządku. Wiesz już, że nie chcesz dłużej żyć w niedostatku. Zdecydowałeś się zakończyć zły związek. Wycofanie się z niekorzystnej sytuacji może nie rozwiązać całego problemu. Może okazać się, że po raz kolejny powtórzysz podobny schemat. Ważne, żeby stworzyć w umyśle nową wizję, za którą podążysz.

Uważam, że niezwykle skuteczną metodą są tzw. Mapy Pomyślności. Możemy umieszczać na nich wizualizacje tego, co chcielibyśmy zrobić, posiadać oraz kim pragnęlibyśmy się stać. (Więcej informacji na temat Map Pomyślności znajdziesz na mojej stronie internetowej, której adres znajduje się na końcu tej książki). Bardzo pomocne są pojedyncze kartki z wypisanymi na nich konkretnymi celami, samoprzylepne karteczki na lustrze oraz inne rzeczy, które będą w naszym polu widzenia. Stosując te metody, będziemy stale przypominać swej podświadomości, w jakim kierunku zmierza. Pozytywne afirmacje będą przypominać nam o tym, co dla nas naprawdę ważne.

Przestrzegając wszystkich siedmiu zasad, zapełnimy podświadomy umysł pozytywną treścią. Treść ta posłuży nam do kreowania mentalności bogatego człowieka. Podświadomość nasza odkryje nowy cel i zacznie wytrwale pracować nad jego osiągnięciem. Przyjrzymy się teraz wspólnie duchowym regułom, za pomocą których dochodzi do urzeczywistnienia bogactwa…

ROZDZIAŁ 7.
Uniwersalne zasady dobrobytu

Duchowe prawa, dzięki którym urzeczywistnisz bogactwo i obfitość

Od samego początku w treści niniejszej książki przewija się pewien ukryty wątek. Wątek ów, jak zapewne czytelnik zdążył się zorientować, dotyczy tematu Boga, uniwersalnego prawa, prawdziwej natury człowieka oraz Nieskończonej Mocy. Konkretnie zaś chodzi o istnienie lub nieistnienie tej ostatniej oraz o możliwość określenia, czym ta moc w istocie jest.

Na myśl przychodzi mi pewna ciekawa rozmowa, którą odbyłem z przyjaciółmi podczas jednej z naszych wspólnych kolacji. Na początku była nas dość spora grupa, lecz po jakimś czasie „na polu bitwy” pozostała nas zaledwie garstka. Składała się ona z: ortodoksyjnej chrześcijanki, żyda, agnostyka, ateisty, chrześcijanina — wyznawcy nowej myśli oraz mnie samego. Nie byłem w stanie oprzeć się pokusie sprowokowania dyskusji na tematy religijne, a w tym na temat kwestii istnienia samego Boga.

Nic dziwnego, że dyskusja owa, która przeciągnęła się do późnych godzin nocnych, nie zakończyła się żadnym konkretnym wnioskiem. Cóż to jednak była za rozmowa! Istna rozkosz! Dokładnie to, co lubię!

Było to naprawdę fascynujące doświadczenie. Mocno wierzę w istnienie mocy większej od nas samych. Przysłuchując się owej dyskusji, która od pewnego momentu toczyła się już tylko pomiędzy ortodoksyjną chrześcijanką a agnostykiem i ateistą — zauważyłem, że kiwam potakująco głową, ilekroć słyszę argumenty dwóch ostatnich.

Powód? Otóż ich przekonania i argumenty stanowiły rezultat wieloletniej introspekcji, krytycznej analizy oraz świadomych przemyśleń. Chrześcijański uczestnik naszej dyskusji niczym papuga powtarzał religijne frazesy, które zapadły mu w pamięć, gdy był kilkuletnim uczniem katolickiej szkoły prowadzonej przez zakonnice. Niezbicie twierdził, że są one prawdziwym „dowodem” na istnienie Boga, gdyż tak mówi sama Biblia.

Z racjonalnego i logicznego punktu widzenia nie da się udowodnić istnienia Boga.

Zauważ, że używam tutaj słów logiczny i racjonalny. Nie oznacza to, że Boga nie ma. (Istnieją silne argumenty, że Go nie ma). Użycie tych dwóch słów oznacza, że dowodu na istnienie Boga nie można wysnuć, posługując się metodą racjonalnego bądź logicznego rozumowania.

Ortodoksyjni wyznawcy wszelkich religii, błagam was, zanim zdecydujecie się wysłać mi jakąkolwiek wiadomość, upewnijcie się, że właściwie interpretujecie znaczenie słów: racjonalny i logiczny. W psalmie 14:1 napisane jest: „Mówi głupi w swoim sercu: »Nie ma Boga«”. Nie oznacza, że jest to zgodne z intelektualnym i rozumowym podejściem. Tak samo jest z licznymi wersetami ze świętych ksiąg, które lubicie przytaczać jako rzekomy dowód na istnienie Boga.

Mógłbym napisać całą oddzielną książkę podważającą sposoby, jakie zwolennicy teorii istnienia Boga stosują w celu udowodnienia jego istnienia. Ich poglądy podzielić można na trzy grupy, a mówiąc innymi słowy — na trzy szkoły myślenia.

Pierwsza z nich to teologia naturalna. Człowiek nie jest w stanie wyjaśnić wszystkiego, co znajduje się we wszechświecie. Nie wie, jak się tam znalazło. Musi więc istnieć jakaś nadprzyrodzona istota lub siła, która za tym wszystkim stoi.

Kolejna szkoła to argumenty kosmologiczne. Wszystko, co istnieje, powstało z jakiejś konkretnej przyczyny. Za każdą konkretną przyczyną kryje się jeszcze większa przyczyna. Mamy więc do czynienia z niekończącym się łańcuchem przyczynowo-skutkowym, w którym pierwsze ogniwo to: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię”.

Trzecia szkoła to istnienie wszechświata jako wyniku realizacji inteligentnego planu. Filozofia ta opiera się na złożeniu, że wszystko, co istnieje w przyrodzie, powstało nieprzypadkowo. Musimy więc przyjąć istnienie wielkiego inteligentnego konstruktora. Czegoś lub kogoś wszechmocnego i wszechobecnego (czyli Boga).

Jak wspomniałem wcześniej, mógłbym napisać książkę obalającą wszystkie trzy z nich z punktu widzenia racjonalno-logicznego. Mógłbym pokazać, że żadnego nie da się udowodnić. Nie mam na to czasu. Nie jestem ponadto zainteresowany udowadnianiem komukolwiek istnienia lub nieistnienia Boga. Próbuję jedynie zwrócić uwagę na to, że „dowody”, jakie zwolennicy teorii istnienia Boga wysuwają na jego istnienie, w rzeczywistości niczego nie udowadniają.

Powód, dla którego kiwałem aprobująco głową w reakcji na argumenty agnostyka i ateisty, zaprezentowane podczas owej pamiętnej dyskusji, wynikał z jednego prostego faktu. Argumenty jednego i drugiego posiadały wielką siłę. Były bez wątpienia owocem wieloletniego procesu samodzielnego i krytycznego myślenia. Warto wspomnieć, że ateista — absolwent Oral Roberts University — był niegdyś pastorem. Do swych ateistycznych przekonań doszedł po latach. Spędził je na zgłębianiu wszelkich dostępnych źródeł wiedzy oraz na intensywnej pracy nad sobą.

Nie podzielam jego zdania. Podziwiam go jako człowieka, który przestał bezmyślnie multiplikować podświadome memy zorganizowanej religii, zaszczepione w umyśle od czasów dzieciństwa. Uważam go za wspaniałego człowieka, który decyzję swoją podjął, opierając się na świadomych przemyśleniach. Wielu wybitnych światowych intelektualistów mianuje się agnostykami i ateistami.

Moja droga była diametralnie różna. Przez trzy dekady swego życia byłem zdeklarowanym ateistą. W wyniku głębokich przemyśleń oraz duchowego olśnienia (moi przyjaciele ateiści określiliby je jako mistyczną halucynację) zacząłem wierzyć w istnienie Siły Wyższej.

Problem dotyczący mojej chrześcijańskiej przyjaciółki (podobnie jak pozostałych fundamentalistów religijnych) nie wynikał z arogancji oraz nietolerancyjności jej przekonań, lecz ze skłonności do powielania skryptu, który siostry zakonne zaprogramowały w jej umyśle, gdy była małą dziewczynką. Do swych obecnych przekonań nie doszła nigdy samodzielnie. Jej poglądy nie są wynikiem świadomych rozważań lub osobistych decyzji. Boi się je podważyć. Gdyby urodziła się i wychowała w Iranie, Pakistanie lub innym ortodoksyjnie religijnym kraju, zakrywałaby twarz chustą, nosiła burkę i rozprawiała o tym, że cały niewierny naród chrześcijański jest diabłem w przebraniu.

Nie łudzę się, że istnienie Boga można udowodnić w sposób racjonalny (nie przy obecnym poziomie naukowej świadomości). Ważniejsza jest dla mnie świadomość, że mogę się mylić!

Może Bóg istnieje naprawdę, a może wcale go nie ma. Jest to całkowicie bez znaczenia w kontekście wiedzy zawartej w tej książce. Być może to, co nazywam „Bogiem”, jest w rzeczywistości naturą, porządkiem wszechświata lub jakimś ewolucyjnym systemem. Ważne, że jest coś, co powoduje, że w specyficzny sposób reagujemy na działania podejmowane przez nas samych. Nasze reakcje są rzeczą przewidywalną.

Wierzę, że przedmiotem naszych dotychczasowych dyskusji jest zbiór pewnych uniwersalnych praw. Jakkolwiek je nazwiemy — ich działanie jest odczuwalne. Prawa te sprawdzają się w rzeczywistości. Postępując zgodnie z nimi, uzyskujemy spodziewane rezultaty. Mogę przysiąc, że ich odkrycie i zastosowanie w życiu pomogło mi wydobyć się z ciężkiej biedy i stać się człowiekiem wielce zamożnym. Dzielę się nimi w nadziei, że czytający te słowa wypróbuje je w swoim życiu i na własne oczy ujrzy wymierne rezultaty.

Poniżej znajduje się owe siedem uniwersalnych praw. Wierzę, że urzeczywistnienie bogactwa możliwe jest tylko wtedy, gdy kierujemy się nimi w życiu.

Prawo próżni

Wędrując brzegiem morza, zostawiasz po sobie ślady na piasku. Kiedy zawieje wiatr i pojawi się fala, twoje ślady znikną, zapełnią się na nowo. Podobnie jak roślinność, która pokrywa zasianą ziemię lub spotkanie, które wydłuża się, w miarę jak zaczynamy poruszać dodatkowe tematy.

Natura nie znosi próżni. A ponieważ wszechświat z natury swej jest przepełniony dobrem, próżnia, jaka w nim powstaje, zawsze zapełnia się dobrem. Jednym z najszybszych sposobów urzeczywistnienia obfitości jest tworzenie próżni.

Pod koniec któregoś z wykładów podeszła do mnie jedna z uczestniczek, twierdząc, że niemożliwe jest, aby „cała ta filozofia” miała prawdziwe zastosowanie w życiu. Dowodem na to miała być niedawna utrata pracy i rozstanie z partnerem.

Ciekawe, że osoba ta od wielu miesięcy narzekała na swoją pracę. Niewiele zarabiała i nie miała żadnej perspektywy rozwoju. Z krótkiej rozmowy wynikało, że jej były partner stosował wobec niej przemoc, zarówno fizyczną, jak i słowną.

Starałem się pokazać jej, że pozbycie się „negatywnej” pracy i „negatywnego” partnera pozwoliło jej wkroczyć na ścieżkę wiodącą ku pomyślności. Tak w istocie było. Ponieważ poszerzyła pole swej świadomości, nie była w stanie kontynuować nudnej pracy, a partner przestał czuć się komfortowo w jej towarzystwie. Dowiedziałem się po jakimś czasie, że osoba ta znalazła lepszą pracę i przyciągnęła do swego życia nowego mężczyznę, który potrafił obdarzyć ją szacunkiem.

Zatrzymując w życiu to, co negatywne, zabieramy należne miejsce temu, co pozytywne. Kiedy ktoś prosi mnie o radę w związku z niemożnością urzeczywistnienia pomyślności w życiu, zaczynam od zadania mu następującego pytania: Co tak kurczowo trzymasz, wiedząc, że nie jest ci już potrzebne?

Zasada ta działa również w odniesieniu do pozostałych dziedzin naszego życia. Chcesz mieć nową parę butów? Oddaj komuś te, których już nie nosisz. Chcesz mieć nowe ubrania? Zrób porządki w szafie i oddaj to, co niepotrzebne, do schroniska dla bezdomnych. Stwórz próżnię. Chcesz być częściej przytulany? Chcesz, aby w twoim życiu pojawiło się więcej miłości? Obdarzaj nią innych!

To samo dotyczy zdrowia. Do trzydziestego roku życia borykałem się z problemami zdrowotnymi, finansowymi i innymi kwestiami natury osobistej. Byłem po prostu chory, głupi, biedny i nie miałem zielonego pojęcia, dlaczego tak jest.

Odkryłem, że powodem uzewnętrzniania niedostatku w życiu jest pielęgnowana przeze mnie postawa ofiary. Na podświadomym poziomie trzymałem się kurczowo niedostatku, ponieważ pozwalało mi to pokazywać na zewnątrz to, co negatywne. Dzięki temu mogłem znów poczuć się jak szlachetna ofiara.

Mogłem codziennie spędzać czas w towarzystwie swoich kumpli-nieudaczników i do woli narzekać na trudy życia. Jak trudno się wybić, że bogatym zawsze się udaje, że życie jest niesprawiedliwe i tym podobne bzdury.

Trzymałem się stereotypu ofiary, dlatego w moim umyśle nie było miejsca na stereotyp zwycięzcy. Kiedy odsunąłem od siebie myśl o tym, że jestem jedynie ofiarą okoliczności — dostrzegłem morze nowych możliwości. Moje problemy zdrowotne zniknęły nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Nie zrozum mnie źle, drogi czytelniku. Miałem poważne problemy ze zdrowiem i do dziś posiadam na to dowód w postaci licznych historii choroby, zwolnień lekarskich itd. Problemy te były prawdziwe, gdyż wierzyłem w ich prawdziwość. Były mi potrzebne do tego, aby dalej móc obnosić się ze swym cierpiętnictwem. Kiedy zapragnąłem nagle wyjść z roli ofiary, moje ciało zaczęło funkcjonować zgodnie ze swym przeznaczeniem.

Zastosowanie tego prawa w życiu wymaga od nas postawy wiary. Musimy być chętni, aby pozbyć się tego, co zabiera nam cenną przestrzeń. Kiedy pojmiemy, że wszechświat jest — z natury swej — pełen dobra, łatwiej będzie nam utrzymać wiarę w to, że rezultaty będą dla nas satysfakcjonujące. Przestaniemy bać się utraty złej pracy, zerwania niekorzystnego związku lub pozbycia się toksycznego przekonania na jakiś temat. Będziemy wiedzieli, że w ich miejsce pojawią się inne, równie dobre, a może nawet bardziej wartościowe.

Jesteśmy zewsząd otoczeni dobrem. Jedyny brak to ten, który nosimy w swoim umyśle. Otwórzmy się mentalnie na pomyślność, stwórzmy dla niej wygodną próżnię, a ta odnajdzie ją i wypełni samą sobą.

Prawo cyrkulacji

Spróbuj wyobrazić sobie pomyślność jako wartką rzekę. Jej woda nigdy nie stoi w miejscu. Zawsze porusza się naprzód, pozbywając się nadmiernego ciśnienia i szukając optymalnego poziomu wody. Wyobraź sobie, że na tej rzece pojawia się nagle wir, gdzie woda zbiera się i staje się nieruchoma i mętna.

Prawo cyrkulacji, które rządzi dobrobytem, działa na takiej samej zasadzie. Lękliwe gromadzenie czegokolwiek prowadzi do recesji. Wpuszczając materię w obieg, usuwamy energetyczne zapory i pozwalamy, aby rzeka pomyślności płynęła swobodnym nurtem.

Sam nie mam poczucia, że cokolwiek posiadam, nawet jeśli oficjalnie jakaś rzecz przynależy do mnie. Mój samochód, dom, w którym mieszkam, są mi dane tylko na chwilę. Kiedyś tam pozbędę się ich i ruszę dalej w podróż życia. Wszyscy przechodzimy swoje życiowe cykle. Twój dom, w którym mieszkałeś, zanim założyłeś rodzinę, może okazać się nieodpowiedni, kiedy na świat przyjdzie troje dzieci. Kiedy dzieci dorosną i opuszczą dom rodzinny, pomyślisz o czymś mniejszym i przytulniejszym.

Kiedy jesteś w posiadaniu jakiejś rzeczy, zabezpieczasz ją i korzystasz z niej. Kiedy przestaje ci służyć, oddajesz ją komuś innemu, po to, by mogła dalej tej osobie służyć. Gdy chcę mieć jakiś nowy model sportowego samochodu, pozbywam się jednego ze starszych. Taki manewr przynosi korzyść zarówno mnie, jak i nowemu właścicielowi. Ja mam nowy wóz, a on lub ona nabywa samochód prawie nowy, za znacznie niższą cenę.

Mniej więcej co pół roku upgrade’uję swój komputer. Nowe modele mają więcej funkcji, są lżejsze i szybsze. Kupuję któryś z nich, a stary oddaję komuś, kto w ogóle nie ma komputera. Jeśli stosujesz prawo próżni i tworzysz ją, pozbywając się butów i ubrań, które przestałeś nosić, stosujesz jednocześnie prawo cyrkulacji.

Cyrkulowanie pieniądza przynosi niebywałe korzyści, jeśli chodzi o twe bogactwo i pomyślność. Przypuśćmy, że znajdujesz się obecnie w trudnej sytuacji finansowej. Ściskasz w kieszeni ostatnie sto dolarów. Masz półtora tysiąca długu. Zamiast trzymać się kurczowo swojej „stówy” i oczekiwać na pojawienie się pozostałych tysiąca czterystu — zastosuj prawo cyrkulacji. Wiesz już, że strachliwe trzymanie czegokolwiek prowadzi do zastoju. Wpuszczając w obieg to, co fizycznie posiadasz, usuwasz energetyczne zapory.

Dziesięć dolarów przeznaczasz na wspomożenie instytucji lub osoby, która ofiarowuje ci duchowe wsparcie. Następnie płacisz częściową kwotę należnego rachunku za telefon, prąd, kartę kredytową itd. Wprawiasz w ruch zastygłą energię i sprawiasz, że twój pieniądz zaczyna krążyć. Pozwalając swoim pieniądzom swobodnie krążyć, wytwarzamy energię, która przyciąga większe ilości materialnej substancji do naszego życia.

Ściskając ową „setkę”, kreujesz mentalność (energię) niedostatku, ponieważ koncentrujesz się na tej „jednej jedynej” pozostałej ci sumie. Kiedy pozwalasz, żeby krążyła, przekazujesz swemu umysłowi oraz światu sygnał, że niebawem otrzymasz więcej i w efekcie — przyciągasz owo „więcej”.

Chyba nie muszę wspominać o tym, że ten sam mechanizm działa w przypadku miłości. Spróbuj wpuścić ją w obieg, a powróci do ciebie spotęgowana. Pozbądź się rzeczy, z których przestałeś korzystać i otwórz ręce, w których spocznie twoje nowe błogosławieństwo.

Prawo wizualizacji

Pomyślność, podobnie jak inne wcielenia sukcesu, rodzi się w umyśle. Kiedy świadomy umysł wyobraża sobie jakąś rzecz, podświadomość zostaje automatycznie zaprogramowana na jej urzeczywistnienie. Wierzę w skuteczność afirmacji, podręcznych karteczek z wypisanymi na nich celami oraz pozytywnych myśli w podręcznym kalendarzu. Wierzę w pisanie scenariusza wymarzonego dnia, w samoprzylepne karteczki z afirmacjami umieszczane na kierownicy, lustrze lub drzwiach lodówki. Jeśli każda z tych rzeczy będzie znajdować się w zasięgu twojego wzroku, będziesz stale pamiętać o tym, co pragniesz urzeczywistnić. Emocje, jakich będziesz doświadczać, sprawią, że myśl o spełnieniu na stałe zagnieździ się w twej podświadomości.

Im więcej emocji ukryjesz w owych „niezapominajkach”, tym wyraźniejsze stanie się twoje wyobrażenie tego, co chcesz osiągnąć lub mieć. Im wyraźniejsze będzie owo wyobrażenie, tym szybciej dojdzie do jego urzeczywistnienia. (Pamiętasz, jak w rozdziale pierwszym pisałem o tym, że najsilniej działające memy to te, które łączą się z silnymi emocjami?).

Mapa pomyślności…

Wspominałem już o tzw. mapach pomyślności. Sporządzanie ich może być okazją do świetnej zabawy. Mapy pomyślności są ważnym narzędziem w kreowaniu pomyślności. A oto jak najefektywniej z nich korzystać.

Bierzemy dużą planszę papieru i zapełniamy ją zdjęciami, rysunkami oraz afirmacjami tego, co pragniemy urzeczywistnić w naszym życiu. Każdą mapę dzielimy tematycznie na obszar praca, obszar duchowość, obszar związki itd. W każdym obszarze umieszczamy wizualne odzwierciedlenie tego, co chcielibyśmy robić, posiadać lub kim chcielibyśmy się stać w przyszłości. Zanim przystąpisz do sporządzania swojej mapy pomyślności, zacznij zbierać interesujące cię zdjęcia z magazynów, broszur oraz innych możliwych źródeł.

Przypuśćmy, że twoim marzeniem jest nauczyć się grać na gitarze. Umieszczasz na mapie zdjęcie tego instrumentu, wycięte np. z czasopisma muzycznego. Nie wklejaj tam zdjęcia pierwszej lepszej gitary. Niech będzie to dokładnie ten model, na którym chciałbyś nauczyć się grać.

Może masz jakiś inny cel, np. zbliżyć się do Boga. Dobrym sposobem będzie umieszczenie na mapie pomyślności religijnego symbolu, duchowej afirmacji lub wybranych wersetów ze świętych ksiąg.

Marzysz o tym, żeby stać się autorem książki, która odniesie ogromny sukces? Spróbuj wyciąć z gazety listę bestsellerów i na pierwszym miejscu wklej własny tytuł zamiast oryginału. Możesz zrobić to samo z listą najlepszych pracowników swojej firmy, zwycięzców prestiżowej nagrody lub listą najbogatszych ludzi świata magazynu „Forbes” itd.

Nie ma tu żadnych wymaganych reguł. Ważne, aby obrazy były dla ciebie znaczące. Nieważne, czy ktoś inny będzie w stanie połapać się, o co chodzi w twojej mapie. Ważne, aby za każdym razem, kiedy spocznie na niej twój wzrok, widniejące obrazy przypominały ci o twoim nadrzędnym celu.

W czasach gdy gryzła mnie bieda, zobaczyłem w telewizji reklamę Dodge’a Vipera. Byłem w szoku, jak piękny był ten samochód i poczułem, że muszę taki mieć. Rok później dowiedziałem się o istnieniu map pomyślności. Zrobiłem sobie pierwszą w życiu mapę. Wiedziałem tylko, że chcę mieć czerwonego Vipera. Nie mogłem nigdzie znaleźć takiego zdjęcia, więc wkleiłem takie, na którym widniał czarny. Chociaż nie był to dokładnie kolor, jaki mi się marzył, wykorzystałem to, co było dostępne.

Kilka miesięcy później, negocjując warunki umowy dotyczącej świadczenia usług konsultingowych, dodałem punkt, w którym firma zobowiązywała się do tego, że w przypadku gdy łączna suma sprzedaży osiągnie pułap dwóch milionów dolarów miesięcznie, otrzymam w nagrodę nowego Dodge’a Vipera. Następnie doszło do serii osobliwych zdarzeń…

Zanim sprzedaże osiągnęły spodziewany wynik, otrzymałem wiadomość od szefa firmy. Zachwycony pozytywnymi wynikami, jakie do tej pory odnotował, postanowił ofiarować mi wymarzone auto przed terminem przewidzianym w kontrakcie. Jeden z jego przyjaciół był właścicielem firmy handlującej Viperami i miał możliwość nabycia owego auta za niezwykle korzystną cenę.

Okazało się, że jeden z właścicieli kasyna w Las Vegas był w trakcie rozwodu i potrzebował szybkiego zastrzyku gotówki. Miał na zbyciu specjalnie wyposażonego Vipera, z oryginalnymi kołpakami i dość nietypową konstrukcją karoserii zaprojektowaną przez firmę, która wyprodukowała prototyp tego modelu wozu. Był to wówczas najbardziej oryginalny model Vipera na świecie.

Jedynym problemem był nieodpowiedni kolor, czyli — czerń. Klient zapytał mnie, czy pasuje mi ten jedyny w swoim rodzaju model, czy też poczekam na wóz w kolorze czerwonym. Nie mogłem się zdecydować, poprosiłem więc o czas do namysłu.

Wybrałem się na przejażdżkę rowerową brzegiem oceanu. W połowie drogi, na parkingu naprzeciw ekskluzywnej restauracji, spostrzegłem dwa vipery stojące jeden obok drugiego. Były w kolorze czerni i czerwieni. Czyżby zbieg okoliczności? Zsiadłem z roweru i obszedłem je dookoła. Przyjrzałem się obu z każdej możliwej strony. Postanowiłem, że chcę mieć czarny.

Dziś w moim garażu stoją aż cztery różne modele Dodge’a. Tamten pierwszy jest nadal moim faworytem. Jestem pewien, że powodem tamtej mojej decyzji był fakt, że na mojej ówczesnej mapie pomyślności widniał czarny model.

W ciągu dwóch lat urzeczywistniło się wszystko to, co umieściłem na mojej mapie pomyślności. A były to naprawdę śmiałe i ambitne cele. Dlatego tak bardzo zachęcam cię do stworzenia własnej mapy pomyślności. Trzymaj ją gdzieś poza zasięgiem wzroku innych (szczególnie tych negatywnie nastawionych, którzy będą próbowali wyśmiać twoje marzenia) i jednocześnie w miejscu, do którego będziesz mieć dostęp na co dzień. Przechodząc w pobliżu, rzucając na nią przelotnie okiem lub widząc ją jedynie kątem oka — doświadczysz jej pozytywnego i niezwykle silnego wpływu.

Codzienny kontakt z mapą pomyślności programuje naszą podświadomość. Powoduje, że zaczynamy odczuwać nieodpartą chęć działania, aby to, co na niej widnieje, zamieniło się w namacalną rzeczywistość. Zanim twoja pomyślność zmaterializuje się, najpierw staraj się ujrzeć ją okiem wyobraźni, a następnie pracuj nad jej urzeczywistnieniem!

Prawo kreatywnych idei

Jeśli przeczytałeś uważnie rozdział piąty, wiesz już, że pomyślność powstaje z eterycznej substancji, poprzez realizację kreatywnych pomysłów. Zaistnienie danego pomysłu w umyśle jest równoznaczne z szansą na jego urzeczywistnienie. W przeciwnym wypadku okazałoby się, że wszechświat jest słaby w najważniejszej kwestii.

Pomyślność istnieje na każdym skrawku tej ziemi. Nie przychodzi „z niebios”. Nie musimy jej nigdzie szukać. Nie musimy „otrzymywać” jej w jeszcze większej ilości. Jest blisko i czeka na sygnał od nas.

Do przekształcenia owej eterycznej substancji w pomyślność w postaci materialnego bogactwa nie dochodzi dlatego, że Bóg/Moc/Wszechświat usłyszał naszą prośbę i spełnił ją. To my sami ujrzeliśmy ją okiem wyobraźni, uwierzyliśmy w to, że jesteśmy tego warci. Następnie nakazaliśmy podświadomości, aby znalazła sposób na urzeczywistnienie naszego życzenia. W ten właśnie sposób tworzą się kreatywne pomysły. Bez nich urzeczywistnienie naszej pomyślności nie byłoby w ogóle możliwe.

Wszystko bierze swój początek w umyśle. Kreatywne idee stanowią centrum naszej świadomości. Nasze zdrowie, relacje z ludźmi, inteligencja i finanse zależne są od idei, którym poświęcamy w życiu swoją uwagę. Kształt naszego życia to rezultat wysiłków, jakie włożyliśmy w zebranie owych idei. Dopisując prezent w postaci Vipera jako jeden z warunków mojego konsultingowego kontraktu, kierowałem się kreatywną ideą. Była ona sposobem na urzeczywistnienie mojej pomyślności. Wszystko, co urzeczywistniamy w życiu, ogranicza się do idei, które powstały w naszym umyśle. Wszystko zależy od indywidualnego stylu myślenia.

Na płycie audio Prosperity prawo nr 4, o którym mowa, nosi nazwę prawa kreatywności. Prawo kreatywności wykorzystujemy we wszystkich dziedzinach życia: płacąc rachunki, urzeczywistniając bogactwo i realizując swe upragnione cele. Czasem wystarczy, że zyskamy nową perspektywę.

Piętnaście lat temu mój biznes ledwo zipał. Narosły mi gigantyczne długi. Co tydzień pojawiał się w gabinecie mój zastępca, taszcząc ze sobą ogromny segregator z napisem „Rachunki”. Siadaliśmy i wspólnie podejmowaliśmy decyzję, które z nich zapłacimy teraz, a które w późniejszym terminie.

Po jakimś czasie doznałem olśnienia. Każdy z nich był w istocie fakturą wystawioną za błogosławieństwo, jakim mnie obdarzono. Rachunek za prąd pojawia się dlatego, że wcześniej firma zadbała o to, żebyś nie marzł w zimie, żebyś mógł ochłodzić dom lub biuro w czasie upałów. Dostarczono ci energię elektryczną, dzięki której nie musiałeś ślęczeć po ciemku.

Postanowiliśmy pozbyć się segregatora z napisem „Rachunki”. Zakupiliśmy nowy. Oznaczony został napisem „Błogosławieństwa”. Na kopertach rachunków zaczęliśmy umieszczać proste afirmacje w stylu: „Dziękuję za terminowe i całkowite regulowanie bieżącego rachunku”. Czynności płacenia zaczęła odtąd towarzyszyć pozytywna energia.

Zanim to nastąpiło, czuliśmy się jak oblężona twierdza. Każdego dnia, kiedy listonosz przynosił nam nową pocztę, odczuwaliśmy lęk. Wierzyciele zaczęli jawić nam się jako wrogowie. Nowy segregator i afirmacje zmieniły wszystko. Zdaliśmy sobie sprawę z tego, że nasi wierzyciele byli w istocie naszymi partnerami biznesowymi. Zaczęliśmy z nimi rozmawiać i negocjować warunki spłaty zaległości. Okazali się niezwykle chętni do współpracy z nami. Po paru miesiącach uzyskaliśmy pełną płynność finansową.

Wszechświat składa się z substancji. Substancja ta jest dostępna wszystkim tym, którzy nauczą się wychwytywać ją we własnej świadomości. Kiedy uświadomisz to sobie i odkryjesz, że dano ci umysł zdolny przyciągnąć ją do siebie — urzeczywistnienie pomyślności polegać będzie jedynie na odkryciu kreatywnych idei.

Prawo równej wymiany

Jak już zdążyłeś się zorientować, wszystkie prawa, o których mowa, są ze sobą ściśle powiązane. Prawo równej wymiany góruje nad pozostałymi jako „prawo nadrzędne”. Jest ono podstawową regułą funkcjonowania naszego wszechświata.

Pomyślność i bogactwo opierają się transakcjach wymiany wartości. Najwspanialsze jest to, że cokolwiek dajemy, powraca do nas zwielokrotnione. Nie sposób dawać więcej niż się otrzymuje. Im więcej dajemy, tym więcej otrzymujemy.

Często mówi się, że zbieramy to, co uprzednio posialiśmy. Kiedy spływa na nas błogosławieństwo, ważne jest, abyśmy potrafili radować się z tego faktu oraz dzielili się naszym darem z innymi. Jeśli posiadamy naturalny talent (muzyczny, pedagogiczny lub artystyczny), lecz nie dbamy o jego rozwinięcie — umniejszamy samego siebie. Aby oddać należny hołd naszym wrodzonym umiejętnościom, musimy traktować je z szacunkiem i dzielić się nimi ze światem. Czyniąc to, przyciągamy do siebie więcej dobra.

Wszystkie istotne działania podlegają prawu równej wymiany. Nic nie dzieje się ot tak sobie. Nie istnieje łut szczęścia czy cudowne okazje. Wszystko ma swoją przyczynę i daje się wyjaśnić przy pomocy owego prawa. Powątpiewamy w nie, kiedy nie udaje nam się ustalić konkretnej przyczyny jakiegoś zdarzenia, lecz prawo zawsze działa. Za zdarzeniami postrzeganymi przez nas jako cuda stoją przyczyny, których dotąd nie pojęliśmy.

Mechanizm, jakim jest przyciąganie i pomnażanie dobra w naszym życiu, może działać w drugą stronę. Wyobraź sobie, że obgadujesz za plecami jednego ze swych współpracowników. Tworzysz w ten sposób karmiczny dług, który będziesz musiał kiedyś spłacić. Zła karma powróci do ciebie pomnożona.

Każda okoliczność twojego obecnego życia powstała z przyczyny, którą sam stworzyłeś. Chcesz je zmienić? Zmień to, co dajesz światu. Dawaj to, co dobre, a zaczniesz otrzymywać to samo.

Jeśli wątpisz w prawdziwość moich słów, zrób sobie taki oto eksperyment: wyjdź na ulicę i zacznij uśmiechać się do wszystkich napotkanych osób. Powiedz komuś miły komplement. Zapłać za czyjeś miejsce parkingowe. Przytrzymaj komuś drzwi do windy. Wspomóż instytucję charytatywną (choćby symboliczną kwotą). Podaruj kupon rabatowy urzędnikowi, który pomógł ci załatwić jakąś sprawę. Zadzwoń do osób, które kochasz i zapewnij je o swoim uczuciu. Pomóż starszej osobie nieść zakupy. Gwarantuję, że dobro, które dałeś, powróci do ciebie zwielokrotnione.

Prawo dziesięciny

Wyobraź sobie, że składam ci następującą propozycję: otrzymasz ode mnie drugą z kolei złotą kartę American Express do konta, które posiadam. Widnieje na niej twoje nazwisko. Możesz nią płacić, za cokolwiek, co ci się spodoba, bez żadnych ograniczeń: ciuchy, ferrari, bentleye. Możesz nawet kupić sobie dom, pod warunkiem że znajdziesz dewelopera, który przyjmuje płatności elektroniczne. Możesz kupić cokolwiek ci się zamarzy!

Jest tylko jeden warunek: kiedy pod koniec miesiąca otrzymasz rachunek z banku, zobowiązany będziesz zapłacić dziesięć procent od ogólnej sumy. Kupuj co chcesz, lecz pamiętaj o konieczności oddania dziesięciu procent z każdego dolara.

Podoba ci się taki pomysł? Czy nie skakałbyś z radości, gdyby nadarzyła się podobna okazja? Już teraz ją masz! Jest nią karta Wszechświat Express. Dziesięcina to pewna reguła duchowa, którą ludzkość stosowała od tysięcy lat. Reguła dziesięciny polega na ofiarowaniu części swojego zysku tam, skąd czerpiemy duchową moc. Może to być kościół, świątynia, meczet lub synagoga. Słowo „dziesięcina” jako czasownik „płacić dziesięcinę” pochodzi z języka łacińskiego i oznacza „jedną dziesiątą”. Dziesięcina polega na zwrocie dziesięciu procent tego, co otrzymujemy.

Płacenie dziesięciny to nie to samo co rzucanie nasion, gdzie popadnie. Nie jest oddawaniem na cel charytatywny. Polega na zwrocie dziesięciu procent dobra do źródła, z którego czerpiemy duchowy pokarm i wsparcie.

Zastosowanie się do tego prawa wywołuje opór u niektórych osób, a w szczególności u agnostyków i u ateistów. Większość z nich uważa je za podstęp służący pozyskaniu potrzebnych funduszy. Przyznaję, że gest dziesięciny z pewnością wymaga od nas ślepej wiary. Nie jest moim zadaniem przekonywanie kogokolwiek o tym, czy Bóg istnieje czy też nie. Nie moja w tym rola i w gruncie rzeczy nie moja sprawa. Próbuję jedynie podzielić się swoją wiedzą na temat uniwersalnych praw, które umożliwiają urzeczywistnienie pomyślności. Zasada dziesięciny jest jednym z nich.

Osoby, które wierzą w Boga, lecz nie należą do żadnej kongregacji ani nie uczęszczają do żadnego miejsca kultu, często zastanawiają się, czy powinny stosować owo prawo. Ponieważ jesteś osobą dorosłą, sam odpowiesz sobie na to pytanie.

Jeśli masz wątpliwości co do tego, czy płacić dziesięcinę czy nie, posłuchaj historii, jaka mi się przydarzyła. Przez pierwsze trzydzieści lat swego życia nie dałem grosza na Kościół. Nie robiłem tego, bo wydawało mi się, że zaoszczędzę w ten sposób trochę pieniędzy. Bzdura. Zarabiałem wtedy jedenaście, piętnaście, do dwudziestu tysięcy dolarów rocznie. Obecnie kwoty, jakie oddaję na źródło duchowego wsparcia, są wielokrotnością moich rocznych zarobków w owym czasie.

Dziesięcinę zacząłem oddawać w momencie, w którym życie zaczęło rozpadać mi się jak domek z kart, a ja sam zmuszony byłem spojrzeć na wszystko nowym okiem. Ponieważ nie płaciłem podatków, interes, który prowadziłem, został zarekwirowany przez urząd skarbowy. Zostałem na lodzie i miałem pięćdziesiąt pięć tysięcy dolarów długu. Zero pracy, zero samochodu. Nie miałem nawet konta bankowego. Od tygodni żyłem z kończących się pieniędzy pożyczonych od przyjaciół.

Miałem w kieszeni ostatnie dwadzieścia dolarów, kiedy ktoś nagle polecił mi przeczytanie The Dynamic Laws of Prosperity niejakiej Catherine Ponder. Pamiętam, że książka ta kosztowała wówczas około dwunastu dolarów. Gdybym ją kupił, zostałoby mi jedynie osiem dolarów. Musiałem wybrać jedno z dwóch możliwych rozwiązań tzn.:

Zaopatrzyć się w kolejne osiemdziesiąt chińskich zupek i dzięki temu mieć co jeść przez kolejne dwadzieścia trzy dni.

Kupić tę książkę, a za resztę jedzenie na osiem dni.

Pomyślałem sobie, że jeśli mam umrzeć śmiercią głodową, lepiej będzie, jeżeli nastąpi ona możliwie najszybciej. Tak więc wybrałem książkę zamiast jedzenia…

Było tam napisane, że stosowanie prawa dziesięciny jest absolutnie konieczne, jeśli chcemy urzeczywistnić pomyślność w życiu. Bardzo chciałem wierzyć, że jest to prawda. Uwierzyłem więc, że tak jest. Z ośmiu dolarów, jakie zostały mi w kieszeni, jeden oddałem na tacę w kościele. Z tęsknotą patrzyłem, jak taca, z moim banknotem na wierzchu, powoli oddala się ode mnie w kierunku ołtarza.

Następnego dnia otrzymuję czek opiewający na sumę siedemdziesięciu pięciu dolarów od firmy, z którą miałem umowę na dostawę energii elektrycznej. Do tego załączony był list, a w nim informacja, że w związku z przeglądem dokumentacji i pozytywną oceną mnie jako klienta, firma postanawia zwrócić mi pobrany wcześniej depozyt.

Było to dość zaskakujące, zważywszy, że ani razu nie uregulowałem płatności na czas. Aż trzy razy wyłączali mi światło za niepłacenie rachunków. Byłem, i do tej pory pewien jestem, że tamten zwrot gotówki miał bardzo wiele wspólnego z ofiarą na tacę owej niedzieli. Jeśli zastanowimy się nad tym bliżej, okaże się, że czek, który otrzymałem w poniedziałek, zapewne wysłany został w poprzedzający go piątek, czyli dwa dni przed tym, jak złożyłem ofiarę na tacę.

Jak więc wyjaśnić to, co się stało? Nie mam pojęcia.

Po tym zdarzeniu zacząłem bać się niepłacenia dziesięciny. Następnej niedzieli oddałem dziesiątą część owego czeku. Minęło niewiele czasu, a tu ni stąd, ni zowąd pojawił się kolega, który dawno temu pożyczył ode mnie dwieście dolarów, po czym zapadł się pod ziemię. Zwrócił mi należny dług, a ja po raz kolejny odliczyłem od tego jedną dziesiątą i przeznaczyłem jako ofiarę na niedzielną tacę.

Od tamtej pory od każdego zarobionego dolara odliczam kwotę dziesięciu centów, a łączną sumę przekazuję na aktualne źródło swego duchowego wsparcia. Każdego roku moje dochody rosną. Już nie czynię tego ze strachu. Dzisiaj robię to z radością, miłością i z wdzięcznością.

Kiedy mowa o dziesięcinie, pojawia się często jedno i to samo pytanie: czy owe dziesięć procent odliczone ma być z kwoty brutto czy też netto? Odpowiedź brzmi: odliczamy zawsze od kwoty brutto.

Nigdy nie wiadomo, w jakiej postaci owa dziesięcina powróci do nas. Najczęściej wraca w postaci pieniędzy. Może się jednak zdarzyć, że ukryje się w akcie pojednania z drugą osobą, przypłynie do nas jako prezent, nowa relacja, jako nagłe uzdrowienie bądź jako awans. Dobro może wracać do nas w różnych wcieleniach.

Wierzę w to, że wszechświat zawsze otrzymuje swoją należną część. Dobrowolnie lub pod presją — płacimy mu zawsze. Przez wszystkie te lata, kiedy przez myśl nie przeszłoby mi oddawać części swych dochodów komukolwiek, jak na złość psuł mi się samochód, gubiłem czeki, ponosiłem wysokie koszty leczenia lub doświadczałem innych dramatów i tragedii, przez które wciąż wychodziłem na zero. Gdy patrzę na to dzisiaj, z metafizycznego punktu widzenia, wierzę, że tamte sytuacje umożliwiały cyrkulację pieniądza, który następnie powrócił do tych, którzy — w przeciwieństwie do mnie — stosowali wówczas owe prawa w swoim życiu.

Pomyślność to wpuszczanie w obieg pieniędzy lub energii. Eteryczna substancja musi krążyć. W przeciwnym razie zamiera. Płacenie dziesięciny z dobrej, nieprzymuszonej woli otwiera drogę do działania pozostałym prawom. W ten sposób dochodzi do wymiany wartości, a te, w ostatecznym rozrachunku, zawsze powracają do nas.

Prawo przebaczenia

Z początku książki wiesz już, że zostałem napadnięty i postrzelony przez przypadkowego narkomana. A oto zakończenie owej historii…

Obudziłem się na sali pooperacyjnej. Wokół mojego łóżka niecierpliwie krzątali się lekarze. Powiedzieli, że trudno było im z początku ustalić, gdzie utknęła kula, ale w końcu udało im się ją znaleźć i usunąć. Jeden z nich, niby przypadkiem, wspomniał o tym, że usunięto mi także wyrostek robaczkowy.

— Co takiego? Ale po co? — zapytałem. — Przecież rana od postrzału znajduje się po drugiej stronie.

— Ach, to nic takiego, to rutynowy zabieg — odparł lekarz. — Zawsze kiedy operujemy jamę brzuszną, wycinamy jednocześnie wyrostek robaczkowy. Tak na zapas, żeby nie stwarzał żadnych problemów w przyszłości. Wyrostek robaczkowy nie spełnia żadnej funkcji.

Byłem zbulwersowany arogancją i zuchwałością lekarzy, którzy twierdzili, że wiedzą lepiej, których organów potrzebuję i właśnie pozbawili mnie jednego z nich, nie pytając mnie przedtem o zgodę.

Po paru dniach opuściłem szpital. Czułem się wielce urażony. Co gorsza, operacja nie zakończyła się całkowitym sukcesem. Pewnego dnia schyliłem się i zobaczyłem krew na koszuli. Założone szwy rozeszły się i musiałem z powrotem udać się na izbę przyjęć. Tydzień później doszło do infekcji, co naturalnie wymagało kolejnej wizyty w szpitalu. Ból był nie do zniesienia. Nieważne, w jakiej pozycji się znajdowałem: leżącej, siedzącej czy też stojącej. W każdej czułem potworny ból.

Upływały kolejne miesiące, a ja czułem się coraz gorzej. Budziłem się po kilka razy na noc, oblany zimnym potem. Byłem słaby, łapałem infekcję za infekcją. Wciąż biegałem do przychodni, robiono mi wszelkie możliwe badania, które nic nie wykazywały. Lekarz, który opiekował się mną, przyznał otwarcie, że nie jest w stanie ustalić przyczyny mojego złego samopoczucia. Zaczął więc kierować mnie do specjalistów.

Ja i mój lekarz sądziliśmy, że złapałem jakąś tropikalną chorobę. Trafiłem więc do epidemiologa. Nie pomógł mi. Następnie wybrałem się do laryngologa. Też nic. Odwiedziłem paru innych, ale żaden nie wiedział, co mi jest.

Gdy tak chodziłem od lekarza do lekarza, zacząłem intuicyjnie podejrzewać, co mogło być źródłem problemu.

— Panie doktorze, chciałbym, żeby skierował mnie pan prześwietlenie jamy brzusznej — powiedziałem podczas jednej z wizyt. — Podejrzewam, że chirurdzy, którzy mnie operowali, pozostawili mi w brzuchu kulę. Mam wrażenie, że mój organizm próbuje pozbyć się jakiegoś obcego ciała, które w nim tkwi.

— Szkoda pańskich pieniędzy — odparł. — Ten szpital wprawdzie nie cieszy się najlepszą opinią, lecz nie sądzę, żeby mogli zrobić coś podobnego.

W końcu wybrałem się do gastrologa, który zlecił mi serię badań. W gabinecie zabiegowym jedna z pielęgniarek zauważyła, że mam sporą bliznę i spytała, co się stało. Opowiedziałem pokrótce, co się wydarzyło, a następnie przystąpiliśmy do badania.

Po około dwudziestu minutach powróciła, trzymając w ręce zdjęcie rentgenowskie.

— Teraz widzę, że lekarze faktycznie zostawili w panu tę kulę — oznajmiła, jak gdyby było to coś normalnego. — To pewnie dlatego, że jest w bliskim sąsiedztwie kręgosłupa.

Nietrudno wyobrazić sobie szok, jakiego doznałem. Poczułem, że ogarnia mnie wściekłość. Chorowałem od miesięcy. Nie mając ubezpieczenia, zmuszony byłem ponosić wysokie koszty leczenia. Nie pamiętałem, kiedy ostatni raz przespałem spokojnie całą noc. I pomyśleć, że lekarz celowo wprowadził mnie w błąd, mówiąc mi nieprawdę. „Dlaczego to zrobił?” — pytałem w myślach.

Byłem zdezorientowany i nie wiedziałem, do kogo mam się zwrócić. Klasyczny przypadek błędu lekarskiego. Do wyboru miałem rzeszę prawników specjalizujących się w tego typu sprawach. Wyglądało na to, że mam stuprocentową szansę na odszkodowanie w wysokości miliona dolarów, bez konieczności włóczenia się po sądach.

To wszystko zdarzyło się po tym, jak odkryłem książkę Catherine Ponder The Dynamic Laws of Prosperity. Postanowiłem zrobić coś, co zawsze robiłem, kiedy potrzebowałem jakiejś cudownej rady z zewnątrz. Usiadłem, zamknąłem oczy, otworzyłem książkę w przypadkowym miejscu i zacząłem czytać.

Była tam mowa o przebaczeniu.

Autorka opisywała proces sądowy wytoczony przeciwko drugiej osobie. Pisała, że żywienie urazy lub pragnienia zemsty w stosunku do kogoś zamyka nas na przyjęcie pomyślności. Nagle zobaczyłem, jak moje milion dolarów odszkodowania odpływa w siną dal.

Intuicyjnie wiedziałem, że była to prawda. Przez następne pół godziny siedziałem i myślałem. Dotarło do mnie, że lekarze z jakiegoś powodu usunęli mi ten nieszczęsny wyrostek, zostawiając jednocześnie kulę w moim brzuchu. Uratowali mi jednak życie. Trafiłem do nich po sporej utracie krwi, z ledwo wyczuwalnym tętnem i słabo bijącym sercem. Gdyby nie ich interwencja, pewnie bym już nie żył. Zrozumiałem, że ich ówczesny stan świadomości pozwolił im na tyle, ile zrobili, a było to naprawdę dużo.

Trzynaście razy przepisałem sobie na kartce przebaczającą afirmację. Ukryłem ją w Biblii. Wyzbyłem się poczucia urazy. Tym razem spojrzałem na owych lekarzy przez pryzmat prawdy bożej. Zdarzyła się rzecz niesłychana. Tamtej nocy nie obudziłem się ani razu. Była to dla mnie pierwsza całkowicie przespana noc od długiego czasu. Wkrótce poddałem się kolejnej operacji, podczas której usunięto mi kulę. Zacząłem w szybkim tempie powracać do zdrowia od momentu, w którym przebaczyłem.

Prawo przebaczenia i prawo próżni są ze sobą ściśle połączone. Pragnienie zemsty zamyka nas na miłość. Trzymanie się pragnienia zemsty jest równoznaczne z pozostawaniem w roli ofiary. Kiedy trzymamy się stereotypu ofiary, sprawiamy, że w naszym umyśle brak miejsca na osobiste zwycięstwo. Musimy pozwolić odejść negatywnym uczuciom, które zżerając nas od środka, uniemożliwiają nam urzeczywistnienie tego, co dobre.

Jak sądzisz, komu najtrudniej jest wybaczyć? Jeśli odpowiedź twoja brzmi: samemu sobie — stawiam ci piątkę z plusem. Kiedy przychodzi do mnie człowiek, który twierdzi, że jego pomyślność napotyka na blokady, zaczynamy od przeanalizowania kwestii przebaczenia w jego życiu. Akt przebaczenia powoduje, że otwiera się okno pomyślności.

Proponuję zastosować się do trzech poniższych wskazówek:

Spróbuj w swoim umyśle wybaczyć wszystkim osobom, z którymi nie żyjesz obecnie w harmonii.

W myślach poproś o przebaczenie wszystkie te osoby, którym zrobiłeś przykrość, które obmawiałeś za plecami, te, z którymi aktualnie sądzisz się lub z którymi pozostajesz w konflikcie.

Jeśli winisz samego siebie za liczne porażki lub błędy — przestań to robić i przebacz samemu sobie.

Nie mogąc wybaczyć, stajemy się niezdolni do przyjęcia obfitości. Jeśli zastosujemy powyższe wskazówki, otworzymy samych siebie na najwyższe dobro.

Siedem uniwersalnych duchowych praw zawartych w tym rozdziale stanowi kodeks postępowania dla osób pragnących życia w obfitości. Zastosowanie owych praw daje nam możliwość życia w zgodzie ze wszechświatem, w pełnej harmonii, radości i pomyślności. A oto jakich konkretnych sposobów trzeba użyć, aby praktycznie stosować je w życiu i kreować bogactwo…

ROZDZIAŁ 8.
Największa tajemnica dobrobytu

Wykorzystanie siły dźwigni

Posiadasz już właściwy rodzaj mentalności i starasz się przestrzegać praw pomyślności. Zapewniam cię, drogi czytelniku, że osiągniesz sukces we wszystkim, cokolwiek sobie postanowisz. Jestem przekonany, że twoje bogactwo urzeczywistni się o wiele szybciej, jeśli zastosujesz pewne rekomendowane przez mnie modele biznesowe.

Zauważ, że celowo użyłem słów modele biznesowe zamiast praca. Istnieją wprawdzie osoby, które doszły do bogactwa, pracując dla innych, lecz jest ich zaledwie garstka. To się raczej nie zdarza. Pracując na własny rachunek, masz większą szansę na niezależność finansową. Kolejna rzecz, będąca wspólnym mianownikiem dla trzech biznesowych modeli, które polecam w niniejszym rozdziale, to dźwignia. To ona stanowi największy sekret akumulowania bogactwa. Superbogaci ludzie pokroju Carnegiego, Getty’ego czy Gatesa od zawsze stosowali metodę lewarowania. Lewarowanie jest konieczne. Bez niego nasze zarabianie ogranicza się do wymiany czasu na pieniądze. Jeśli masz pracę, która uważana jest za dobrą, istnieje duże prawdopodobieństwo, że polega ona na zamianie czasu na pieniądze. Problem w tym, że dzień jest za krótki, żeby wypracować sobie bogactwo.

Jeśli pracujesz jako dentysta, pielęgniarka lub lekarz — twój dochód zależy od liczby pacjentów, których jesteś w stanie przyjąć w ciągu jednego dnia. Tak samo jest z zawodem księgowego, adwokata czy konsultanta. Ich zarobki zależą od liczby klientów, których są w stanie obsłużyć.

Ta sama logika znajduje zastosowanie w przypadku większości etatów i prywatnych biznesów. Jeśli przepracowaliśmy pięć dni — otrzymujemy pięciodniowe wynagrodzenie. Zostajemy w domu na jeden dzień — płacą nam za cztery itd. W większości przypadków niezdolność do pracy oznacza niemożność uzyskania przychodu.

Kiedy prowadziłem własną restaurację, zdarzało się, że pracowałem w niej przez osiemdziesiąt do dziewięćdziesięciu godzin tygodniowo. Niekiedy tydzień w tydzień, bez dnia odpoczynku. Każdy, kto prowadził biznes typu restauracja, nocny lokal, salon kosmetyczny czy sklep — wie, o czym mówię. Prywatny biznes nie jest czymś, co się posiada. Prywatny biznes jest w posiadaniu nas samych.

Inna problemowa kwestia dotycząca tradycyjnego modelu biznesowego to nakład czasu i wysiłek, jakiego od ciebie wymaga. Dlatego trudno taki biznes odsprzedać komuś innemu. Kiedy potencjalny właściciel zauważy, że sukces zależy od twego bezpośredniego zaangażowania, może żądać niższej ceny lub odstąpić od kupna. Są to przykłady niestosowania dźwigni.

Lewarowanie pozwala uniknąć pułapki pracowania na godziny. Lewarować można wiedzę, umiejętności oraz doświadczenie. Lewarować można też własne pieniądze. W im większej ilości obszarów zastosujemy dźwignię, tym szybciej osiągniemy niezależność finansową.

Przyjrzyjmy się zatem trzem metodom biznesowym, w których najczęściej stosowana jest dźwignia.

Biznesowy model nr 1: Nieruchomości

Lubię go, ponieważ pozwala na wykorzystywanie bardzo dużej dźwigni, np. możliwy jest zakup domu za sto tysięcy dolarów, jeśli dysponuje się gotówką w wysokości dziesięciu tysięcy dolarów. Kiedy zbudujemy sobie jakieś portfolio, nasze nieruchomości zaczną kreować dla nas zyski. Będziemy w stanie zastosować kolejną dźwignię przez zakup kolejnych nieruchomości itd. Działa to na dwa sposoby. Po pierwsze, zarabiamy, kiedy nieruchomość zyskuje na wartości. Po drugie, uzyskujemy stałe przychody w przypadku najmu.

Mamy do wyboru kilka opcji. Pierwsza z nich to zakup nieruchomości wymagających remontu, wykonanie go oraz szybka sprzedaż8. Opcja druga to zakup, remont, a następnie wynajem. Stosując tę ostatnią taktykę w sposób umiejętny, zyskujemy płynność finansową, budujemy kapitał własny i w ten sposób tworzymy bogactwo. Trzecia opcja to budowanie nieruchomości od podstaw, czyli zakup ziemi pod budowę, na której powstaną nowe domy mieszkalne, biurowce, pasaże handlowe itp.

Deweloperstwo narzuca nam pewne ograniczenia. Można wprawdzie stosować lewarowanie na bardzo dużą skalę, lecz potrzebne nam będą również spore pieniądze na start. Większość czytelników woli pewnie opcję, w której nie jest to konieczne. Tak, wiem, jest to możliwe, ale nie polecam. Osiągnięcie pomyślności nie będzie możliwe, jeśli się zapożyczymy.

O ile stosowanie dźwigni w przypadku finansów jest bardzo rozsądnym posunięciem, o tyle przesada w tym względzie może okazać się zgubna, ponieważ nie ma tu miejsca na błędy. Niespodziewane wydatki na remont, klęski żywiołowe lub brak chętnych do wynajmu nieruchomości mogą sprawić, że utracimy ją i cofniemy się do punktu wyjścia w naszym procesie budowania niezależności.

Kolejne ograniczenie to poziom technicznej wiedzy. Nieruchomości wymagają od zajmujących się nimi pewnego przeszkolenia, którego udzielić powinny nam wiarygodne instytucje lub doświadczone osoby. Konieczna jest wiedza na temat lokalizacji danej nieruchomości, jej „przeszłości”, ogólna znajomość rynku, obecna sytuacja, a także prognozy na przyszłość. Zakup nieruchomości inwestycyjnej w nieodpowiedniej lokalizacji może spowodować obniżenie jej wartości. Musisz wiedzieć, na czym polega płynność finansowa nieruchomości oraz mieć pewność, że ta, którą zamierzasz nabyć, będzie w stanie ją wygenerować. Potrzeba do tego dużej wiedzy, nakładu kapitału i dlatego powinni zajmować się tym wyłącznie doświadczeni deweloperzy.

Nieruchomości to model odpowiedni dla osób, które posiadają stałe źródło dochodu, a pochodzące z niego pieniądze chciałyby dobrze zainwestować. Aby model ten służył poważnemu zarabianiu, potrzebne będą wiedza i profesjonalne wsparcie. Jeśli nie spełniamy tych warunków, odłóżmy go na później.

Biznesowy model nr 2: Zarabianie na sprzedaży wiedzy lub informacji

Czy chciałbyś być superbogatym właścicielem internetowego biznesu, pracować bez ruszania się z domu, siedząc i popijając kawkę w paryskiej kafejce lub rozsyłać promocje swych produktów, leżąc z laptopem pod hawajską palmą? Czy jesteś w stanie poczuć falę przyjemności, która ogarnia cię, kiedy otwierasz skrzynkę odbiorczą i widzisz setki zamówień, które nadeszły, kiedy ty smacznie sobie spałeś?

Czy chciałbyś stać się poczytnym autorem, rozdającym autografy rozpromienionym czytelnikom? Autorem nie tylko książek, ale również płyt audio, DVD, prospektów itd.? Wyobraź sobie, jak wspaniale byłoby ujrzeć swoją książkę widniejącą na półce w księgarni lub płytę audio w domowej bibliotece któregoś z twoich przyjaciół.

Czy kiedykolwiek marzyłeś o tym, żeby zostać motywacyjnym mówcą, organizować warsztaty i szkolenia, na które przybywać będą zakochane w tobie tłumy uczestników? Spróbuj wyobrazić sobie ich gromkie brawa, a następnie pęd w kierunku stołów, gdzie nabywać będą twoje liczne książki, płyty itd.

Jeśli odpowiedziałeś „tak” na jedno lub więcej pytań, oznacza to, że doskonale czułbyś się w roli mówcy motywacyjnego. Sprzedaż informacji to stosunkowo młoda, lecz prężnie rozwijająca się gałąź biznesu. Głównie dzięki dostępności internetu, który otwiera przed nami nieograniczone możliwości. Model ten polega na sprzedaży informacji, doświadczenia oraz umiejętności, jakie posiadamy.

Jest idealny dla:

osób zmęczonych wyścigiem szczurów, które chciałyby pracować na własny rachunek, posługując się internetem;

autorów książek, którzy zdążyli zorientować się, że na sprzedawaniu całej swej wiedzy w formie tanich publikacji nie da się zarobić;

profesjonalnych mówców stosujących nieefektywną taktykę biznesową, polegającą na pozyskiwaniu klientów na siłę;

fanatyków komputerowych, którzy szukają sposobu na zarabianie poważnych pieniędzy na sprzedaży swych unikatowych umiejętności;

wszelkiej maści konsultantów i doradców, którzy tkwią w pułapce sprzedaży czasu.

Być może nie zaliczasz się do żadnej z tych grup, ale wiesz coś na jakiś temat i chciałbyś zaistnieć na rynku. Świetnie. Najważniejsze to posiadać doświadczenie i wiedzę, za które inni gotowi są zapłacić.

Muszę cię jednak ostrzec. Kluczowe słowa to: za które inni gotowi są zapłacić. Gdy chcemy zarabiać pieniądze, akademicka wiedza bywa kompletnie bezużyteczna. Fakt, że jest się światowej klasy specjalistą od migracji karibu, zaćmień słońca lub zwyczajów godowych gatunku mrównika, nie ma tu żadnego znaczenia.

Jeśli chcesz zarabiać w ten sposób, informacja twoja musi być konkretna, praktyczna i realna. Musi być w stanie pomagać ludziom w ich życiu zawodowym, intymnym, emocjonalnym. Informacja pochodząca od ciebie musi uczyć ich nowych umiejętności, pomagać stać się lepszymi rodzicami lub być w inny sposób użyteczna. Świat biznesu gotowy jest zapłacić naprawdę dużo za informację o tym, jak podnieść wyniki sprzedaży, jak dokonywać fuzji, jak efektywnie kierować zespołami pracowników, jak lepiej i szybciej obsługiwać klientów lub jak rozwinąć cechy przywódcze.

A oto przykłady branż, które już teraz oferują lukratywne możliwości dla osób profesjonalnie zajmujących się sprzedażą wiedzy i informacji:

marketing,

seksuologia,

domowy biznes,

muzyka,

rekrutacja i zatrudnienie,

sport,

przywództwo,

inwestycja w nieruchomości,

zdrowie i dobre samopoczucie,

antyki,

marketing internetowy,

zwierzęta domowe,

inwestycje,

moda,

budowanie niezależności finansowej,

rozwój duchowy,

pozyskiwanie pracowników,

strategie marketingowe,

samoloty, latanie,

związki międzyludzkie,

artykuły kolekcjonerskie,

projektowanie stron internetowych,

ogrodnictwo,

rodzina,

wystrój wnętrz,

dieta i żywienie,

podróże,

umiejętność prezentacji.

I wiele, wiele innych!

Tematy, którymi pragnąłbyś się zajmować, nie muszą trafiać w masowe potrzeby. Często zdarza się, że najbardziej lukratywne możliwości kryją się w wąskich niszach. Ponieważ nie wzbudzają one aż tak dużego zainteresowania, koszt dotarcia do potencjalnego klienta jest minimalny, a konkurencja praktycznie nie istnieje.

Słyszałem o pewnej osobie zajmującej się e-marketingiem, która zaczęła bardzo dobrze prosperować dzięki dotarciu do niszowych rynków, gdzie klienci chcą dowiedzieć się np., jak nauczyć papugę mówić. Jeden z moich przyjaciół znalazł taką niszę i wypuścił na rynek ebook, w którym uczy innych, jak wznosić toasty podczas uroczystości weselnych, kolacji oraz innych towarzyskich spotkań. Najważniejszy jest produkt wstępny, który przyciągnie do nas pierwszych potencjalnych klientów. Następnie należy dostarczać kolejnych produktów, w miarę jak klientów nam przybywa.

Powody, dla których sprzedaż informacji jest świetnym, przyjemnym i opłacalnym zajęciem

Ten biznes daje radość. Pozwala sprzedawać nabytą wiedzę popartą doświadczeniem za bardzo dobre pieniądze. Mówca za swe jednorazowe wystąpienie otrzymuje najmniej pięć do siedmiu i pół tysiąca dolarów. Znani mówcy zarabiają od dwudziestu tysięcy wzwyż. Jedno- lub dwudniowe seminarium to zarobek rzędu dwudziestu pięciu do stu pięćdziesięciu tysięcy dolarów.

Produkty tej branży to czysty zysk. Koszty ich produkcji są znikome. Liczy się wartość, która tkwi w treści. Płyty audio to koszt w granicach dziesięciu dolarów. Sprzedajemy je po sto czterdzieści siedem dolarów. Produkty w formie elektronicznej (ebooki) to znikomy koszt produkcji, a ich ceny sięgają do kilkuset dolarów za sztukę. Wartość rynkowa podobnych produktów zależy od przydatności zawartych w nich informacji.

Osoba zajmująca się sprzedażą informacji sama decyduje o godzinach i miejscu wykonywanej pracy. Jedyny wymóg to stały dostęp do internetu. Można całą wiosnę spędzać w Paryżu, lato w innych krajach Europy, a na zimę uciec na Hawaje lub na Fidżi. Podążaj więc za głosem swego serca, słonecznymi promieniami i żyj jak we śnie!

Mówimy jak dotąd o samych plusach takiej sytuacji. Podobnie jak w przypadku nieruchomości — i tu istnieją pewne ograniczenia. O jednym z nich wspominaliśmy wcześniej: wiedza, umiejętności oraz doświadczenie, za które inni gotowi są płacić. Większość ludzi posiada jakąś wiedzę lub doświadczenie, na które znaleźliby chętnych nabywców. Model biznesowy, o którym tu mowa, pozwala nam to wszystko lewarować.

Również w tym przypadku potrzebne ci będą pewne pieniądze na start, lecz prawdopodobnie o wiele mniej niż byś się spodziewał. Sam zbudowałem swój przynoszący milionowe zyski biznes, dysponując skromnym kapitałem. Można umieszczać na stronach próbki swych nowych produktów, zanim będą całkowicie gotowe do publikacji. Mimo wszystko potrzeba pewnych środków do tego, aby wprowadzić na rynek swoje produkty i docierać z nimi do właściwych klientów.

Niezbędne będzie pozyskanie nowych umiejętności, jak również zdobycie pewnej podstawowej wiedzy w dwóch obszarach: produkcji oraz marketingu. Umiejętności związane z procesem produkcji to: przygotowanie studia, nagranie płyty CD lub DVD, stworzenie ebooka, wykonanie kopii itd. Przed przystąpieniem do biznesu tego typu należy uzbroić się w podstawową wiedzę z zakresu produkcji.

Drugi obszar kompetencji to marketing. Aby odnieść sukces, należy mieć pojęcie o prawach autorskich, mailingu bezpośrednim, projektowaniu stron internetowych, przygotowywaniu produktu do wysyłki, ustalaniu ceny itd. Podobnie jak nieruchomości — biznes ten nie jest dla początkujących. Jeśli jednak posiadamy pewne środki oraz chęć tego, by posiąść owe umiejętności, możemy spodziewać się zaskakujących rezultatów. I tu, po raz kolejny, zastosujemy dźwignię.

Jeśli w głębi duszy uważasz, że model oparty na sprzedaży informacji jest dla ciebie, zdobądź potrzebne umiejętności. Na mojej stronie internetowej znajdują się linki do stron, które mogą okazać się pomocne.

Biznesowy model nr 3: Marketing wielopoziomowy/marketing sieciowy

Uwielbiam nieruchomości i chciałbym być posiadaczem dużej ich liczby. Zarobiłem na nich ogromne pieniądze w bardzo krótkim czasie. Doskonale sprawdzam się w drugim modelu. Zarobiłem na nim krocie. Styl życia, jaki dzięki nim prowadzę, jest spełnieniem moich marzeń. Jednak moim ulubionym modelem biznesowym, który polecam wszystkim, jest marketing wielopoziomowy, zwany często sieciowym.

To jedyny wolnorynkowy model biznesu, w którym przeciętna osoba, nie posiadając ani pieniędzy na inwestycję, ani dużego doświadczenia, ani szczególnej wiedzy — jest w stanie zbudować ogromny majątek. Wiele osób, które nie posiadały żadnego wykształcenia, siły przebicia ani wpływowych znajomości zbiło na nim kokosy (jedna z nich to właśnie ja).

Wyobraź sobie, że mieszkasz w domu swoich marzeń, jeździsz samochodem swoich marzeń i żyjesz tak jak zawsze chciałeś żyć. Spędzasz czas z osobami, które wzbogacają ciebie i twoje życie. Wykonujesz pracę, która ma dla ciebie sens. Budujesz swoje bogactwo i pomagasz w tym innym. To nie musi być jedynie marzenie. To rzeczywistość tych, którzy weszli w ten biznes.

Poświęcając jedyne dziesięć do dwunastu godzin tygodniowo, możesz zbudować przynoszący spore zyski biznes, siedząc we własnej kuchni lub sypialni. Sam wybierasz godziny pracy oraz osoby, z którymi chcesz współpracować. Taki model bywa idealny dla osób posiadających rodzinę lub inne osobiste zobowiązania.

Masz ulgi podatkowe. Podróżujesz po świecie. Twój potencjalny zysk jest niczym nieograniczony, a co ważniejsze — uzyskujesz bierny rodzaj dochodu, najlepszy z możliwych.

Rozwijanie sieciowego biznesu będzie sprawiać ci radość, ponieważ czyniąc to, będziesz jednocześnie pomagać innym. Nie mając nad sobą szefa, będziesz czuł się niezależny, lecz pomimo to będziesz miał okazję do uczestniczenia w licznych szkoleniach, będziesz mieć dostęp do cennych źródeł informacji oraz uzyskasz wsparcie całej struktury twojej firmy. To tak jakbyś był właścicielem franczyzy, z tą różnicą, że nie musisz wykładać kapitału początkowego i dzielić się z kimś zyskiem. Ponieważ większość społeczeństwa boryka się z problemami finansowymi, perspektywy na istnienie i rozwój tego modelu biznesowego są nader pomyślne.

Nie mam tu na myśli żadnych piramid, listów-wianuszków ani schematów Ponziego. Oszustwa w stylu „z nami staniesz się bogaty w jeden dzień” istniały i będą istnieć nadal. Mówimy tu o skutecznym i wypróbowanym modelu marketingu sieciowego.

Marketing sieciowy powstał w późnych latach pięćdziesiątych. Pionierami były firmy Shaklee oraz Amway. Następnie tradycję tych pierwszych kontynuować zaczęły firmy takie jak Nu Skin, Herbalife, AVON, Melaleuca, Agel oraz Mary Kay. W ciągu ostatnich lat biznes stale rozwijał się, a w ciągu ostatniego dziesięciolecia zwiększył się o dziewięćdziesiąt jeden procent.

Dzisiaj marketing sieciowy uprawiany jest w ponad stu krajach świata i nadal wykazuje tendencję wzrostową. Zaangażowanych jest w niego aż pięćdziesiąt trzy miliony osób, a łączny dochód, jaki osiągną w najbliższym czasie, to sto miliardów dolarów, z czego trzydzieści zarobią sami Amerykanie. Czy w związku z tym kogokolwiek dziwić może fakt, że inwestorzy tacy jak Warren Buffett9 czy firmy takie jak Virgin10, Remington Industries11, Sara Lee12 oraz Time Warner wykupują największe firmy marketingu sieciowego?

Firma holdingowa Berkshire Hathaway, której właścicielem jest Warren Buffett, posiada ich obecnie aż trzy. Sam Buffett wyznał, że to najlepsze inwestycje w jego karierze. Magazyn „Fortune” nazwał marketing sieciowy „najlepiej strzeżonym sekretem świata biznesu”.

Podobną opinię usłyszeć można nie tylko z ust najbogatszego człowieka świata lub przeczytać ją w prestiżowym magazynie finansowym. Robert Kiyosaki, autor książki Biedny ojciec, bogaty ojciec, to prawdziwy mistrz marketingu bezpośredniego. Według niego „marketing sieciowy daje innym szansę na budowanie majątku generującego dochody przy bardzo niskim stopniu ryzyka oraz minimalnym zaangażowaniu kapitału”.

Kolejnym autorem wychwalającym zalety owego modelu biznesowego jest niejaki David Bach, autor książki Automatyczny milioner. W swej najnowszej publikacji Start Late, Finish Rich podaje trzynaście powodów, dla których warto przyłączyć się do marketingu bezpośredniego.

W momencie przystąpienia już wkraczasz w ten biznes.

Nie musisz po raz kolejny odkrywać Ameryki.

Nie jesteś sam.

Będziesz zmotywowany do przekraczania własnych ograniczeń.

Znajdziesz ekspertów i mentorów.

Możesz wypracować sobie dochód pasywny.

Możesz poznać nowe osoby.

Nikt nie zwolni cię z powodu wieku.

Pomagasz innym.

Sam wybierasz godziny pracy.

Korzystne rozwiązania podatkowe!

Wejście w ten biznes wymaga mniej pieniędzy niż w przypadku innych form biznesu.

Marketing sieciowy to biznes, w który zaangażowana może być cała rodzina.

Światowej sławy ekonomista Paul Zane Pilzer poświęca nieco uwagi marketingowi sieciowemu w swej książce The Next Millionaire. Przewiduje on, że w ciągu kolejnych dziesięciu lat w USA przybędzie aż dziesięć milionów superbogatych, z czego większość fortuny swoje zbuduje na marketingu sieciowym.

Tutaj też potrzebna nam będzie pewna techniczna wiedza. W marketingu sieciowym mamy nad sobą sponsorów, którym zależy na tym, abyśmy się rozwijali. Z przyjemnością udzielą nam wszelkich potrzebnych wskazówek. Twoje zyski będą nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do pieniędzy, jakie na początku wyłożysz.

Jednym z najbardziej skutecznych sposobów kreowania bogactwa jest wychwytywanie nadchodzących trendów. Marketing sieciowy oraz praca zdalna bez wychodzenia z domu to branże, które przeżywają obecnie niesamowity rozkwit. Nieważne, czy skończyło się kilka fakultetów czy ma się tylko podstawowe wykształcenie. W marketingu sieciowym każdy może zbudować machinę generującą mu stały pasywny dochód.

Polecam ten model bardziej niż pozostałe i to z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze, początkowe koszty są minimalne. Już za tysiąc do tysiąca pięciuset dolarów można stać się posiadaczem w pełni funkcjonalnego biznesu mogącego generować pokaźny obrót. Po drugie, daje szansę szybkiego zdobywania umiejętności. Osoby, które pragną nam w tym pomóc, są za to wynagradzane (w innych modelach musisz stawić czoło konkurencji, której jedynym celem jest wyeliminowanie cię z rynku).

Podwajaj dźwignię

Zdradzę ci, co zrobić, aby błyskawicznie odmienić swoją kondycję finansową. Przyłącz się do podobnego biznesu i staraj się stworzyć machinę generującą pewien poziom pasywnego dochodu. Część dochodu przeznacz na model nr 2, a część zainwestuj w nieruchomości. Za pomocą pierwszego wygenerujesz dochód, a dwa pozostałe pozwolą twoim pieniądzom zarabiać na siebie. Stworzysz podwójną dźwignię. Poznasz działanie największego sekretu budowania bogactwa!

Omówiliśmy sposoby tworzenia dochodu i osobistego majątku. Stoi przed nami kolejne zadanie: ochrona przed siłą, która będzie próbowała nam go odebrać. Musimy zatem bliżej przyjrzeć się zaletom egoizmu…

ROZDZIAŁ 9.
Zalety egoizmu

Potrzeba świadomej dbałości o własne interesy

Pokój wypełnia łagodny, zmysłowy dźwięk ulubionej muzyki. Kojący blask płonących świec uspokaja cię, w powietrzu unosi się subtelny i słodki aromat kadzidełka. Wchodzisz do parującej wanny. Zanurzasz się w niej. Nieruchomiejesz. Twoja skóra powoli przyzwyczaja się do różnicy temperatur. Wyciągasz rękę i wciskasz przycisk start. Wokół pojawiają się bąbelki. Słyszysz cicho pracujące urządzenie.

Podwodne strumienie masują twoje obolałe stawy. Napięcie ustępuje. Staje się dalekim wspomnieniem. Masz błogie uczucie odprężenia, wydajesz z siebie głębokie, błogie westchnienie. Uśmiechasz się do siebie i zamykasz oczy. Toniesz w obłoku pary. Wyłączyłeś telefon. Nikt i nic cię nie niepokoi. Ten wieczór należy tylko do ciebie. Idealne zakończenie satysfakcjonującego dnia.

Czyż nie rozkosznie być egoistą?

Jeśli jesteś jak większość ludzi, sama myśl o tym, że mógłbyś zrobić coś tylko dla siebie, napawa cię poczuciem winy. A jednak, egoizm to twój moralny przywilej.

Czyż nie dlatego właśnie wyłączasz czasem telefon? Nie chcesz, aby ktokolwiek ci przeszkadzał. Chcesz przez moment odpocząć od narzekań mamy, próśb o pomoc w przeprowadzce, błagań o „podrzucenie” gdzieś albo zapowiedzi wizyt gości, którzy wpadną obejrzeć film na twoim gigantycznym, supernowoczesnym ekranie telewizyjnym.

Jeśli bycie egoistą może być tak cudowne, to dlaczego na sam dźwięk tego słowa zaczyna ogarniać nas poczucie winy? Ayn Rand, autorka książki Cnota egoizmu, zapytana przez dziennikarza o powód, dla którego zdecydowała się w tytule użyć słowa egoizm, które to słowo u większości ludzi budzi niepokój, odparła: „Uczyniłam to z powodu, który w panu wywołuje lęk”.

Podobnie jak Rand lubię używać słowa egoizm, określając tę szlachetną cechę charakteru. Według słownika egoizm to „zaabsorbowanie własnymi sprawami, bez względu na to, co myślą o tym inni”. Oznacza to, że bez względu na opinię innych, człowiek stawia siebie na pierwszym miejscu. Zauważmy, że sama definicja nie określa, czy postawa taka jest zła czy też dobra. Oznacza, że jest się dobrze przystosowanym i rozsądnym na tyle, aby w pierwszej kolejności zaspokajać swoje własne potrzeby.

Większość społeczeństwa (tłumu) nie chce, żebyś był egoistą w pozytywnym sensie. Społeczeństwo usiłuje przekonać cię, że moralnym celem człowieka jest przedkładanie interesów innych osób nad interes jednostek. Społeczeństwo będzie zawsze przekonywać cię , że należy poświęcać się dla dobra ogółu.

Idea ta stanowi zagrożenie dla twego poczucia własnej wartości i dla całego twojego życia. Rezygnacja z własnego szczęścia na rzecz innych ludzi, bez względu na to, czy są to osoby, które znasz czy takie, o których istnieniu nawet nie wiesz, przekonuje ciebie i innych o tym, że jesteś niewiele znaczącą jednostką, która nie zasługuje na uwagę nawet ze strony samego siebie. Oddawanie swego szczęścia innym jest czynem antyludzkim i wypacza umysł.

Umiejętność przeżycia oraz poszukiwanie szczęścia muszą stanowić podstawę twojego systemu wartości, abyś mógł dzięki nim planować swoje życie samodzielnie, według własnych standardów oraz dla własnej przyjemności. Cokolwiek nie mieści się w powyższym opisie, może być dla ciebie zgubne. To, co bywa zgubne dla jednostki, bywa fatalne w skutkach dla reszty społeczeństwa.

Nie łudź się, że społeczeństwo jest na tyle inteligentne, żeby to zrozumieć. Będzie ono zawsze uważać, że potrzeby jednostki powinny być podporządkowane potrzebom ogółu. Społeczeństwo będzie wmawiać jednostce, że jej świętym obowiązkiem jest opiekować się tymi, dla których los był mniej łaskawy. Brzmi to z pozoru niewinnie… Przyjrzyjmy się temu z bliska…

Jest sobotnie popołudnie. Podlewasz trawnik, gdy nagle przed twoim domem zatrzymuje się samochód. W kierowcy rozpoznajesz swojego dawnego kumpla Eddiego, którego nie widziałeś od lat. Okazuje się, że stracił pracę, żona pognała go z domu, znalazł się nagle na ulicy i nie wiedział, co ze sobą zrobić.

Od kiedy go znasz, zawsze przechodził jakieś dramaty i tragedie. To z tego powodu jakiś czas temu zerwałeś z nim kontakty. A jednak robi ci się go żal i pozwalasz mu u siebie przenocować. Następnego dnia Eddie pyta cię, czy może zostać jeszcze parę dni do czasu, aż znajdzie sobie jakieś lokum. Zapewnia cię, że ma już nakręconą nową pracę. Jest ci z tym dziwnie, ale pomimo to zgadzasz się. Kilka dni później okazuje się, że praca jednak nie wypaliła. Nie czujesz się najlepiej, słysząc to. Widzisz też, że Eddie nie podejmuje najmniejszego wysiłku, żeby ruszyć tyłek i poszukać sobie jakiegoś płatnego zajęcia.

Z tygodnia robią się dwa. Wkrótce zaczynasz wzdragać się na myśl o powrocie do domu. Zaczynasz czuć się jak nie u siebie. Jesteś wściekły, że tak się stało i jednocześnie winny, że myślisz w sposób egoistyczny. Co jak co, ale ten facet naprawdę nie ma się gdzie podziać. Następnie przekraczasz próg domu i po raz kolejny widzisz Eddiego rozpostartego na twojej sofie, popijającego twoje piwo i wpatrzonego w ekran twojego telewizora…

Zatrzymajmy się tu. Mógłbym dalej mówić, ale wiesz już, o co chodzi. Jak cała ta sytuacja wygląda z punktu widzenia społeczeństwa?

W świetle mentalności tłumu Eddie przechodzi teraz trudny okres. Ponieważ znacie się dosyć dobrze, wypada, abyś pomógł koledze. Tobie się udało. Jemu powinęła się noga. Ty mieszkasz sobie w pięknym, dużym domu ze wspaniałym ogrodem. On nie ma nic. Nie ma pracy, a na dodatek popsuł mu się samochód i nie ma za co go naprawić. Nie mógł kupić sobie nowego, gdyż bank odmówił mu pożyczki. Eddie twierdzi, że banki „pożyczają pieniądze nie tym, którzy ich naprawdę potrzebują”.

Eddie ma problemy ze znalezieniem pracy, ponieważ może pracować tylko za gotówkę. W przeciwnym razie jego liczni wierzyciele natychmiast namierzyliby go i zgarnęli całą wypłatę na poczet długów, jakie u nich pozaciągał. Jego była żona ściga go za niepłacenie alimentów.

Prawda jest taka, że ty masz pieniądze. Masz dom i samochód. Masz dobrą pracę, za parę dni dostaniesz nową wypłatę. Eddie nie ma grosza przy duszy. Eddie, w przeciwieństwie do ciebie, potrzebuje pieniędzy. Prawdopodobnie czujesz się winny, że ty posiadasz tak wiele, podczas gdy twój przyjaciel ma tak mało.

Naciągacze w stylu Eddiego dokładnie na to liczą, aby móc cię wykorzystać. Potrzebują twojego poczucia winy do tego, żeby móc tobą manipulować. Wejdźmy nieco głębiej w ten temat.

Pięć lat temu ty i Eddie pracowaliście razem w jednej firmie. Eddie stał przy drzwiach gdy tylko zegar wybijał godzinę piątą. „Mamy stałą pensję” — mawiał. „Nikt nie zapłaci nam za nadgodziny”. Ty jednak zostawałeś często po godzinach, chcąc dopiąć wszystko na ostatni guzik. W tym czasie Eddie zaczynał relaksować się przy drinku w barze.

Kiedy pojawiał się jakiś nowy projekt, zawsze zgłaszałeś się na ochotnika. Eddie mawiał wtedy, że jesteś frajerem. Gdy nadchodził czas podwyżek i awansu, zawsze je dostawałeś. Eddie rzucił pracę po roku, narzekając, że szefowie są „skąpi i faworyzują innych”.

Co miesiąc starałeś się odkładać jakaś sumę. Eddie nie mógł tego robić, bo „zawsze miał za mało pieniędzy”. Zawsze musiał mieć na nocne kluby, na kolejną paczkę papierosów, na nową plazmę, na kablówkę i inne rzeczy „niezbędne do życia”.

Ty obywałeś się bez telewizji kablowej, a dodatkowe trzydzieści dolarów inwestowałeś w plan emerytalny. Zamiast iść do kina na premierę nowego filmu, ty wolałeś obejrzeć go na DVD. Zrezygnowałeś z kupna DVR, wolałeś odłożyć pieniądze na koncie. Żyłeś skromnie, a różnicę, jaka ci zostawała, inwestowałeś w swoją przyszłość.

W oczach społeczeństwa „biednego Eddiego prześladuje zły los”. W rzeczywistości to Eddie jest twórcą wszystkich swoich problemów. Sytuacja, w której się znalazł, to wynik setek drobnych decyzji podejmowanych każdego dnia.

Tracił po osiem dolarów dziennie na paczkę papierosów, ponieważ „te cholerne koncerny tytoniowe zafundowały mu uzależnienie”. Dwa razy na tydzień kupował skrzynkę piwa, bo „musiał się jakoś zrelaksować”. Żona ściga go, ponieważ od dwóch lat nie łoży na dziecko. Bank odmówił sfinansowania nowego samochodu, ponieważ Eddie do tej pory nie spłacił kredytu studenckiego, który zaciągnął, chodząc do college’u, którego, notabene, nigdy nie skończył.

Zawsze wydawał więcej, niż zarabiał, a teraz, kiedy znalazł się w trudnej sytuacji, nie posiada żadnej finansowej poduszki bezpieczeństwa. I dlatego właśnie Eddie zaczyna popadać w roszczeniowość. Rola ofiary, w jaką wchodzi, sprawia, że inni wokół zaczynają czuć się winni i ratują go z kolejnej opresji. Eddie do perfekcji opanowuje sztukę manipulowania innymi, wykorzystując do tego celu osobiste tragedie.

Przez cały czas Eddie otwarcie przyznaje się do bycia ofiarą. Programuje własną podświadomość na to, aby przyciągała do jego życia jeszcze więcej tragedii, dramatów i trudności. Nauczył się lekceważyć uniwersalne prawa i żyć chwilą, ponieważ ma pewność, że zawsze znajdzie się ktoś, kto zwolni go z konieczności ponoszenia konsekwencji swego postępowania. Powiela stary negatywny cykl, wciąż traci pracę, wciąż dostaje kopa od życia i chowa się za plecami innych, aby nie brać odpowiedzialności za samego siebie.

Co zatem należałoby zrobić w podobnej sytuacji? Pomóc Eddiemu? Być może. Zanim jednak odpowiemy sobie bliżej na to pytanie, przypatrzmy się temu, co tak czy inaczej nastąpić musi.

Współczesny system opieki społecznej już zastawił sieć bezpieczeństwa, w którą wpaść ma nasz bohater. Państwo jest gotowe go karmić, odziewać oraz zapewniać mu dach nad głową. Powiadomią go o wolnych miejscach pracy w jego okolicy, umówią na rozmowę, a nawet wyślą na darmowe szkolenie zawodowe. Państwo posiada cały pakiet różnego rodzaju programów pomocowych, na które zawsze je stać, ponieważ pieniądze na ten cel wyrywa co miesiąc każdemu z podatników. Jeśli zbuntujesz się i nie będziesz chciał płacić — państwo wtrąci cię do więzienia.

Co by było, gdyby zamiast zwykłego scenariusza pojawił się taki oto:

Dostajesz wypłatę. W zależności od tego, w jakim kraju mieszkasz, pomniejszasz ją o trzydzieści pięć, pięćdziesiąt osiem lub sześćdziesiąt dwa procent, czyli o wysokość podatku dochodowego. Następnie wskakujesz do swego „średniego” samochodu i jedziesz do Eddiego. Zajeżdżasz przed dom. Widzisz go siedzącego na werandzie i popijającego piwko. Posyła ci niemiłe spojrzenie. Ty natomiast żwawo i radośnie wyskakujesz z auta i z odliczoną częścią wypłaty w ręku zbliżasz się w jego kierunku.

— Cześć, Eddie — rzucasz na powitanie. — Pomyślałem sobie, że wracając do domu, zajadę przywieźć ci trochę kasy. Proszę cię bardzo. Przez kolejny miesiąc nie będziesz musiał martwić się o jedzenie ani o ubranie. Zapłaciłem ci ubezpieczenie. Masz nawet parę groszy, żeby iść się gdzieś zabawić. Dostałem podwyżkę, więc masz parę dodatkowych groszy na emeryturę. Widzę, że jesteś …yyy… nieco zajęty. Czy mogę ci jeszcze w czymś pomóc? Nie? W takim razie ja już sobie pójdę, muszę zrobić porządek w dokumentach! Miłego wieczoru, Eddie! Trzymaj się i do zobaczenia za miesiąc!

Czy wyobrażasz sobie podobną sytuację? Oczywiście, że nie — powiesz. A jednak zgodziłeś się na ten układ. Tak bowiem funkcjonuje współczesny system podatkowy, który nagradza bezproduktywnych, a karze produktywnych.

Dysfunkcyjny system podatkowy osłabia dwie strony: tych, których zmusza się to tego, żeby otaczali opieką pozostałych oraz tych, którzy tę opiekę otrzymują. Społeczeństwo skażone jest memem, który odpowiedzialny jest za przekonanie o tym, że bogatych i produktywnych winno się karać, ponieważ majątki, jakie posiadają, zdobyli kosztem ubogich. To kolejna bzdurna propaganda. Jej celem jest wywołanie w tobie poczucia winy, które jest narzędziem manipulacji.

Poświęcanie siebie i swoich wartości dla innych, czy to dla moralnej satysfakcji, czy dla uniknięcia poczucia winy — pozbawia nas siły determinacji. Zaczynamy tracić pewność siebie i kwestionować swoją wartość. W efekcie poczucie winy zaczyna odzywać się w nas, ilekroć podejmujemy próbę zadbania o siebie.

Rozmawiałem ostatnio ze znajomym, menadżerem dużej restauracji. Wspomniał, że zwolnił niedawno jednego ze swych wieloletnich kelnerów. Kelner ów miał stawić się w pracy o szóstej rano w niedzielę. Zadzwonił za dziesięć szósta, mówiąc, że jest chory i że nie przyjdzie do pracy. Miał pojawić się nazajutrz rano. Nie przyszedł i nie zadzwonił. Pojawił się dopiero we wtorek. Zachowywał się arogancko i był roztrzęsiony. Wszyscy doskonale wiedzieli, że to objawy spożywania narkotyków. Znajomy zwolnił go, chociaż od dawna dobrze się znali.

Wiele osób uznałoby to za wyraz bezwzględności i obojętności względem drugiego człowieka. Nic bardziej mylnego. Znajomy bardzo źle się czuł, wiedząc, że musi tę osobę zwolnić. Czasem musimy tak postąpić, aby drugi człowiek zdobył się na radykalną przemianę dotychczasowego życia. Przyzwolenie na kontynuację dysfunkcyjnych wzorców zachowań sprawia, że są stale obecne w życiu. Z czasem stają się jeszcze większą patologią.

Wyobraźmy sobie inny scenariusz wydarzeń. Właściciel firmy trzyma w zespole bardzo złą pracownicę. Jest mu jej żal. Nie potrafi zdobyć się na zwolnienie jej. Wie, że jej życie jest w rozsypce: matka alkoholiczka, mąż w więzieniu. Nie decydując się na ten drastyczny krok, właściciel firmy przyczynia się do tego, że kobieta kontynuuje wzorce autodestrukcyjnych zachowań, a jej styl życia wciąż dalece odbiega od normalności. Trzymając w zespole dysfunkcyjnego pracownika (co jest wbrew zdrowemu rozsądkowi jego samego, lecz wydaje się moralnie uzasadnione), zmusza pozostałych pracowników do wykonywania nie swoich obowiązków. Mają mu to za złe. Firma odnotowuje gorsze wyniki. Nawet najlepsi i najbardziej zaangażowani pracownicy zaczynają mniej się starać. Czują, że nie są traktowani z szacunkiem. Nikt nie nagradza ich wysiłków. Przekłada się to na gorszy stosunek do klientów. Sprzedaż spada. Dochodzi do sytuacji, w której wszystkim zaczyna grozić zwolnienie.

Wyobraźmy sobie, że ten sam przedsiębiorca, kierując się interesem własnym, podejmuje odmienną (egoistyczną) decyzję. Wzywa pracownicę do siebie, mówi, co i jak, a następnie zwalnia ją.

Mogłoby się okazać, że wstrząs spowodowany nagłą utratą pracy otworzyłby jej oczy i sprawił, że zaczęłaby poważniej zastanawiać się nad swoim życiem. Poszukałaby sobie lepszej pracy dającej większą szansę na wykorzystanie swych umiejętności. A może po raz kolejny (na jej szczęście) dostałaby wymówienie i zaczęła uważniej przyglądać się swemu postępowaniu? Co ważniejsze, szef pierwszej firmy byłby bezpieczny, a pomiędzy jego pracownikami na nowo zapanowałaby przyjazna atmosfera.

Nie mniej destrukcyjne bywają kobiety, które ukrywają fakt emocjonalnej i fizycznej przemocy w małżeństwie. Chodzą wokół swych mężów na paluszkach i obawiają się wyrazić sprzeciw. Nic w ten sposób nie osiągają. Wspólne życie obojga staje się udręką.

Gdyby wierzyły w swoje wartości, wytrwały w postanowieniu i odeszły po pierwszym incydencie z przemocą, ocaliłyby swoje życie od rozpaczy, nie byłyby niczyim kozłem ofiarnym.

W wolnym kraju liczą się przede wszystkim potrzeby jednostek, a obywatele nie muszą czuć się winni ani przeżywać niepokoju. Samopoświęcenie to nie tylko źródło niskiego poczucia wartości. Samopoświęcenie sprzeciwia się idei wolnego rynku i jest antyludzkie. Kiedy zezwala się na to, aby pasożytniczy tłum wysysał siły witalne z produktywnych jednostek, zniechęca się je do bycia produktywnymi.

Wewnętrznie spójna jednostka powinna samodzielnie generować swój dochód poprzez wolną wymianę wartości z innymi. Nic za darmo. Nie godzi się otrzymywać tego, na co się nie zapracowało.

Temat ten był przedmiotem newslettera, jakiego otrzymałem od jednego z przyjaciół o nazwisku Stuart Goldsmith. Było to jakiś czas temu. Treść zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a dzięki niej powstało miniopowiadanie.

Oto jego scenariusz:

Ty i ja udajemy się samolotem na wyspę Bali, na wyjazdowe spotkanie coachów sukcesu. Naraz rozpętuje się szalona burza. Samolot ląduje w morzu. Ponieważ wypadł z kursu i wysiadł mu system łączności, ekipy ratunkowe mają problem z odnalezieniem nas i po nieudanych próbach zostajemy uznani za zaginionych.

Na szczęście wszyscy żyją. Wspólnie z dwudziestoma innymi rodzinami dostajemy się do łodzi bezpieczeństwa i wiosłujemy w kierunku bezludnej wyspy. Odcięci od świata, w nowym otoczeniu, szybko budujemy sobie prowizoryczne szałasy i chatki, wykorzystując do tego celu lokalny materiał, jakim są rosnące wokoło palmy i bambusy. Pół godziny drogi od obozowiska, na zboczu góry, odkrywamy źródło wody pitnej.

Wody przybrzeżne obfitują w kraby, ryby, małże oraz muszle. Wyspę porastają liczne palmy i drzewa owocowe. Przy odrobinie pomysłowości można najeść się do syta. Po dniu wypełnionym zaspokajaniem potrzeb własnych i własnych rodzin (polowaniu, zbieraniu owoców, umacnianiu konstrukcji szałasów, rozpalaniu ogniska i przygotowywaniu posiłków) podamy jak zabici w swych posłaniach.

Jako nieliczna grupka zaczynamy zauważać, że współpracując z innymi osiągamy lepsze wyniki. Zaczynamy wyświadczać sobie wzajemne przysługi. Ja przynoszę komuś wodę i opał na cały dzień — ktoś inny naprawia w tym czasie uszkodzony dach mojej chatki. Nazajutrz spędzam cały dzień na łowieniu małży i zbieraniu kokosów dla dwóch rodzin, a ktoś inny pozyskuje w tym czasie wodę i opał dla swojej i mojej rodziny.

Jest to pewnym ułatwieniem, lecz nadal cały dzień upływa nam na walce o przetrwanie. Pewnego dnia leżysz obolały na posłaniu po tym, jak po raz n-ty ześlizgnąłeś się trzydzieści metrów w dół po zboczu wiodącym do źródła. Nagle wpadasz na genialny pomysł: skonstruowanie bambusowego wodociągu, który doprowadzałby wodę bezpośrednio do obozowiska. Nie musiałbyś już więcej męczyć się dźwiganiem jej kawał drogi na własnych plecach.

To świetny pomysł. Jeden z tych, które ułatwiają życie. Zastanawiasz się, jak wygospodarować czas na realizację tak ogromnego przedsięwzięcia, podczas gdy zmuszony jesteś na co dzień dbać o zaspokojenie potrzeb własnej rodziny. Postanawiasz pracować dłużej. Kiedy inni kładą się spać, ty przez kilka godzin budujesz wodociąg. Po kilku tygodniach wytężonej pracy projekt zostaje ukończony.

Pewnego wieczoru zwołujesz do siebie mieszkańców wioski i składasz im następującą propozycję:

„Codziennie rano udajecie się na górę i przynosicie własnoręcznie wodę. W związku w tym wpadłem na pewien pomysł. Zaprojektowałem i skonstruowałem system wodociągowy, który transportuje ją bezpośrednio do wioski. Jestem chętny udostępnić go każdemu z was w zamian za kilka ryb, orzechów kokosowych, za ubranie oraz pozostałe owoce waszej pracy. Możemy zacząć prowadzić handel wymienny. Wygracie wy, bo nie będziecie musieli codziennie taszczyć wody na karku. Wygram i ja, bo nie będę musiał spędzać czasu na pozyskiwaniu pożywienia. Wystarczy wyjść z chatki, podejść do wodociągu i zaczerpnąć stamtąd dowolną ilość krystalicznie czystej wody!”.

Każda z rodzin zgadza się pracować po trzydzieści minut dziennie (zbierając owoce, łowiąc, robiąc ci masaż itd.). Zaoszczędza godzinę dziennie i ma nieograniczony dostęp do wody. Ty sam masz wszystko, co potrzebne do życia. Wszyscy w wiosce odnoszą korzyść. Twój wynalazek przyczynił się do podniesienia standardu ich życia.

Działałeś z egoistycznych pobudek, a mimo to efekt końcowy przysłużył się całej społeczności. Wykazałeś się kreatywnością i zdobyłeś na dodatkowy wysiłek. Dźwiganie, docinanie, a następnie łączenie ze sobą gigantycznych łodyg bambusowych było niełatwym zadaniem. Przyświecał ci jednak konkretny cel i umiałeś poświęcić się jego osiągnięciu.

Twój wynalazek cieszy się ogromnym powodzeniem. Dzięki wymianie z innymi posiadasz obecnie sporą nadwyżkę dóbr. Zakładasz mały sklepik, który otwarty jest od siódmej do ósmej rano. Swoją nadwyżkę dóbr wymieniasz na inne dobra lub usługi. Dzięki temu wzbogacasz się i wkrótce powiększasz swoją chatkę. Dobudowujesz salę bilardową i taras. Za jakiś czas powstaje maleńki garaż na trzy rowery i basen. Zbierasz słodkie żniwo swych wcześniejszych wysiłków.

Zauważ, że wszyscy mieszkańcy wioski dobrowolnie przystali na twoją propozycję. Mają wolny wybór: jeśli nie podoba im się to, że dostęp do wodociągu kosztuje ich pół godziny pracy dziennie, mogą nadal sami chodzić po nią na wzgórze. Nikt oczywiście nie myśli tego robić. Byłoby to istną głupotą i stratą czasu.

Sąsiad Fred, inspirowany twoim sukcesem, postanawia zaoszczędzoną godzinę poświęcić na budowanie łodzi z pnia drzewa. Będzie mógł nią wypływać na głębsze wody i łapać duże ryby. Z liści palmy sporządza sieć, w którą za jednym razem łapie ich całe mnóstwo. Nie będzie musiał godzinami wyczekiwać, aż któraś wychyli się z podwodnej kryjówki i będzie mógł zadać jej śmiertelny cios harpunem. Fred ma teraz mnóstwo ryb. Postanawia otworzyć smażalnię, do której przyjść można raz w tygodniu, w piątek wieczorem.

Ryby są tam znakomite. Wkrótce rybny bar „U Freda” staje się modnym miejscem, gdzie „wypada bywać”. Ma tylu klientów, że postanawia zatrudnić do pomocy kobietę z chatki nr 6. Zatrudnia też chłopaka z chatki nr 11 do sporządzania koktajli z mango i ananasa. W krótkim czasie ma już dziesięciu pracowników. Za pracę Fred płaci im orzechami kokosowymi, które będą mogli wymieniać na inne potrzebne im towary i usługi.

Biznes świetnie prosperuje i wkrótce Fred otwiera kolejną restaurację mieszczącą się po drugiej stronie wioski. Fred — wielki człowiek sukcesu — zostaje mówcą motywacyjnym. Jego historia od-rozbitka-do-milionera inspiruje miliony (no, może tuziny) ludzi na całym świecie (OK, w całej wiosce).

Fred odniósł tak ogromny sukces, że może teraz pozwolić sobie na leżenie całymi dniami w hamaku i objadanie się słodkimi winogronami. Razem z Fredem budujecie dla siebie pole golfowe, na którym spędzacie większość czasu. Fred zaczyna grać na bongosach zrobionych własnoręcznie z wydrążonych kokosów. Ty wyciskasz sok z kolorowych owoców, mieszasz go i zaczynasz malować pejzaże. Daje to początek działalności artystycznej na wyspie.

W raju nie brak możliwości. Okazuje się, że pozostałe rodziny, które nie znalazły jeszcze sposobu na ułatwienie sobie życia, patrzą na tę sytuację nieco innym okiem…

Zapomniały już, że dzięki tobie i Fredowi mają zaoszczędzone parę godzin dziennie. Patrzą na was, wylegujących się w swoich hamakach, podczas gdy one muszą ryć w poszukiwaniu owoców. W ich sercach zaczyna kwitnąć zawiść i zazdrość, bo przecież „to nie fair”.

Zwołują zebranie pozostałych mieszkańców wioski i wybierają rząd. Jeden z „niezadowolonych”, niejaki Bud, startuje z ramienia populistycznej platformy „populizm dla ludu”. Wygrywa miażdżącą przewagą głosów 98 do 2. Zwyciężywszy w wyborach, natychmiast wprowadza socjalistyczny system pod hasłem „dla dobra ogółu”. Jasne jest, że będzie potrzebował sporych środków na wynagrodzenie dla siebie, dla inspektorów od wodociągu, dla biurokratów udzielających licencji łodzi rybackiej należącej do Freda oraz dla pracowników fizycznych dbających o czystość w budynku siedziby jego rządu. Dlatego też konieczne staje się stworzenie systemu podatkowego.

Mieszkańcom wioski nie za bardzo podoba się ten pomysł. Sprawy zaczynają wyglądać nieciekawie. Ludziom nie uśmiecha się płacenie podatków.

Wtedy nowo wybrany burmistrz ogłasza, że każdy mieszkaniec wioski posiada prawo do czerpania wody z wodociągu oraz do połowu dużych ryb. Postanawia upaństwowić sieć wodociągową i rybołówstwo. Rząd przejmuje kontrolę nad twoim wodociągiem oraz konfiskuje łódź należącą do Freda. Mieszkańcy wioski aprobują ten gest rządu, kiwając potakująco głowami. Cieszą się, że odtąd nie będą musieli płacić ani tobie, ani Fredowi. Odtąd rząd będzie się o to martwił. Godzą się na płacenie podatków, dedukując, że jest to sposób na pozyskanie pieniędzy z kieszeni bogatych.

Nadchodzi początek końca…

Pozbawieni inicjatywy mieszkańcy wioski, wypełnieni wewnętrznym poczuciem krzywdy, w imię społeczeństwa, przejęliby z czasem „środki produkcyjne”. Gdybyś próbował protestować, osadziliby cię w więzieniu lub skazali na karę śmierci jako „wroga państwowego”. Tłum byłby szczęśliwy, mając swobodny dostęp do wody i łodzi rybackiej (co nie byłoby wcale darmowe, lecz miałby to gdzieś, gdyż płacąc należną część podatku, zyskiwałby znacznie więcej).

Jaki byłby dalszy rozwój wydarzeń?

Kathy, która do tej pory miała świetny pomysł na wykorzystanie siły wiatru i energii słonecznej do wytwarzania energii elektrycznej, doszłaby do wniosku, że nie opłaci się wcielić go w życie. Fernando, który chciał skonstruować maszynę do obróbki orzechów kokosowych, doszedłby do podobnego wniosku. Oboje zdaliby sobie sprawę z tego, że nigdy nie zwróci im się dodatkowy trud oraz środki własne, jakie przyszłoby im zainwestować w urzeczywistnienie tych pomysłów. Państwo ukradłoby im całą zarobioną nadwyżkę i rozdało biernemu ogółowi. Na wyspie nie byłoby ani postępu, ani polepszenia jakości życia.

Nie byłoby lekarstwa na liczne choroby, przełomowych wynalazków, a życie byłoby prymitywną walką o przetrwanie. Nikt nie nagradzałby ludzi za ich samodzielne myślenie, pomysłowość i inicjatywę i wkrótce doszłoby do osłabnięcia i wyginięcia tej małej społeczności. Życie na naszej wyspie byłoby niekończącym się pasmem udręki.

W jakim celu wymyśliłem ową historię?

Nie chodzi bynajmniej o polityczny wątek, chociaż wydaje się on niezwykle interesujący. Moim celem było uzmysłowienie czytelnikowi istnienia ogromnej rzeszy społeczeństwa pragnącego otrzymywać coś, nie dając w zamian nic. Chciałbym, aby był on świadomy tego, że na całym świecie istnieją obecnie rządy gotowe zaspokajać tę powszechną potrzebę. Państwo chce, abyśmy byli niczym drony w kolektywie, wspierali system, którego głównym zadaniem jest pozyskiwanie środków od jednostek produktywnych, a następnie rozdawanie ich rzeszom bezproduktywnych. W ten sposób państwo umacnia swoją władzę, siejąc propagandę i posługując się hasłami typu: „wyższe dobro ogółu”, „odpowiedzialność za tych, którzy posiadają mniej”.

Społeczeństwo, zorganizowana religia oraz rząd nawołują do altruizmu i dbałości o innych. Jeśli uwierzysz w tę bzdurę, skażesz samego siebie na niedostatek, przeciętność, smutek, frustrację i niespełnienie. Wiara w cnotę samopoświęcenia sprawi, że staniesz się łatwym łupem dla tych, którzy będą próbowali cię wykorzystać. Zniszczy cię twój własny altruizm. Twoim jedynym celem życiowym będzie zadowalanie innych i pozyskiwanie ich aprobaty. Zyskanie aprobaty innych możliwe będzie jedynie wtedy, kiedy zrezygnujesz z własnego szczęścia. To chore, pokrętne i dysfunkcyjne. Pamiętaj, że będziesz nadal poddawany działaniu niekorzystnych sił, których celem będzie programowanie twego umysłu na utrwalanie postawy altruistycznej.

Wiem coś na ten temat. Przez trzydzieści lat swego życia próbowałem zadowalać innych. Zmieniło się to, kiedy urząd skarbowy odebrał mi restaurację, którą wystawiono na sprzedaż za długi. Do tamtego czasu starałem się jak mogłem. Zależało mi na tym, żeby moi pracownicy darzyli mnie sympatią. Oni jednak nigdy mi nie ufali, ponieważ byłem bogatym facetem, u którego pracowali. Nie byłem wcale bogaty, a jednak z ich perspektywy tak to wyglądało.

Chcieli, abym dawał im więcej podwyżek i dodatków. Tłumaczyłem, że ponoszę straty. Mówili mi wtedy, że to niemożliwe, bo przecież jestem bogaty i z pewnością mam na to pieniądze. Oni po prostu „musieli” zarabiać więcej.

W międzyczasie władze lokalne, stanowe oraz federalne podwyższały mi wysokość podatku. Gdybym zapłacił kwotę, jakiej ode mnie wówczas żądali, nie miałbym na pensje dla pracowników. Tak więc, chcąc opłacić pracowników, zmuszony byłem posiłkować się pulą zysku przeznaczoną na podatki. Teraz już wiesz, dokąd mnie to zaprowadziło.

Stała się wówczas rzecz niesłychana. Kiedy straciłem biznes i zostałem bez grosza przy duszy — moi dawni pracownicy, którzy nie darzyli mnie sympatią i zaufaniem — nagle zmienili się nie do poznania. Stałem się jednym z nich: członkiem bractwa życiowych ofiar.

Była to ważna lekcja dla mnie. Wszystko, co miałem, oddałem swoim pracownikom. Sobie nie zostawiłem nic. Nagrabiłem sobie mnóstwo długów. Spłacałem je przez kolejne dziesięć lat. Zrobiłem wszystko, co się dało, na rzecz tzw. wyższego dobra. Kiedy wykrwawiłem się do końca, wyższe dobro nie podało mi pomocnej dłoni. Pracownicy, dla których poświęciłem wszystko, znaleźli sobie kolejnych „opiekunów”.

Było to bolesne doświadczenie, które nauczyło mnie, że dbałość o własne potrzeby winna być priorytetem. Zgłębiając tajniki wiedzy o dobrobycie i pomyślności, odkryłem, że powinno się nie tylko dbać o własne interesy, ale również posiadać dobre ugruntowanie w postaci celu zgodnego z naszą filozofią.

Wszystko bierze swój początek w fundamentalnych wartościach, ponieważ to one są siłą napędową naszych codziennych działań. Wartości wytryskują z większego źródła, jakim jest nadrzędny życiowy cel. Wiesz już teraz, dlaczego większość społeczeństwa tkwi całe życie w błędnym kole głupoty, choroby i niedostatku.

Nie mówię tego ze złośliwości czy przez arogancję. Uznaję jedynie istniejący fakt. Większości ludzi żyje się ciężko. Potrafią tylko biernie przyjmować zdarzenia, jakie niesie im życie. Nie wiedzą, że sami owe zdarzenia kreują. Czują się jak statki na morzu, targane przez sztorm (zewnętrzne okoliczności); drobne istotki w obliczu gniewu potężnej kosmicznej siły, wobec której czują się bezradni.

Kondycja zdrowotna większości społeczeństwa pozostawia wiele do życzenia. Można szacować, że około dziewięćdziesiąt procent13 cierpi z powodu nadwagi, ogólnego osłabienia, rozmaitych schorzeń lub wszystkiego naraz.

Większości społeczeństwa daleko do życia w pomyślności. Może to wydawać się głupie, zważywszy na możliwości, jakie oferują kraje rozwinięte, takie jak Stany Zjednoczone, kraje Unii Europejskiej, kraje Azji itd. Dokonał się tam niewątpliwie ogromny postęp. Większość biednych w świecie zachodnim ma zaspokojone podstawowe potrzeby życiowe, takie jak jedzenie, dach nad głową, ubranie. Ich domy wyposażone są w kanalizację, elektryczność, telefon, OC, klimatyzację oraz, rzecz jasna — w telewizję.

Ludzie ci wydają się szalenie bogaci z perspektywy mieszkańców krajów Trzeciego Świata. W rzeczywistości bywają o krok od bankructwa. Tym jednym krokiem może być horrendalny rachunek za usługi medyczne lub nagłe zwolnienie z pracy. Mamy obecnie najwyższą stopę indywidualnego długu oraz najniższą — oszczędzania. Ludzie sprawiają wrażenie bogatych, lecz ich finanse wiszą na włosku.

Tym sposobem dotarliśmy pod drzwi nr 3 z napisem „głupota”. Większość społeczeństwa jest schorowana i biedna, co jasno wskazuje na to, że nie są zbytnio inteligentnymi ludźmi.

Niech żaden czytelnik nie pomyśli sobie, że jestem jakimś zimnym typem, nawet jeśli sprawiam takie wrażenie. Smuci mnie, że większość z nas żyje w taki sposób. Prawdą jest, że nie wszyscy przyszli na świat w sprzyjających okolicznościach. Nie oznacza to jednak, że musimy tkwić w beznadziei.

Sam od dziecka byłem głupi, chory i biedny. Przez długi czas była to jedyna rzeczywistość, jaką znałem. Udało mi się wyrwać z tego zaklętego kręgu i wierzę, że każdy może uczynić to samo. Dlatego właśnie powstała ta książka, a ja zajmuję się w życiu pomaganiem innym. Chcę, aby ludzie sięgnęli w swym życiu po pomyślność, która jest ich przyrodzonym prawem.

W książce często posługuję się słowem „głupi”. Jest to strategia marketingowa. Słowo to wywołuje ostrą reakcję mediów. W ten sposób mój przekaz ma większą szansę dotrzeć do tych, którzy powinni go usłyszeć.

Ludzie nie są głupi, lecz nieświadomi tego, co znajduje się w zasięgu ich ręki. Podobnie było ze mną. Chcę, abyś ty oraz inni skosztowali życia w zdrowiu, obfitości. Chcę, abyście poddawali umysł intelektualnej stymulacji. Abyście wypatrywali każdego dnia swego życia z zapałem i radością.

Aby stało się to możliwe, należy diametralnie zmienić swój system przekonań oraz pogląd na życie. Może to oznaczać, że po raz pierwszy postawimy sobie cel lub istniejący cel zastąpimy nowym. Być może trzeba będzie spojrzeć na siebie świeżym okiem i na nowo ocenić rolę, jaką mamy do spełnienia. Jeśli jak większość społeczeństwa jesteś głupi, chory i biedny, to określasz samego siebie poprzez pełnione role (mąż, inżynier, dyrektor itd.) i uważasz, że twoim życiowym celem jest służenie innym, współtworzenie dobra ogólnego oraz opieka nad tymi, którzy żyją wokół ciebie.

Jest to chore podejście do życia!

Identyfikując się z funkcjami, jakie pełnimy (żona pana X, mąż pani Y, szef human resources itd.), pozbywamy się własnej tożsamości, co jest oznaką małego poczucia własnej wartości.

Jeśli głównym celem twego życia jest służenie innym, zasługujesz na to, aby poświęcić ci kilka rozdziałów książki Anonimowi współuzależnieni. Wybacz, że się powtórzę: jeśli jedynym celem twego życia jest poświęcanie się dla drugich, masz niskie poczucie własnej wartości. W przyszłości doświadczać będziesz rozmaitych braków i ograniczeń. Jeśli uważasz, że twoim jedynym celem jest „służenie Bogu”, uznam cię za niepoczytalnego.

Być może uznasz mnie za niewierzącego materialistę i skomentujesz moje słowa wypowiedziami w stylu: „Do szczęścia wcale nie są potrzebne materialne rzeczy, nie zależy mi na pieniądzach i rzeczach, samochód ma służyć dojechaniu z punktu A do punktu B, czuję się prawdziwie szczęśliwy, mogąc mieszkać między tubylcami i uczyć ich, czym jest chrześcijaństwo. Dopóki mam co jeść i dach nad głową — nic mi nie potrzeba, służę innym, a to bardzo szlachetne, spełniam wolę bożą, a nagrodę swoją odbiorę w niebie”.

Jeśli po przeczytaniu kilku rozdziałów tej książki nadal masz ochotę na podobne stwierdzenia, natychmiast ją odłóż. Jesteś stracony i niewiele będę w stanie dla ciebie zrobić. Sprzedaj to, co masz i zacznij żyć jak asceta.

Szczerze mówiąc, uważam cię za szaleńca. Masz pełne prawo nim być i respektuję ten fakt.

Moja definicja szaleństwa to: niezdrowa kondycja umysłu, która sprawia, że dana osoba staje się niezdolna zadbać o zaspokojenie własnej potrzeby dobrego samopoczucia emocjonalnego oraz potrzeby przetrwania.

Ludzie, których życie polega na ciągłej trosce o potrzeby innych, kosztem własnych, nie są ani szlachetni, ani dobrzy, ani uduchowieni. Są szaleńcami. A ponieważ nie dbają o własne potrzeby, nie są w stanie w zdrowy sposób pomagać innym. Mogą ich jedynie pocieszać, uczestniczyć w ich życiowych dramatach lub podświadomie zachęcać do tkwienia w uzależnieniu. Nie potrafią zaoferować innym autentycznej pomocy.

Pozwól, że przytoczę fragment jednej z powieści Ayn Rand — Żródło: „Aby powiedzieć drugiemu »(ja) kocham«, musimy najpierw nauczyć się mówić słowo »ja«”.

Żeby kochać drugiego człowieka, musimy wpierw nauczyć się kochać samego siebie. Czy wiesz, co to oznacza w praktyce? Według Ayn Rand każdy człowiek powinien kierować się trzema podstawowymi wartościami:

celowością,

rozumem,

szacunkiem do samego siebie.

Połączmy zatem wszystkie te wartości w całość w dyskusji o egoizmie, o zaspokajaniu własnych potrzeb w pierwszej kolejności oraz o kreowaniu szczęśliwego życia.

Wierzę, że najwyższym moralnym celem jednostki powinno być dążenie do własnego szczęścia. To jedyny zdrowy sposób na życie oraz jedyny, który zapewnia przetrwanie gatunkom oraz dobre samopoczucie i komfort nam, ludziom. Dążenie do własnego szczęścia powinno być celem nawet wtedy, kiedy jesteśmy z kimś w związku.

Nie wolno nam poświęcać się dla innych, gdyż jest to demoralizujące. Demoralizujące, ponieważ zachęca nas do popadania w stan moralnego upadku i degradacji. Ten stan umysłu to bez wątpienia jeden z symptomów choroby psychicznej. Czy wiesz, o czym mówię?

Logika ta działa również w drugą stronę. Nie powinniśmy prosić innych o poświęcanie się dla nas — byłoby to równie niebezpieczne jak wariant pierwszy. Przyczynianie się do moralnego zepsucia drugiego człowieka jest takim samym złem jak czynienie tego w stosunku do samego siebie.

Degradowanie siebie i innych nie służy nikomu. Samopoświęcenie to samodegradacja. W powieści Atlas zbuntowany jeden z głównych bohaterów zostaje zapytany: „Które z istot ludzkich są najbardziej zepsute moralnie?”. Odpowiedź, jakiej udziela, dla większości będzie zaskakująca: nie pojawia się w niej bowiem ani morderca, ani gwałciciel, ani żaden inny przestępca dopuszczający się zbrodni na tle seksualnym. Odpowiedź bohatera brzmi: „Te żyjące bez celu”.

Nieco później Ayn Rand udzieliła słynnego, przełomowego wywiadu magazynowi „Playboy”. Zapytana, dlaczego wybrała taką, a nie inną odpowiedź, odparła: „Ponieważ ten aspekt charakteru człowieka jest źródłem i przyczyną wszelkich złych czynów, jakie wymienił pan w swym pytaniu. Sadyzm, dyktatura i inne przejawy zła są rezultatem unikania prawdy i rzeczywistości. Rezultatem braku myślenia. Człowiek bez celu dryfuje na łasce nagłych uczuć, emocji i nieokreślonych pragnień. Zdolny jest czynić każde zło, ponieważ nie posiada żadnej kontroli nad własnym życiem. Aby mieć kontrolę nad własnym życiem, należy kierować się celowością, a dokładniej mówiąc: posiadać produktywny cel”14.

Kiedy osiągnięcie osobistego szczęścia jest naszym najwyższym celem moralnym, staje się ono produktywnym oraz moralnym uzasadnieniem naszej egzystencji. Gdybyśmy wszyscy stosowali tę filozofię w życiu, świat byłby o wiele lepszy! Nie wiedzielibyśmy, czym jest dysfunkcja, moralna degradacja lub współzależność. Relacje międzyludzkie byłyby zdrowe, funkcjonalne i oparte na równej wymianie wartości. Nikt nie wymagałby od nikogo poświęceń. Niepoświęcanie się jest kluczem do budowania zdrowych relacji oraz do ich pielęgnowania.

Kolejna ważna wartość to rozum. W praktyce oznacza to, że naszym kryterium w analizie i ocenie wszystkiego, co zdarza nam się w życiu, powinna być przydatność (owych zdarzeń) w odniesieniu do naszego nadrzędnego moralnego celu. W ten sposób mamy szansę przedłużyć nasze szczęście.

Często pojawia się pytanie: „Skąd mam wiedzieć, czy moje przekonanie pochodzi z mentalności skoncentrowanej wokół niedostatku?”. Łatwo to ustalić przez zadanie sobie następującego pytania: „Czy owo przekonanie mi służy?”.

Tylko racjonalny umysł jest w stanie to dostrzec. Emocje są pozytywną rzeczą. Są ważnym składnikiem pełnego, intensywnego życia. Zdrowe i emocjonalnie zrównoważone osoby wiedzą lub stawiają sobie za cel ustalić, co owe emocje wywołuje. Twoje emocje i twój rozum mogą żyć ze sobą w zgodzie.

Powinniśmy dawać sobie przyzwolenie na przeżywanie emocji. Niech nie będą jedyną rzeczą, jaką kierujemy się w podejmowaniu życiowych decyzji. Odczuwajmy je i miejmy świadomość tego, co je wywołuje. Następnie posłużmy się rozumem w ustaleniu, co ma być dla nas najwyższym dobrem.

Wykorzystujmy nasze sytuacje do wyciągania z nich logicznych wniosków. Upewnijmy się, że nasze ukończone działania dają nam szczęście. Jeśli okaże się że nie — są kontrproduktywne dla naszej egzystencji. To z kolei prowadzi nasze rozważania w kierunku trzeciej wartości: szacunku do samego siebie.

Osoby zdrowe akceptują same siebie i czują się dobrze w swojej skórze. Nie przeszkadza im ich własna interesowność oraz fakt zaspokajania własnych potrzeb w pierwszej kolejności. Doskonale wiedzą, że podążanie ścieżką samopoświęcenia doprowadziłoby do stanu, w którym mogliby stać się nikomu nieprzydatni.

W tym momencie pojawia się pytanie: a co z miłością i związkami międzyludzkimi?

W miłości wyraża się szacunek do samego siebie oraz najgłębsze wartości człowieka. Zakochujemy się zwykle w osobach, które dzielą je z nami. Jeśli kogoś kochamy, znaczy to, że osoba ta wnosi szczęście w nasze życie. Innymi słowy: kochamy tę osobę z czysto egoistycznych i osobistych pobudek! Gdyby powód był inny, nie miałoby to sensu. Gdybyśmy kochali ją z bezinteresownych pobudek, nie odczuwalibyśmy z tego tytułu osobistej przyjemności. Bylibyśmy z nią ze współczucia. Taka sytuacja nie ma nic wspólnego z miłością. To dysfunkcja i szaleństwo.

Mimo to miliony ludzi na całym świecie akceptują istnienie chorej i powierzchownej miłości. Ludzie ci chcą być nadal głupi, chorzy i biedni. Chcą wysysać radość, życie i energię z naszych ciał. A kiedy staniemy się równie beznamiętni jak oni sami, będą cieszyć się, że będziemy odtąd dzielić z nimi wspólny smutny los.

Zdrowe związki polegają na tym, że sami wybieramy sobie osoby, które pragniemy kochać i zakochujemy się w nich dlatego, że wnoszą szczęście do naszego życia. Fakt, że ktoś kocha nas z interesownej przyczyny, jaką jest możliwość odczuwania szczęścia w naszej obecności, jest największym komplementem i zaszczytem.

Nie mylmy tego z hedonizmem. Według hedonizmu prawdziwie dobre jest tylko to, co jest przyjemne lub co rodzi przyjemne skutki. W psychologii hedonizmu uważa się, że motywem ludzkich zachowań jest dążenie do przyjemności i unikanie bólu. Sugeruje to, że dążenie do przyjemności jest standardem ludzkiej moralności, a tak z pewnością nie jest.

Oznacza to, że jakiekolwiek wartości posiadamy — są one wartościami moralnymi. Nieważne, czy wybraliśmy je w sposób świadomy czy nieświadomy, drogą rozumowania czy pod wpływem emocji. W świetle tej filozofii moralność opiera się na chwilowych kaprysach i gwałtownych pragnieniach, które pojawiają się nagle, co jest bez wątpienia niemoralne.

Aby zdefiniować, czym jest dobro, należy kierować się racjonalnie pojętym standardem wartości. Przyjemność nie stanowi pierwotnej przyczyny, a raczej konsekwencję działań, które podejmujemy w wyniku racjonalnego osądu.

Spróbujmy kontynuować naszą analizę wcześniejszej filozofii, która warta jest tego, by ją stosować. Niejeden z czytelników zapyta pewnie: „A co ze służeniem innym oraz osobistym zaangażowaniem w działania charytatywne?”. Wielu odnosi wrażenie, że sugeruję, aby tego nie czynić. To nie tak. Istnieje jednak w społeczeństwie przekonanie (podsycane przez rząd i zorganizowaną religię), że naszym moralnym obowiązkiem jest nieść pomoc ludziom, którzy znajdują się w gorszej sytuacji życiowej. Nic bardziej mylnego. To kolejne ze szkodliwych przekonań sprawiających, że ludzie tkwią w błędnym kole głupoty, choroby i niedostatku.

Kierując się zasadami, o których tu mowa, będziesz w stanie sam pomagać innym i wspierać niejeden charytatywny cel. Od dziesięciu lat przeznaczam część swego podatku na bezinteresowną pomoc dla potrzebujących. Mam nadzieję, że będę mógł czynić to przez resztę swego życia. Udzieliłem również materialnego wsparcia wielu osobom, o czym nie ma pojęcia mój urząd skarbowy i czym ja sam się nie chwalę. Decydując się na pomoc danej osobie lub organizacji, stosuję następujące kryteria:

Kandydat musi być tego wart.

Mogę sobie na to pozwolić.

Sprawi mi to radość.

Te trzy rzeczy decydują o tym, dokąd trafią moje datki pieniężne. Nie ma to nic wspólnego z tym, kto akurat jest w „największej potrzebie” lub który cel jest poprawny politycznie.

Wspieram: operę, filharmonię, Kościół, fundusze ochrony przyrody, agencje zwalczania i zapobiegania chorobom, schroniska dla bezdomnych i dla ofiar przemocy. Funduję stypendia. Zakupuję sprzęt komputerowy zdolnym młodym przedsiębiorcom, stroje estradowe początkującym wokalistom. Płacę za kursy walk wschodnich dzieciom z rodzin zastępczych. Ufundowałem niejedno stypendium naukowe, wsparłem finansowo niejedną amatorską drużynę sportową. Co roku przesyłam prezenty świąteczne dzieciom z biednych rodzin.

A jednak czynię to wszystko z czysto egoistycznych pobudek! Uszczęśliwia mnie to.

I do tego właśnie sprowadzają się nasze działania. Mamy świadomość tego, co wnosi wartość w nasze życie i przyspiesza osiągnięcie nadrzędnego celu, a to oznacza, że żyjemy szczęśliwie. Oznacza to, że zgadzamy się przyjąć nasze przeznaczenie, którym jest życie w szczęściu i dążenie do nadrzędnego celu bez poczucia winy. Oznacza to odrzucenie mentalności tłumu oraz niegodzenie się na to, aby nasz umysł poddawany był podstępnym manipulacjom, żerującym na naszym poczuciu winy.

Ian Percy — autor książek i niezwykle przenikliwy myśliciel — porusza interesującą kwestię, próbując udzielić odpowiedzi na pytanie, dlaczego większość ludzi nie kieruje się w życiu celowością. Percy uważa, że ludzie unikają celu, ponieważ uważają, że posiadanie go jest zbyt egoistyczne. A przecież prawdziwy cel nie może być nieegoistyczny!

Ian pisze: „Najlepszą rzeczą, jaką możemy zrobić dla samych siebie, jest ustalenie, znajomość własnego celu. Jest to najlepsza forma służenia innym. Problem polega na tym, że wielu ludzi sądzi, iż powinni być ulegli w stosunku do innych, nie mając jednocześnie jasno sprecyzowanego celu własnego. To z kolei drenuje ich dusze i rujnuje im życie. Jeśli pomagasz bezdomnym, chociaż nie jest to ważne z punktu widzenia celu, jaki posiadasz, będziesz czuł się osłabiony i wykorzystany. Spróbuj uczynić to samo z czymś, co jest zgodne z twoim celem, a poczujesz przypływ energii i satysfakcję”.

Kiedy rozejrzymy się wokół siebie, bez trudu dostrzeżemy całe mnóstwo bezradnych, czołobitnych robotów. Większość to drony w kolektywie, skrywające swą rozpacz. Otaczają nas przeciętność, zdemoralizowanie i strach. Jeśli przyjrzymy się uważnie, dostrzeżemy coś więcej.

Heroizm Billa Cosby’ego, który nie obawia się mówić prawdy. Michaela Jordana wykonującego manewr, który przeczy prawom grawitacji. Zachwyci nas wizja starożytnych, urzeczywistniona w piramidach egipskich, konstrukcja mostu Golden Bridge i drapacze chmur. Doświadczymy niezwykłych emocji, słuchając oper Pucciniego, czytając Hemingwaya czy słuchając Prince’a. W osłupienie wprawi nas sprawność młodego atlety osiągającego sukcesy mimo ciężkiego wypadku, który uczynił z niego kalekę. Zadziwi nas odwaga matki samotnie wychowującej swe dzieci.

Zaczniemy dostrzegać potęgę ludzkiego ducha oraz wielkie rzeczy, które jesteśmy zdolni osiągać. Zrozumiemy, że człowiek nie jest z natury istotą słabą ani bezradną. Człowiek staje się taki, ponieważ nie chce wykorzystywać swego umysłu we właściwy sposób.

Pojmiemy, że sami możemy dokonywać wielkich rzeczy i czynić to z dobrych powodów. Że jesteśmy w stanie zdobyć się na przebojowość, odwagę, wyobraźnię i żyć w zdrowiu, szczęściu, obfitości. Że możemy podczas krótkiego pobytu na tej planecie uczynić ją lepszą. Posiadając cel i kierując się nim w życiu, jesteśmy w stanie uczynić wiele dobrych rzeczy.

Istnieje jeszcze jeden aspekt, niezmiernie ważny z punktu widzenia celowości: właściwa filozofia. O tym w następnym rozdziale.

ROZDZIAŁ 10.
Filozofia dobrobytu

Siła zgodności

Jednym z najważniejszych aspektów pomyślnego życia jest zgodność, jaka w nim panuje. Co to oznacza? Oznacza to czyny, które prowadzą nas tam, gdzie chcemy dojść (wyższy cel), działania wynikające z wewnętrznej spójności (zasady, które są dla nas ważne) oraz obrona tego, w co wierzymy (nasze wartości).

Aby w naszym życiu panowała zgodność, musimy popatrzeć na ową zgodność okiem filozofa. Musimy zbadać zależność pomiędzy filozofią, celowością, zasadami a wartościami. Znaczenie każdego z osobna znamy doskonale. Upewnijmy się, że na pewno tak jest.

Zacznijmy od wartości i zasad. Chociaż czasem trudno odróżnić jedne od drugich — stanowią podstawę wszystkiego. Nasze wartości pokazują, że chcielibyśmy widzieć świat w idealnej formie, choć wcale taki nie jest. Chociaż świat realny nie jest doskonały, my i tak decydujemy się żyć w zgodzie z naszymi wartościami.

Zasady służą przenoszeniu wartości na nasze życie. Innymi słowy, są to moralne i etyczne standardy, będące miarą naszych zachowań. Jeśli twoją wartość stanowi wdzięczność, zasadą twoją będzie składanie regularnych ofiar na tacę.

Abyśmy mogli określić je jako autentyczne — nasze wartości i zasady muszą być niezachwiane i ustalone raz na zawsze. Mogą ulegać zmianie w wyniku nagłych okoliczności (zapytaj o to osobę, która otarła się o śmierć lub urodziła dziecko), lecz jeśli dzieje się tak w wyniku kaprysu, nagłej niespodziewanej sytuacji lub dla czyjejś wygody — sprawa się komplikuje.

Celem twojego życia jest uczynienie planety, na której żyjesz — lepszą. Czynisz to przez trzymanie się swych wartości i ideałów. Cel nie odnosi się do jakiegoś stanu. Jest czymś, co wyrażasz poprzez swoje życie.

Pomyśl o tym w następujący sposób: świat jest jak wspólna kolacja, na którą każdy przynosi coś od siebie. Za wartościowe uznajesz tylko bogate w witaminy i składniki mineralne jarzyny i chciałbyś, żeby inni spożywali je w miejsce fast foodów. Twoją zasadą staje się przynoszenie warzyw na każdą imprezę składkową. Twoim celem jest przekonanie innych do ich spożywania. W ten sposób ograniczą zawartość węglowodanów i cukru, które zamieniają ich w rozlazłe grubasy.

Gdyby fundamentalną wartością każdego człowieka było własne szczęście i gdybyśmy działali zgodnie z zasadami prowadzącymi ku osiągnięciu pełni szczęścia — jakże wspaniały byłby nasz świat!

Pozostaje nam jeszcze jedno pojęcie: filozofia. Moja definicja filozofii to logiczny system (krytycznego) myślenia o naturze, przyczynach oraz zasadach dotyczących danej rzeczy. W tym przypadku chodzi o filozofię spełnionego życia.

Filozofię tworzy jedność wartości, zasad i celów. Jest jak wstążka wokół pudełka z prezentem. Aby dojść do celu i pozostać mu wiernym, musimy wyznawać filozofię życiową charakteryzującą się zgodnością tych elementów. Wszystko musi do siebie nawzajem pasować. Twoja filozofia to twój cel, który opiera się na zasadach, a te — powstały z wartości. Wszystko razem wzięte określa, kim jesteś.

Jeśli przeanalizujesz uważnie zachowanie jakiejkolwiek osoby, odkryjesz jej prawdziwe wartości i zasady, jakimi się kieruje — nie te, które świadomie deklaruje, lecz te prawdziwe. Innymi słowy, człowiek wierzy w to, co praktykuje na co dzień. Reszta jest pustym gadaniem. Jeśli ktoś wierzy w X i zdradza to jego zachowanie, można uznać, że żyje w zgodności. Nie oznacza to życia w obfitości, lecz zgodnie z regułą zgodności. To dobry początek. Teraz musimy skierować się w stronę pomyślności.

Każdy z nas żyje według zasad, bez względu na to, czy mu się one podobają czy nie. Zasadą może być „wykiwanie kogoś, zanim on wykiwa nas” lub „traktuj innych tak jak sam byś chciał być traktowany”. I jedno, i drugie stanowi jakąś zasadę. To samo odnosi się do wartości. Jeden mężczyzna za wartość kobiety uznaje inteligencję, elokwencję i czułość. Dla drugiego będą to blond włosy i duży biust. Można rzec, że drugi jest obrzydliwą szowinistyczną świnią, ale nie da się zaprzeczyć, że obydwaj wyznają jakieś wartości.

Wirusy myślowe, które zaprogramowały twój umysł, wyznaczają wartości, które są ci bliskie, zasady, które wyznajesz oraz styl zachowania, jaki praktykujesz na co dzień. Jeśli jeden z memów siedzących w twoim umyśle posiada treść: bogaci kłamią, oszukują i kradną, to za każdym razem, kiedy wejdziesz w biznesową relację w osobą bogatą, będziesz starał się kontrolować tę osobę, zanim ona zacznie kontrolować ciebie. Twoją wartością nie będzie wówczas spójność, ponieważ nie widziałbyś możliwości praktycznego jej zastosowania. W tym przypadku wartością twoją będzie uprawianie sztuki podstępu.

Pomyślisz pewnie, że jest w tym jakaś sprzeczność. Dlaczego ktoś, kto uważa bogatych za kłamców, oszustów i złodziei, miałby chcieć stać się jednym z nich? To sprawa wewnętrznego konfliktu, który omówiłem szerzej w rozdziale pierwszym. Konflikt ów polega na tym, że nasz świadomy umysł, pragnąc danej rzeczy, zderza się z podświadomością, która zwykle pragnie czegoś przeciwnego.

Jeśli więc chcesz, aby twoje życie wypełniała obfitość, musisz uważnie przeanalizować to, w co wierzysz lub innymi słowy — zasady, które stanowią podstawę twoich zachowań. Jeżeli zasady te są bezużyteczne w odniesieniu do twojego wyższego celu (życia w szczęściu), spróbuj zastanowić się, co należy w tym zmienić i jak należy to uczynić. Masz zawsze wolną wolę, aby to zrobić. Kiedy ustalisz swe prawdziwe zasady, zaczniesz żyć (dokonywać wyborów) zgodnie z nimi.

Jeśli marzy ci się życie w szczęściu i obfitości, musisz dokonywać wyborów zgodnych z zasadami, które odzwierciedlają spójność oraz równą wymianę wartości.

Dzisiejszy świat jest skomplikowany. Rzuca wyzwanie naszym zasadom. Konflikty na Bliskim Wschodzie, problematyka wolnego rynku, łamanie praw człowieka, badanie komórek macierzystych i ich zastosowanie w medycynie, klonowanie to przykłady skomplikowanych zagadnień współczesnego świata, które sprawiają, że zaczynamy wątpić w nasze zasady. Z roku na rok postęp i technologia stawiają przed nami coraz to nowsze zawiłe dylematy polityczne, filozoficzne i intelektualne.

W odpowiedzi na tę sytuację, politycy, środki masowego przekazu oraz społeczeństwo mówią nam o konieczności kompromisu. Próbują przekonać nas, że dzisiejszy świat stał się zbyt skomplikowany i nie ma sensu dłuższe stosowanie się do jakichkolwiek reguł i zasad. Twierdzą, że jedyne wyjście z sytuacji to jeszcze większy kompromis, który przyniesie korzyść wszystkim zainteresowanym stronom. To tak jak włożyć stopy do zamrażarki, a głowę do piekarnika, aby poczuć średnią obydwu temperatur.

Pójście na kompromis z wartościami to bezpośrednia przyczyna naszego życiowego pogmatwania. Ludzka zdolność do formułowania zasad pozwala w skuteczny i pozytywny sposób uporać się z trudnościami współczesnego życia. Twoje zasady są jak moralny barometr, który pozwala ci oceniać problemy stające przed tobą i wybierać odpowiedni model zachowania.

Często zdarza się, że łamiąc zasadę w imię kompromisu, zyskujemy krótkoterminowe rozwiązanie problemu. Sytuacja jednak komplikuje się jeszcze bardziej i w rezultacie doprowadza to do długotrwałych trudności. Posuwając się w naszej analizie o kolejny krok naprzód, dochodzimy do wniosku, że owo niespójne zachowanie ujawnia prawdziwe wartości i zasady, więc trudno mówić tu o jakimkolwiek łamaniu zasad. Jakkolwiek byśmy na to nie spojrzeli, okazuje się, że czyny zaprzeczają słowom (ujawnia to istnienie konfliktu pomiędzy świadomym a podświadomym pragnieniem).

Kiedy w jednym z krajów środkowej Europy otworzyłem swoją agencję marketingu bezpośredniego, pierwszą firmą, która się do nas zgłosiła, był producent wyrobów tytoniowych. Była to de facto jedyna firma, która wyszła nam naprzeciw. Nietrudno byłoby mi wówczas uzasadnić rozpoczęcie współpracy z ową firmą. Był to jedyny klient, jaki pojawił się na horyzoncie. A jednak nawet przez chwilę nie myślałem o tym poważnie. Żadna siła nie skłoni mnie do tego, żeby organizować kampanię reklamową promującą szkodliwe dla zdrowia papierosy. Nie zrobiłbym tego za żadne pieniądze.

Jak pamiętasz z wcześniejszych rozdziałów, obfitość przychodzi do nas, kiedy tworzymy próżnię. Dzięki odrzuceniu propozycji tamtej firmy, stworzyliśmy puste miejsce, które mogło zostać zapełnione owocną współpracą z innymi partnerami. Nie to było najważniejsze. Wolałbym raczej kopać doły, niż budować sukces mojej firmy, sprzedając wyroby tytoniowe. Moja biznesowa filozofia promuje wartości oraz wyższe dobro wszystkich zainteresowanych stron. Nie przeszkadza mi fakt, że handluje się papierosami lub że są ludzie chętni je kupować. Niech mają wolny wybór. Ale zaangażowanie w marketing tego rodzaju produktów jest niezgodne z moją filozofią.

Kiedy podejmiesz próbę trzymania się swoich zasad, większość społeczeństwa zacznie przypinać ci etykietki w stylu: uparciuch, nierozsądny, ograniczony, ma nierealistyczne podejście do życia, sztywniak. Będą truli ci na temat skomplikowanej natury współczesnego świata, który wymaga od człowieka coraz większego kompromisu, elastyczności oraz obniżenia standardów.

Postanawiam pójść za wskazówką Davida Thoreau15 i pozostać w szeregach jednoosobowej większości. Spróbuj na własnej skórze przekonać się o prawdziwości następujących logicznych założeń:

Do szczęścia potrzebny jest cel.

Najpierw wartości, następnie ustalenie celu.

Wartości tworzą spójną filozofię, którą należy stosować w życiu.

Twoja filozofia jest zgodna tylko wtedy, gdy żyjesz według zasad, które ją podtrzymują.

Posłużę się przykładem ze świata polityki. Jeśli mieszkasz w Stanach Zjednoczonych i uważasz się za demokratę lub republikanina — nie żyjesz według zasad rządzących pomyślnością. To samo dotyczy mieszkańców Australii i Wielkiej Brytanii, głosujących na partię pracy lub na partię konserwatywną. Oczywiste jest, że ten, kto wierzy w socjalizm lub komunizm, jest przeciwnikiem pomyślności.

— Zaraz, zaraz — powiesz pewnie. — Co mają z tym wspólnego moje polityczne preferencje? Dlaczego mieszasz w to politykę?

Ponieważ twoje polityczne przekonania obnażają zasady, którymi kierujesz się w życiu. Jeśli wierzysz w pomyślność, to musisz wiedzieć, że opiera się ona na kilku niezłomnych zasadach, z których najważniejsze to prawo własności oraz prawo do korzystania z owoców swojej pracy.

Wszystkie większe partie polityczne na świecie (demokraci, republikanie, konserwatyści oraz laburzyści) łamią tę zasadę. W ramach prawa wywłaszczenia zabiorą ci dom i oddadzą w ręce prywatnego dewelopera, który ma w planach zbudowanie tam kasyna lub centrum handlowego. Uczynią to wszystko w imię wyższego dobra. Zabronią ci palenia marihuany we własnym domu i każą zapinać pasy bezpieczeństwa podczas jazdy własnym samochodem. Pozbawią cię części dochodu, aby mieć z czego finansować programy społeczne dla tłumu.

Urzędnicy państwowi będą uparcie twierdzić, że działają w interesie społeczeństwa, które obdarzają powszechnym dobrem. To, co czynią, stanowi pogwałcenie zasady własności oraz prawa do zachowania owoców swojej pracy. Ich czyny są antyludzkie i przeciwne filozofii dobrobytu.

Masz prawo wyboru: możesz być demokratą lub republikaninem. Nie możesz twierdzić, że twoją filozofię cechuje zgodność i że jest to filozofia dobrobytu, ponieważ zasady (które nasze zachowanie ujawnia) owych partii są z nią niezgodne. (Tak tworzy się konflikt w umyśle, o którym to mowa w rozdziale 1).

Republikanie uważają się za partię tworzącą maleńki rząd. Ich zasady (zachowanie), którymi kierują się, decydując o tym, co kobiecie wolno, a czego nie wolno robić z własnym ciałem lub co wolno, a czego nie wolno czynić dorosłym w ich własnej sypialni, odsłaniają fakt, że pragnieniem ich jest kontrola nad każdym aspektem naszego życia — abyśmy byli w stanie sprostać ich wymogom moralnym.

Demokraci, dla odmiany, uważają się za reprezentantów małego człowieczka, który sprzeciwia się interesom bogatych oraz im samym. To, o co zajadle walczą (regulacje prawne dotyczące płacy minimalnej, odszkodowania pracownicze, prawa antymonopolowe, opieka społeczna oraz setki innych politycznych zagadnień prawnych), tłamsi rozwój przedsiębiorczości i sprawia, że biedni pozostają nadal biednymi.

Jedyną polityczną partią, której credo pasuje do filozofii i zasad pomyślności, jest partia libertyńska. Filozofia libertyńska jest bardzo prosta w zrozumieniu, lecz kryje w sobie głęboki sens. Libertyni twierdzą, że człowiek ma prawo czynić cokolwiek mu się podoba, pod warunkiem że nie narusza praw innych.

Chcesz jechać na motocyklu bez kasku lub prowadzić z niezapiętymi pasami? Proszę bardzo. Chcesz brać prochy lub wstrzykiwać sobie heroinę? Nie ma sprawy. Jeśli jednak włamujesz się do mojego domu po to, by ukraść pieniądze na heroinę, robi się problem, ponieważ w tym momencie, łamiąc moje prawo własności, jednocześnie korzystasz ze swojego. Podobnie bywa, kiedy będąc na haju, wsiadasz za kierownicę samochodu. Może się zdarzyć, że uderzysz nim w mój lub potrącisz mnie.

Jeden z moich przyjaciół, Bob Burg, ma interesujący pogląd na tę sprawę: jedynym powodem, dla którego narkoman włamuje się do mojego domu po pieniądze na działkę heroiny, jest chora wojna, jaką rząd wypowiedział narkotykom. To z jej powodu drastycznie wzrosła ich cena na czarnym rynku. To z kolei napędza mu koniunkturę i powoduje korupcję. Tak samo było z wprowadzeniem prohibicji16 w latach dwudziestych ubiegłego stulecia. Większość osób mylnie sądzi, że kradzieże, przemoc oraz celowe wpędzanie nieletnich w narkotykowy nałóg są naturalną konsekwencją zażywania tych środków, podczas gdy faktycznie jest to naturalna konsekwencja zakazu ich zażywania.

Idźmy dalej. Libertyni uważają, że odpowiedzialność i rola rządu powinny ograniczać się do:

Utrzymywania armii w celu ochrony państwa przed agresją z zewnątrz.

Zarządzania aparatem policji, który chroni nasze prawa obywatelskie.

Obsługi i nadzoru nad sądownictwem oraz prawnego rozstrzygania sporów.

Tylko tyle. Oznacza to, że rząd nie miesza się ani do edukacji, ani do szpitali, ani do linii kolejowych, ani do autostrad. Nie zapewnia też mnóstwa innych rzeczy, których społeczeństwo zwykło oczekiwać. Leży to w gestii wolnego rynku.

Wolny rynek jest jedyną opcją, jaką możesz wspierać, jeśli wyznajesz życiową filozofię zgodną z prawami powszechnej pomyślności i dobrobytu. Ponieważ (jak to wcześniej ustaliliśmy) większość świadczeń, jakie zapewnia rząd (refundacja leków, bezpłatna edukacja, granty dla studentów itd.), pozyskiwana jest za cenę naruszania praw innych obywateli. To taktyka Robin Hooda polegająca na zabieraniu produktywnej garstce społeczeństwa tego, co zaraz potem rozdaje się bezproduktywnemu ogółowi.

Większość społeczeństwa uważa, że „dostęp do edukacji jest jednym z podstawowych praw obywatelskich”. Nie jest to do końca prawdą, ponieważ jedynym sposobem na zapewnienie darmowej edukacji jest pozyskanie na ten cel środków poprzez przystawienie rewolweru do głowy bogatego (czyli obowiązek podatkowy pod karą grzywny lub aresztu).

Podobnie jest z opieką medyczną. Ta też uważana bywa za jedno z podstawowych praw obywatelskich. I tu pozwolę sobie wyrazić swój sprzeciw. Mamy bowiem tylko dwie możliwe opcje: pierwsza to zmuszanie personelu medycznego do pracy za ustalone z góry wynagrodzenie (co jest również łamaniem jego podstawowych praw) lub druga, czyli pozbawianie pieniędzy innych (łamanie ich praw), aby w ten sposób móc wypłacać należnej wysokości pensje.

Co to oznacza w praktyce? Oznacza to tyle, że w następnych wyborach muszę głosować na kandydata z partii libertyńskiej, ponieważ jego filozofia polityczna jest zgodna z zasadami rządzącymi pomyślnością, według których ja sam żyję.

— Zaraz, zaraz — powiesz pewnie. — Kwestionariusze wyborcze pokazują, że twój kandydat cieszy się jedynie jednoprocentowym poparciem. Nie ma żadnych szans na wygraną.

I tutaj właśnie daje się zastosować pojęcie „jednoosobowej większości”. Jeśli wierzy się we własne zasady, jest się automatycznie zmuszonym stosować je w życiu. W przeciwnym wypadku brak nam moralnego kompasu. Zaczynamy oscylować pomiędzy wygodnictwem, presją społeczną a łutem szczęścia.

Aby żyć w pomyślności, musimy najpierw nauczyć się, jak być szczęśliwymi ludźmi. Aby nimi być, musimy posiadać cel, wiedzieć, czym ów cel jest, a następnie żyć w zgodzie z nim, nawet jeśli miałoby to być dla nas niewygodne, politycznie niepoprawne lub nieaprobowane przez większość społeczeństwa. Nawet jeśli nasze emocje będą ciągnąć nas w przeciwną stronę.

Moje pierwsze warsztaty o nazwie „Sekrety pomyślności” odbyły się w Sydney. Bardzo się ucieszyłem, spotykając tam mojego dawnego przyjaciela Petera. Peter żyje na wózku inwalidzkim. Podczas wykładu mówiłem m.in. o tym, że jeśli wierzy się w zasady rządzące pomyślnością, nie można jednocześnie popierać przepisów nakazujących obecność udogodnień dla osób niepełnosprawnych w prywatnych lokalach typu hotele, sklepy czy restauracje. Przepisy te są bowiem naruszeniem praw ich właścicieli. Zmusza się ich w ten sposób od ponoszenia dodatkowych kosztów wznoszenia ramp, powiększania łazienek oraz innych dodatkowych rzeczy, na które prawdopodobnie ich nie stać.

— No co ty, Randy — powiesz pewnie. — Co z ciebie za człowiek, jeśli bronisz własnemu przyjacielowi dostępu do wybranej restauracji? Przecież to w końcu tylko niewielka rampa i kilka barierek. O co chodzi? Niepełnosprawni mają takie sama prawa jak my.

Twoja linia obrony jest nieprawdziwa. Nie można być w zgodzie z prawami pomyślności, upierając się przy stwierdzeniu, że każda restauracja ma być dostępna dla niepełnosprawnych. Byłoby to całkowitym nieliczeniem się z prawami prywatnych właścicieli owych lokali.

Pamiętaj, jeśli chcesz prowadzić szczęśliwe życie, twoja osobista filozofia musi od początku do końca cechować się zgodnością i logiką.

Kiedy poruszyłem kwestię udogodnień dla niepełnosprawnych w lokalach prywatnych, wszyscy uznali ten wymóg za słuszny, twierdząc, że jest przykładem właściwego wykorzystania władzy przez państwo. Następnie zapytałem, kto z nich oficjalnie pracuje w domu. Rękę podniosło ok. czterdzieści pięć procent uczestników. Zapytałem, który z nich posiada podjazd dla wózków inwalidzkich, na wypadek gdyby któryś z niepełnosprawnych klientów postanowił osobiście odebrać zakupiony u nich produkt. Tym razem nikt nie podniósł ręki.

Następnie postanowiłem sprawdzić, kto posiada stronę internetową, gdzie promuje swoje usługi lub towary. Pojawił się las rąk. Zapytałem wtedy, ilu z nich umieszcza na niej treść w wersji audio, tak aby przypadkowo odwiedzający ją niewidomi nie czuli się dyskryminowani. Żadnych rąk.

— Tego już za wiele — powiesz. — Przesadzasz. Chcesz w ten sposób odwrócić uwagę od tego, co ważne. Nie, nie ma w tym ani krztyny przesady. Przez sądy amerykańskie przewija się obecnie mnóstwo spraw tego typu.

Czy zatem filozofię, jaką posiadasz, cechuje zgodność? Jak możesz odmawiać niewidomemu dostępu do treści twojej strony internetowej i uważać, że niepełnosprawnym należy się dostęp do każdej restauracji lub każdego innego biznesu będącego w rękach prywatnych? Dokąd prowadzi nas ta filozofia, jeśli posuniemy się o krok naprzód w logicznych rozważaniach?

Odwiedzając McDonald dla zmotoryzowanych, nietrudno zauważyć, że pod zdjęciami gotowych zestawów znajduje się informacja o możliwości ich zakupu. Czy ktokolwiek pomyślał o tym, że klient analfabeta nie dowie się nigdy, że istnieje taka opcja? A bankomaty dla zmotoryzowanych? Większość posiada instrukcję obsługi w alfabecie Braille’a. Czy zastanowiłeś się kiedykolwiek, w jaki sposób ktoś niewidzący mógłby samodzielnie tam dojechać?

Przykłady te są może i głupie, lecz kryją w sobie sporo prawdy. Oto, do czego dochodzi, kiedy państwo decyduje za swych obywateli, co ci mają robić na własnych posesjach.

Zbadajmy ponownie zgodność wyznawanej przez ciebie filozofii. Jeśli wierzysz w to, że rząd powinien pilnować, aby żaden właściciel prywatnego biznesu nie dopuszczał się aktów dyskryminacji — jaką logikę stosujesz? Idąc dalej tym tropem rozumowania, dochodzimy do wniosku, że przedsiębiorca, zamiast cieszyć się tym, iż ma możliwość założenia biznesu za niewielkie pieniądze i sprzedawania swych produktów, musi dodatkowo wyposażyć się w podjazd dla wózka inwalidzkiego, w dodatkową łazienkę, czytnik audio dla niewidomych, sygnalizator świetlny dla niesłyszących i Bóg wie co jeszcze.

Nagle okazuje się, że aby założyć domowy biznes, otworzyć budkę z hot dogami lub lemoniadą, potrzebujemy ni stąd, ni zowąd pięćdziesięciu tysięcy dolarów. Koszt jest ogromny i większości na to nie stać. W efekcie mamy coraz mniej innowacji, nie powstają nowe miejsca pracy i wszyscy na tym tracą. Uderza to w biednych, najbardziej zaś w niepełnosprawnych!

Koszty otwarcia biznesu zaczynają urastać do tak wysokich kwot, że wkrótce okazuje się, iż mogą sobie na to pozwolić tylko najbogatsi. Biedni mają tylko jedno wyjście: harować dla bogatych. Osoby niepełnosprawne nie mają już wielu możliwości wyboru, ponieważ rynek przestał być konkurencyjny.

Od strony emocjonalnej pragnę, aby mój przyjaciel Peter (lub W. Mitchell17) mógł swobodnie wybrać się ze mną do jakiejkolwiek restauracji bez zbędnej troski o to, czy da się tam wprowadzić jego wózek. Jednak nie mogę iść za tą emocją. Muszę pamiętać o swej zasadzie, która mówi, że nie w porządku jest, jeśli państwo nakazuje właścicielom prywatnych restauracji instalowanie na prywatnym terenie podjazdu dla niepełnosprawnych.

Zgodna filozofia pomyślności i dobrobytu powinna podpowiedzieć ci, że prywatny właściciel nieruchomości ma prawo do bycia nieobciążanym dodatkowymi kosztami. I chociaż brak podjazdu jest niekorzystny z marketingowego punktu widzenia, należy dać mu prawo do podejmowania złych decyzji w sprawie swojej własności.

Zgodna filozofia oznacza, że popierasz jego prawo do wywieszania na drzwiach wejściowych tabliczek z napisem „Pedałom wstęp wzbroniony”, „Żydów nie obsługujemy” lub „Zakaz wstępu dla Azjatów”. Właściciel, który wydał sto tysięcy dolarów na wybudowanie restauracji stojącej na jego kawałku ziemi, ma prawo decydowania o tym, kogo chce, a kogo nie chce w niej obsługiwać. Tylko dlatego, że tego chcesz, nie oznacza, że automatycznie masz prawo do zjedzenia tam posiłku, jeśli swoim prawem łamiesz prawo samego właściciela.

Nie zrozum mnie źle. Byłbym oburzony, gdyby właściciel jakiejkolwiek restauracji postąpił w podobny sposób. Byłby to dowód na to, że posiada on mentalność biednego człowieka. Moja życiowa filozofia wymaga ode mnie poparcia jego prawa świadomego wyboru klienta, który ma być obsłużony w lokalu będącym jego własnością.

— Zaraz, zaraz — zaprotestujesz nagle. — To gdzie w takim razie mają stołować się niepełnosprawni (geje, Azjaci itd.)? Odpowiedź jest prosta: jeśli państwo usunie się z drogi, wolny rynek sam zadba o siebie.

Mądrzy właściciele restauracji domyślają się, że posiadanie tego typu udogodnień przyciągnie większą klientelę i tym samym zwiększy ich dochód. Mogą powstawać internetowe serwisy i stowarzyszenia pomagające m.in. ludziom niepełnosprawnych znaleźć przyjazny im hotel lub restaurację. Tak jest w przypadku właścicieli zwierząt domowych. Przed każdą planowaną podróżą znajdują informacje o miejscach noclegowych, które przygotowane są na przyjęcie czworonożnych gości.

To samo dotyczy palaczy. W większości miejsc obowiązuje zakaz palenia. Powstanie niebawem niszowy rynek informacji o miejscach, w które nałogowy palacz będzie mógł udać się, bez potrzeby „wychodzenia na papierosa” co chwilę. Problem w tym, że państwo nieustannie ustanawia nowe przepisy ograniczające prawa prywatnych właścicieli. Jeśli będzie robić to dalej, wkrótce okaże się, że w kraju nie ma ani jednego hotelu, w którym można by zapalić.

I w tym przypadku proponuję nie iść za głosem emocji, lecz zwrócić uwagę na zasadę, która pasuje do sytuacji. Sam nie palę papierosów i nie lubię spożywać posiłku w towarzystwie osób palących. Nie lubię, kiedy wchodząc do pokoju hotelowego, czuję tam zapach tytoniowego dymu. A jednak całym sercem popieram prawo właściciela hotelu do udostępnienia na jego terenie miejsc osobom palącym. Jeśli zgodzimy się, aby państwo ograniczało prawa przedsiębiorców — wkrótce okaże się, że zacznie ograniczać nasze.

Prawa antydyskryminacyjne stosowane w sektorze prywatnym są antyludzkie, a tym samym niezgodne z filozofią dobrobytu i pomyślności.

Inaczej rzecz się ma w przypadku własności państwowej. Państwowe poczty, szpitale i autostrady muszą być dostępne dla wszystkich, ponieważ wszyscy złożyli się na ich budowę. (Zaznaczę, że państwo nie powinno budować tego rodzaju instytucji).

Spróbujmy w toku dalszej dyskusji zweryfikować stopień zgodności powszechnej filozofii. Zadam ci te same pytania, które zadałem uczestnikom warsztatów w Sydney.

Zapytałem, ile osób popiera zalegalizowanie prostytucji. Za było trzy czwarte. (À propos, w Australii prostytucja jest legalna). Następnie zapytałem o opinię na temat legalizacji narkotyków. Ręce podniosło zaledwie parę osób.

Powiedziałem wówczas coś, co powiem i teraz: jeśli twoja filozofia jest w zgodzie z prawami rządzącymi dobrobytem i pomyślnością, musisz uznać, że jeden człowiek ma prawo oferować drugiemu seks w zamian za pieniądze lub posiadać legalną możliwość zapłacenia za seks komuś, kto go oferuje. Zgodna filozofia wymaga od ciebie poparcia dla prawa do handlu i zażywania narkotyków twardych oraz marihuany.

Możesz uważać, że to niemoralne i złe. Nieważne, że twoja religia zabrania seksu pozamałżeńskiego. Istotne jest to, na jakich zasadach opiera się twoja filozofia. Szczęście i pomyślność opiera się na wolności wyboru. Człowiek musi posiadać prawo czynienia tego, co sprawia mu przyjemność, pod warunkiem że nie łamie osobistych praw innych.

Jeżeli damy państwu władzę do tego, aby zakazywało nam zażywania narkotyków we własnym domu lub ścigało nas za to, że uprawiamy seks z prostytutkami, może się okazać, że wprowadzi nam nagle cenzurę i zrobi z Ameryki państwo policyjne.

Jeśli uważasz, że obowiązkiem państwa jest zapewnianie edukacji, bezpłatnych leków i miejsc pracy, nie zapominaj, że wszystkie te przywileje mają swoją cenę. Jeśli uważasz, że powinno chronić cię przed szkodliwymi substancjami zawartymi w suplementach diety, powstrzymywać przed skakaniem na bungee lub wypłacać zasiłek, kiedy stracisz pracę — wiedz, że cena będzie jeszcze wyższa.

Państwo nie może ponosić odpowiedzialności za twoją pomyślność. Podobnie jak lekarz, który nie odpowiada za twoje zdrowie lub kościół/synagoga, które nie odpowiadają za twój rozwój duchowy. Jeśli chcesz żyć w obfitości, musisz wziąć pełną odpowiedzialność za swoje życie.

Gorąco zachęcam cię do tego, abyś poświęcił trochę czasu na przemyślenie powyższych kwestii. W ten sposób ustalisz, czy twoja obecna filozofia życiowa jest zgodna, czy dryfując bez celu, rezygnujesz ze swych zasad, gdy tylko poczujesz, że są dla ciebie niewygodne.

Na pewno któryś z czytelników posądzi mnie teraz o propagowanie stwierdzenia, jakoby jedyną ścieżką ku pomyślności było głosowanie na partię libertyńską, palenie cracku lub uprawianie seksu z prostytutkami. Być może jest to sposób dojścia do celu, lecz nie polecam go nikomu. Chcę potrząsnąć czytelnikiem, aby wyszedł ze swej strefy komfortu i zaczął myśleć w sposób krytyczny.

Uważam, że Ayn Rand była znakomitym filozofem. Wyprzedziła swoją epokę o jakieś siedemdziesiąt pięć lat. Jej powieści (Atlas zbuntowany, Źródło, Filozofia — kto jej potrzebuje?, Cnota egoizmu) są lekturą obowiązkową dla każdego, kto poważnie podchodzi do kwestii pomyślności. Nie jest tak, że zgadzam się z jej nauką w stu procentach. Ty również możesz mieć nieco odmienne zdanie. Będę szczery i powiem, że patrząc na niektórych członków partii libertyńskiej, próbujących dostać się do rządu, mam wrażenie, że nie są to ludzie do końca zdrowi psychicznie. Ludzie ci z pewnością zapomnieli już o podstawowych zasadach filozofii, jaką wyznaje ich własna partia.

Bezkrytyczne przyjmowanie tego, co mówię, oznacza przejście z jednego ograniczającego stylu myślenia w drugi, równie negatywny. Jeśli uważnie przestudiujesz treść tej książki, zdobędziesz się na krytyczne myślenie, a następnie stworzysz w umyśle nowe przekonania — będziesz na prostej drodze do pomyślności i sukcesu w życiu.

Jeśli twoje obecne przekonania naprawdę ci służą, przetrwają próbę zdrowej i krytycznej oceny.

Daj sobie trochę czasu i poszperaj nieco w źródłach, dowiedz się czegoś więcej na temat osób oraz idei, jakie ci podsunąłem w tej książce i podejmij samodzielną decyzję. Założyłem stronę internetową, gdzie udostępniam informacje na tematy poruszane w naszych rozdziałach. Na końcu książki znajdziesz wszystkie szczegóły. Odwiedź polecane strony i dowiedz się więcej na temat tego, co jeszcze uważam za niezbędne w procesie dochodzenia do osobistej pomyślności.

Kiedy pojmiesz wielką wagę wartości i zasad i opierając się na nich, zbudujesz sobie zgodną filozofię, będziesz w stanie tworzyć szczęśliwe życie, w którym są sens i cel. Następny rozdział będzie o tym, jak połączyć wszystkie elementy układanki.

ROZDZIAŁ 11.
Wszystkie elementy układanki pt. zdrowie, szczęście i dobrobyt

Proces stawania się mądrym, zdrowym i bogatym

Podczas mojej wieloletniej pracy z ludźmi, która polega na pomaganiu im w osiągnięciu sukcesu, bogactwa i szczęścia, zauważyłem pewną wspólną cechę ich wypowiedzi. Uważają, że tym, co ich powstrzymuje, jest lęk przed ewentualną porażką. Jak się później okazuje, ich prawdziwy lęk to lęk przed sukcesem.

Ludzie boją się, że kiedy osiągną sukces, ich znajomi i rodzina przestaną się z nimi identyfikować. Boją się, że kiedy staną się bogaci, nie pójdą do nieba. Obawiają się, że bogactwo przysporzy im problemów. Są pełni wątpliwości, martwiąc się, że sukces uczyni z nich nieczułych małżonków lub złych rodziców.

W rzeczywistości nie boją się porażki. To właśnie sukces jest tym, co ich przeraża i dlatego sabotują samych siebie.

Lęk przed sukcesem to produkt uboczny niskiego poczucia własnej wartości oraz bezpośredni rezultat negatywnego programowania, o którym mowa w większej części tej książki. Lęk przed sukcesem pojawia się, kiedy zainfekowani zostajemy przekonaniami tłumu. Tłum, który przez długi czas miał mówione, co ma robić, oduczył się myśleć samodzielnie.

Jeśli chcesz uwolnić się od myślenia kategoriami tłumu, musisz nauczyć się myśleć w sposób krytyczny oraz być innym niż wszyscy. Podawaj wszystko w wątpliwość. Nie przyjmuj niczego, co nie prowadzi cię ku pomyślności, ponieważ cokolwiek by to nie było — nie jest prawdziwe. To błędne informacje, które są rozsiewane przez szkodliwe memy. Musisz być świadom istotnych różnic.

Wielu żyje w skrywanej rozpaczy, ponieważ nie umieją dostrzegać istotnych różnic. Bill Gates jest miliarderem, bo w przeciwieństwie do innych posiada zdolność rozpoznawania. Kwestionuje rozmaite rzeczy. Zadaje sobie pytania w stylu: „A co by było, gdyby? Dlaczego? Dlaczego nie?”. Dostrzega różnicę pomiędzy robieniem czegoś dlatego, że ma to sens, a robieniem czegoś „tak, jak robią to inni”.

Bill Gates to przeciwnik przeważającej opinii. Byli nim również: Henry Ford, J. Paul Getty, Andrew Carnegie, Leonardo da Vinci, Guglielmo Marconi, Thomas Edison, Albert Einstein, Ayn Rand oraz wielu innych wyśmienitych myślicieli w dziejach ludzkości, których imion nigdy nie poznamy. Ludzie sukcesu myślą inaczej niż ogół społeczeństwa. Wszystko podają w wątpliwość.

A ponieważ mowa o Billu Gatesie, spróbujmy porównać jego sposób myślenia ze sposobem myślenia większości ludzi.

Gdy czekałem na samolot, wpadł mi w ręce magazyn „Fortune”. Był tam artykuł krytykujący firmę Microsoft oraz samego Billa Gatesa. Artykuł utrwalał twierdzenie, jakoby firma Microsoft była monopolistą. Autor owego artykułu wyrażał się pochlebnie na temat akcji antymonopolowej zorganizowanej przez państwo przeciwko prezesowi Microsoftu.

Typowy objaw mentalności tłumu. Microsoft i Gates to łatwy cel, którego atakowanie z pewnością spodoba się reszcie społeczeństwa. Chętnie przyjęto opinię o tym, że korporacja Microsoft to „gwiazda śmierci”, niszcząca wszystko, co napotyka na swej drodze, do momentu aż przejmie całkowitą kontrolę nad światem. Gates jako jeden z najbogatszych ludzi świata jest idealnym kozłem ofiarnym dla umysłów przeżartych zazdrością.

Artykuł o podobnej treści świadczy o tym, że autor nie rozumie mechanizmu działania systemu kapitalistycznego oraz zasad wolnego rynku. Pokazuje też, jak bardzo skażony jest jego umysł. Magazyn „Fortune” to tradycyjne czasopismo o tematyce wolnorynkowej. Fakt, że drukuje się tam socjalistyczne dyrdymały w stylu owego artykułu, świadczy o tym, że szkodliwe memy mocno wniknęły w świadomość społeczną.

Ayn Rand, zapytana o to, dlaczego Amerykanie nie są narodem antyintelektualistów, za przyczynę podała antyamerykańskość naszych intelektualistów. Artykuł, o którym mowa, jest dowodem na prawdziwość jej słów. Magazyn „Fortune” założył człowiek wielkiego sukcesu. Pismo to przez lata było platformą wymiany myśli i idei niezbędnych w procesie budowania wolnej gospodarki. Obecnie wspiera działania rządowe, które stosowały niegdyś komunistyczne reżimy.

Cóż złego uczyniła korporacja Microsoft? Gates i jego współpracownicy wypuścili na rynek oprogramowanie, z którego korzysta dziś cały świat. Dzięki temu osoby takie jak ja, nieznające się specjalnie na komputerze, mogą korzystać z niego w sposób, który przyczynia się do polepszenia jakości ich życia. Największą „zbrodnią”, jakiej w oczach rządu dopuścił się Microsoft, było przyłączenie do systemu operacyjnego przeglądarki internetowej, co ich zdaniem rzekomo utrudnia transakcje handlowe i czyni z korporacji monopolistę.

Zastosujmy tę pokrętną logikę w nieco innym scenariuszu.

Wyobraźmy sobie, że gdzieś w Chicago Tony Robbins i ja w tym samym czasie prowadzimy swoje wykłady. Każdy mój klient przy rejestracji otrzymuje bezpłatną płytę CD. Czy z tego powodu Anthony powinien pozwać mnie do sądu? A może wysłać petycję do rządu? Mógłby uznać, że prowadzę nieuczciwą taktykę sprzedaży, że ograniczam przepływ handlu oraz że monopolizuję rynek. Mógłby pójść za moim przykładem i podarować klientom zestaw płyt CD z serią swoich wykładów. Co lepsze, mógłby zaoferować im dwa zestawy: swój i mój jednocześnie!

Nie ma potrzeby, aby państwo decydowało o tym, jakie produkty dane firmy powinny oferować swoim klientom. Nie powinno ingerować w ceny ani decydować o wartości danego produktu. Jeśli damy wolnemu rynkowi swobodę działania — sam zadba o klientów. Konkurencja sprawia, że ceny maleją, podczas gdy jakość produktów i usług idzie w górę.

Jeżeli poważnie podchodzisz do zagadnienia sukcesu, powinieneś stawiać sobie Billa Gatesa za wzór. Rząd amerykański powinien traktować jego korporację z należytym szacunkiem — jako wielką legendę amerykańskiego sukcesu.

Łatwo jest widzieć w niej jedynie superbogate monstrum, które pożera wszystko, co spotka na swej drodze. Mediom bardzo zależy na takim wizerunku korporacji Microsoft, a czepianie się jej stanowi emocjonalną pożywkę dla niezamożnej części społeczeństwa. Wśród licznych ataków gubi się pewna podstawowa prawda.

Korporacja Microsoft została założona przez niewielką grupę studentów, którzy zdecydowali się przerwać studia i zająć się realizowaniem swego wielkiego marzenia. Gates i Allen zbudowali firmę, wychodząc naprzeciw potrzebie rynku. Przyciągnęli w swe szeregi genialnych współpracowników, w tym Richarda Brodiego18.

To nie prawa państwowe przejmą w przyszłości kontrolę nad firmą Microsoft. Na całym świecie żyją obecnie setki tysięcy utalentowanych młodych ludzi, którzy gdzieś w ciasnych pokoikach akademików, wśród stosów pustych pudełek po pizzy, obmyślają kolejne rewolucyjne rozwiązania, które kiedyś do lamusa poślą Worda, Excela, Explorera, a nawet sam system operacyjny Windows. Dojdą do celu, ponieważ już teraz marzy im się amerykański sen. Jego ucieleśnieniem są Gates, Allen oraz zastępy milionerów, których fortuny są owocem współpracy z korporacją Microsoft.

Jeśli regularnie czytujesz współczesne czasopisma o tematyce biznesowej lub komputerowej, do twojego umysłu przedostaje się złośliwe oprogramowanie, które buduje w nim przekonanie, że firma Microsoft to samo zło, a jej prezes to wróg ludzkości. I dlatego właśnie musisz nauczyć się sztuki poprawnego rozróżniania. Kwestionuj to, co czytasz, jak również to, co dociera do twych uszu. Zastanawiaj się, dlaczego ogół społeczeństwa myśli w taki, a nie inny sposób i… miej swój rozum.

Parę lat temu dzieliłem mieszkanie ze współlokatorką o imieniu Aura Alicia. Pewnego dnia, siedząc wspólnie ze mną na sofie, poprosiła mnie o podanie torebki, stojącej na krześle obok. Wyjęła z niej co trzeba, a następnie poprosiła, żebym odstawił ją na miejsce, lecz ja odruchowo postawiłem ją na podłodze.

— Nie, nie stawiaj jej tam! — wykrzyknęła.

— O co ci chodzi? — zapytałem, chwytając torebkę.

— Torebki nie stawia się na podłodze — odparła stanowczo.

— Przepraszam — odpowiedziałem i postawiłem torebkę z powrotem na krześle.

W chwilę później wybuchnąłem śmiechem. Chciała wiedzieć, co było tego powodem.

— „Torebek nie stawia się na podłodze”. Od kogo to usłyszałaś? Od babci? Czy możesz dokładniej wyjaśnić mi, dlaczego nie powinno się tego robić?

Zastanawiała się przez jakąś chwilę i po chwili sama też zaczęła się śmiać. Nie potrafiła udzielić odpowiedzi na moje pytanie. Pamiętała, że jako mała dziewczynka zrobiła to samo z torebką swojej mamy i mama właśnie tak zareagowała. Aura zupełnie nie zdawała sobie sprawy z tego, że tamto zdarzenie zasiało w jej umyśle wirus, który siedział tam przez kolejne dwadzieścia lat, do czasu, aż nadarzyła się okazja ujawnienia go.

Nasz umysł zaczyna uczyć się różnych rzeczy, zanim nauczymy się chodzić. Nasza wizja świata ukształtuje się, zanim skończymy dziesięć lat. Większość ludzi nie wie, że posiada ukształtowaną wizję świata. Nigdy też nie próbuje jej kwestionować. Szczęśliwi ludzie sukcesu robią to zawsze.

Jeszcze niedawno telefony komórkowe wydawały się pomysłem z kosmosu. Kiedy Marconi zapowiedział, że stworzy radio, otoczenie pukało się w czoło. A Edison? Pomysł z żarówką uznano za szaleństwo. Często okazuje się, że „wszyscy” wcale nie muszą mieć racji.

Jestem święcie przekonany, że sukcesy w sporcie, biznesie oraz w życiu osiąga się nie tyle dzięki umiejętnościom i dobremu wyszkoleniu, co dzięki odpowiedniemu rodzajowi mentalności. Osiągnięcie sukcesu wymaga czasami nietuzinkowego myślenia, lecz to, czego wymaga od nas zawsze, to podanie w wątpliwość naszych obecnych przekonań dotyczących wszelkich możliwych kwestii.

Kwestionując własne przekonania, kwestionujemy jednocześnie własne ograniczenia. Jeżeli posiadane przez nas przekonania prawdziwie nam służą — nie zaszkodzi im wnikliwa analiza. Jeśli nie, zrezygnujmy z nich i zastąpmy nowymi, które będą pracować na naszą korzyść.

A oto parę przykładów. Być może żywisz przekonanie, że trudno jest odnieść sukces bez dyplomu uniwersyteckiego lub bez dużych pieniędzy na starcie. A może uważasz, że pomysł z prowadzeniem biznesu w dużym/małym mieście twego zamieszkania jest rzeczą nierealną? Może przeszkodą wydaje ci się fakt przynależności do określonej rasy lub narodowości?

Może odkryjesz bezużyteczność owych przekonań i zdecydujesz się zastąpić je innymi? A oto kilka z nich:

Bill Gates i Paul Allen odnieśli sukces, chociaż nie mieli pokończonych studiów. Mnie też może się to udać.

Do zarobienia dużych pieniędzy potrzeba tylko i wyłącznie dobrego pomysłu.

W moim mieście/miejscowości/wiosce jest wiele osób, które odniosły sukces. Oznacza to, że mogę stać się jedną z nich.

Wielu przedstawicieli mojej rasy/narodowości odniosło sukces. Jedyną przeszkodę stanowi moje nastawienie.

Kwestionowanie status quo uchroni cię przez popadnięciem w mentalność ofiary i nie pozwoli, aby rozwijał się w tobie strach, wątpliwości czy ograniczenia. Kwestionując status quo, dojdziesz do wniosku, że egoizm jest cnotą, a nie złem, co nieustannie wpaja ci społeczeństwo. Pojmiesz, że państwo, bawiąc się w Robin Hooda, faktycznie wyrządza krzywdę swym obywatelom.

Poruszyliśmy tu z grubsza kilka bardzo ważnych tematów. Twoim przyszłym zadaniem będzie zgłębienie każdego z nich, a następnie konfrontacja z własnymi przekonaniami i poddanie ich wątpiącej ocenie. To klucz do wyższego poziomu rozwoju. Krytyczne myślenie i równie krytyczna zdolność rozróżnienia zdołają wyrwać cię z miernej egzystencji i poprowadzą w upojną rzeczywistość samospełnienia.

Celem mojej książki jest rzucić wyzwanie twym przekonaniom, napędzić ci strachu, a przede wszystkim — zmusić cię do myślenia! Nie oczekuję, że zgodzisz się ze wszystkim, co tutaj napisałem. Jeśli tak by było, oznaczałoby to, że nie spełniłem należycie swojej misji. Jeżeli postanowisz samodzielnie zgłębić owe kwestie — zdobądź się na spory wysiłek krytycznego myślenia i upewnij się, co jest naprawdę dobre dla ciebie. Utwierdzisz mnie w przekonaniu, że sprostałem zadaniu.

Aby stworzyć życie przepełnione sensem, spełnieniem i pomyślnością, musisz przestać obawiać się podawania w wątpliwość wszystkiego, co cię otacza. W szczególności zaś musisz kwestionować głęboko zakorzenione przekonania, które wywołują w tobie silne emocje. Zwracaj uwagę na to, co cię szczególnie porusza. Jeśli któraś z przeczytanych tutaj rzeczy wywołała w tobie nagłą złość — należy się temu uważnie przyjrzeć. Każdy psycholog lub psychiatra powie ci, że silne emocje są reakcją na coś, co nas przeraża lub co budzi nasz niepokój. Często projektujemy19 własne emocje na zewnątrz, dlatego to, co złości nas u innych, odsłania lęki, jakie nosimy w sobie.

Kiedy już poznasz samego siebie i zaczniesz stosować w życiu taktykę myślenia krytycznego, zadaj sobie następujące pytanie:

Czy przekonania, których tak kurczowo się trzymam, walidują20 moje własne zachowanie, które powstrzymuje mnie przed urzeczywistnieniem własnej wielkości?

Może okazać się, że jest to najważniejsze pytanie, jakie zadałeś sobie w tym roku. Okaż mu należny szacunek. Chciałbym, żebyś nawiązał kontakt ze swoim potencjałem twórczym. Po to napisałem tę książkę. Czuję się zaszczycony, że zechciałeś przeczytać moją książkę i że pozwoliłeś, żebym był twoim coachem. To odpowiedzialność i zobowiązanie, które traktuję bardzo poważnie.

Od znajomych słyszymy to, co chcemy usłyszeć. Od prawdziwego przyjaciela lub mentora usłyszymy to, co powinniśmy usłyszeć.

Mogłem napisać jakąś kolejną książeczkę podnoszącą samopoczucie, pełną ciepłych stwierdzeń pasujących do twoich aktualnych przekonań. Pewnie uznałbyś ją za świetną lekturę, lecz byłbyś dalej w punkcie wyjścia. Ta książka pomoże ci w zbudowaniu życia, o którym marzy większość ludzi na tej ziemi, lecz którego prawdopodobnie nigdy nie urzeczywistni.

Przyszedłeś na ten świat, aby żyć w szczęściu, zdrowiu i pomyślności. Moim celem było zasianie tej idei w twoim umyśle, ponieważ, jak wiemy, idea stanowi centrum świadomości. Twoje zdrowie, szczęście, związki, finanse oraz inteligencja zależeć będą od myśli, którym dasz pierwszeństwo oraz od kreatywnych idei, które zrodzą się w twoim umyśle.

Niech twoim fundamentem będzie świadomość uniwersalnych praw. Niech rośnie w tobie wiara w dobro, które w sobie nosisz. Rozwijaj talenty, jakimi cię obdarzono. To, o co walczysz, pojawi się w twoim życiu w obfitości. Jedyne przekonanie, jakiego potrzebujesz, to wiara w pozytywne rezultaty.

Wierzę w nadprzyrodzoną siłę, jaką jest nasza wiara. To siła umysłu, poprzez którą nadajemy kształt duchowej substancji. U podstaw każdego przedsięwzięcia leży kreatywny pomysł, idea. Wiara sprawia, że dla nas i dla naszej podświadomości idea ta staje się realna i namacalna. Dzięki wierze nasze idee mogą stawać się realne nawet dla innych. Kiedy inni zaczynają wierzyć w to, co robisz, co sprzedajesz lub co kreujesz, zaczynają czuć, że warto cię w tym wspierać. Następuje połączenie sił, co sprawia, że twoja moc kreowania pomyślności rośnie.

Nie jest tak, że Bóg/Wszechświat/Moc spełnia twoje prośby. Twoja pomyślność i obfitość już zostały ci dane. Musisz teraz odebrać to, co twoje.

Cuda nie istnieją, chociaż są tacy, którzy w nie wierzą. Wierzyć w to, że zdarzy się cud, to tak jak wierzyć w to, że być może jakaś bliżej nieokreślona, kapryśna decyzja Boga/Wszechświata/Mocy przyniesie nam jakąś korzyść. Oczekujmy raczej otrzymania tego, czego potrzebujemy w rezultacie naturalnego procesu, podczas którego pozostajemy w kontakcie z Bogiem/Wszechświatem/Mocą.

Twoje bogactwo i pomyślność nie zależą ani od aktualnej sytuacji ekonomicznej, ani od twego zawodu, ani od poziomu twojego wykształcenia, ani od twego szefa ani od przeszłości, jaką masz za sobą. Twoje bogactwo i pomyślność są teraz i tu, a zaistnieją realnie na tyle, na ile tego zechcesz. Każdy człowiek na tej ziemi, łącznie z tobą, zasługuje na to, aby doświadczać w swym życiu obfitości. Urodziłeś się po to, aby żyć w obfitości, w zdrowiu oraz w szczęściu. Do ciebie należy decyzja o przyjęciu tego, co już teraz jest twoje!

Być może zaprzeczysz lub zaczniesz ostro sprzeciwiać się treściom zawartym w tej książce. Znajdziesz tysiące osób, które cię w tym wesprą. Od księdza po dziennikarza, od ulubionego polityka po najlepszego przyjaciela. Wielu z nich będzie powtarzać ci, że jesteś wyjątkową ofiarą okoliczności życiowych. Będą starali się skompromitować moją osobę, uzasadniając powody, dla których nie możesz być szczęśliwy i spełniony. Do końca życia występować będą w obronie twego prawa do tkwienia w błędnym kole głupoty, choroby i niedostatku. Ty z kolei będziesz czuł się człowiekiem szlachetnym.

Może weźmiesz sobie do serca te słowa, zakwestionujesz je podobnie jak swe fundamentalne przekonania. Możesz przyjrzeć się problemowym kwestiom, zidentyfikować czające się w nich wirusy myślowe, których istnienia nie dostrzegałeś wcześniej, a następnie zastąpić je pozytywnymi, które dadzą ci moc. Być może znajdziesz życiowy cel i zaczniesz stosować życiową filozofię, która będzie go wspierać. Dokonaj wyboru bycia mądrym, zdrowym i bogatym.

Co postanawiasz teraz zrobić?

Źródła

Potraktuj tę książkę jako punkt wyjścia do bliższego przyjrzenia się tematom w niej poruszonym. Postaraj się na własną rękę odkryć dla siebie kreatywne pomysły, które pomogą ci w budowaniu sukcesu. Poniżej umieściłem informacje na temat kilku dodatkowych źródeł, z których możesz czerpać swoją wiedzę na poruszone tematy.

Więcej informacji na temat Ayn Rand oraz filozofii obiektywistycznej znajdziesz na stronie Instytutu Ayn Rand pod adresem www.AynRand.org. Źródło, Atlas zbuntowany, Filozofia — kto jej dziś potrzebuje? oraz Cnota egoizmu to znakomite lektury, obowiązkowe dla każdego, kto interesuje się pomyślnością i rozwojem osobistym. Instytut Ayn Rand w genialny sposób przekazuje tę ważną wiedzę młodym pokoleniom.

Więcej informacji o partii libertyńskiej znajdziesz na stronach www.lp.org lub www.CenterForSmallGovernment.com.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat Map Pomyślności oraz innych narzędzi przydatnych w procesie zmiany świadomości, wejdź na www.ProsperityUniverse.com. Są tam dostępne płyty z 30-dniowym kursem The Midas Mentality.

Jeśli interesuje cię marketing sieciowy, przeczytaj koniecznie moją książkę How to Build a Multi-Level Money Machine (Wichita, KS: Prime Concepts Group, 1998). Znajdziesz ją na www.NetworkMarketingTimes.com. Koniecznie zaprenumeruj e-magazyn i zapoznaj się z treścią artykułów dostępnych na stronie.

Wszystkim zainteresowanym podprogowym programowaniem polecam płyty Stevena Halperna, dostępne na stornie www.innerpeacemusic.com.

Informacje dla przedsiębiorców: Home Study: www.How/To/SellInfo.com.

Jeśli chcesz regularnie otrzymywać wiadomości ode mnie, wejdź na moją stronę www.RandyGage.com. Raz na dwa tygodnie otrzymasz nowy newsletter, w którym podzielę się z tobą przemyśleniami na tematy takie jak: sukces, marketing oraz pomyślność21.

ZŁOTE MYŚLI POLECAJĄ ŚWIETNE KSIĄŻKI

Randy Gage — milioner, ekspert w dziedzinie rozwoju osobistego, autor kilku poczytnych tytułów, mówca, organizator szkoleń i kursów wspierających przedsiębiorczość. W środowisku ludzi sukcesu nazywany często Milionerem Mesjaszem.

Przeszedł niezwykle burzliwą drogę do miejsca, w którym obecnie się znajduje. Wychowany bez ojca, w skromnych warunkach, przerwał naukę szkolną w wieku kilkunastu lat, trafił za kratki za kradzież i rozboje. Przez wiele lat zmagał się z uzależnieniem od narkotyków, doświadczał wielu dysfunkcyjnych związków, które kończyły się rozstaniem. Próbował bezskutecznie dojść do fortuny, otwierając i tracąc kolejne biznesy, które pogrążały go w długach i poczuciu życiowej przegranej. Będąc ofiarą napadu i kradzieży, otarł się o śmierć na skutek postrzelenia w brzuch.

Tragiczne losy doprowadziły do tego, że wszedł na trwającą do dziś ścieżkę intensywnego rozwoju osobistego. Krok po kroku uczył się wykorzeniać ze swego umysłu ograniczające wzorce przekonań, zastępując je nowymi, na których zbudował swój sukces. Od ponad dwudziestu lat pokazuje innym, jak dokonać tego samego i uczynić swe życie spełnionym.

Nowa, najświeższa lektura Ryzykownie znaczy dziś bezpiecznie jest tytułem otwierającym polską edycję serii książek tego charyzmatycznego i skutecznego nauczyciela życia.

Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli:

HTTP:// RYZYKOWNIE-ZNACZY-DZIS-BEZPIECZNIE.ZLOTEMYSLI.PL

Kamila Rowińska przez ponad 13 lat zarządzała zespołem 3500 osób, współpracując z koncernem kosmetycznym, gdzie osiągnęła spektakularne sukcesy. Dziś to właścicielka firmy doradczo-szkoleniowej Rowińska Business Coaching. Coach, trener, motywator. Specjalizuje się w business oraz executive coachingu. Autorka programów szkoleniowych skierowanych do firm usługowych i handlowych.

Wspiera managerów w opracowaniu strategii ich działania oraz tworzeniu własnych standardów działania i programów szkoleniowych. Absolwentka Politechniki Śląskiej oraz Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej, kierunków: zarządzanie przedsiębiorstwem i coaching.

Współzałożycielka studiów podyplomowych Marketing Bezpośredni i Mikroprzedsiębiorczość przy Wyższej Szkole Bankowej we Wrocławiu. Członkini International Coach Federation, Lady Business Club. Ambasadorka Akademii Przyszłości.

Prywatnie szczęśliwa żona i mama. Najchętniej spędza czas ze swoją rodziną, która stanowi dla niej największą motywację i inspirację do działania.

Jej najnowsza książka to Buduj swoje życie odpowiedzialnie i zuchwale.

„Dzięki jej publikacji dowiesz się, jak wygląda świat z perspektywy nieba. Odpowiesz sobie na pytanie, dlaczego warto latać, dokąd zmierzasz i jak tam się znaleźć. W tym celu Kamila przygotowała dla Ciebie praktyczne ćwiczenia. Uważaj — jeżeli interesuje Cię świat tylko z Twojej perspektywy, jeżeli dobrze Ci na ziemi, po której stąpasz, choćby było to bagno, ta książka nie jest dla Ciebie. Jeżeli natomiast jesteś gotów przyznać przed samym sobą, że Twoje życie mogło wyglądać lepiej, jeżeli chcesz uwolnić się od swoich ograniczeń i więcej nigdy już nie grzęznąć, czas byś wziął się do lektury. Przekonasz się, że wszystko, co tu napisano, to prawda, gdy sam wzbijesz się w powietrze”.

Seminarium pod tym samym tytułem spotkało się z wielkim zainteresowaniem i wzbudziło olbrzymi entuzjazm:

„Gdy wstawałam w sobotę, 11 maja, przeczuwałam, że to będzie wyjątkowy dzień. Jak zwykle intuicja mnie nie zawiodła. Było wyśmienicie! Kamila jest profesjonalistką, to widać i słychać. Żadna sekunda nie była zmarnowana.

Szkolenie było ciekawe, z poczuciem humoru, a przede wszystkim odkrywcze dla słuchaczy. To trzeba po prostu przeżyć!”

Magdalena Jura

Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli:

HTTP://BUDUJ-SWOJE-ZYCIE-ODPOWIEDZIALNIE-I-ZUCHWALE.ZLOTEMYSLI.PL

Przypisy

Rozdział 3. Uzależnieni od niezdrowej żywnosci: walka o władzę nad twoim ciałem

1 Mrożony groszek — w USA do zielonego groszku dodaje się cukier lub syrop glukozowo-fruktozowy [wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki].

2 Kumbaya — tradycyjna pieśń z lat trzydziestych ubiegłego stulecia, która w trzydzieści lat później stała się hymnem amerykańskich skautów.

Rozdział 5. Metafizyczny aspekt bogacenia się

3 Emmet Fox — duchowy przywódca nurtu Nowej Myśli, działający w początku lat dwudziestych ubiegłego stulecia, lider kościoła Church of Divine Science, popularnego w okresie Wielkiej Depresji.

4 Imelda Marcos — była żona prezydenta Filipin Ferdinanda Marcosa. Jej gigantyczna kolekcja butów liczyła sobie ponad tysiąc par.

5 Jimmy Buffet — muzyk, tekściarz, biznesmen, właściciel słynnej stacji radiowej Margaritaville, tworzący w nurcie tzw. muzyki plażowej.

6 Język aramejski — język z grupy semickiej, którym posługiwano się na Bliskim Wschodzie w czasach starożytnych.

7 A Course in Miracles — kontrowersyjna publikacja amerykańskiej psycholog Helen Schucman z roku 1976 zyskała dużą popularność w USA w latach dziewięćdziesiątych. Jej powstanie zainspirował wewnętrzny głos, który autorka określa jako głos samego Chrystusa.

Rozdział 8. Największa tajemnica dobrobytu

8 W oryginale użyto wyrażenia „fix and flip”, co oznacza mniej więcej tyle co „remont i sprzedaż”.

9 Warren Buffett — multimiliarder, jeden z najbogatszych ludzi świata.

10 Virgin — brytyjski konglomerat spółek założony przez Richarda Bransona, jednego z najbogatszych ludzi świata.

11 Remington Industries — jeden z największych producentów uzwojeń.

12 Sara Lee — producent żywności.

Rozdział 9. Zalety egoizmu

13 Dane te dotyczą społeczeństwa amerykańskiego.

14 www.ellensplace.net/ar_pboy.html [dostęp: 21.07.2013].

Rozdział 10. Filozofia dobrobytu

15 David Thoreau — amerykański pisarz, poeta, transcendentalista, autor słynnej powieści-pamiętnika Walden, czyli życie w lesie.

16 Prohibicja — zakaz produkowania oraz sprzedaży alkoholu.

17 W. Mitchell — biznesmen, mówca motywacyjny, były żołnierz Korpusu Piechoty Morskiej, w wyniku wypadku doznał poważnych obrażeń ciała, częściowej utraty dłoni, obecnie porusza się na wózku inwalidzkim.

Rozdział 11. Wszystkie elementy układanki pt. zdrowie, szczęście i dobrobyt

18 Richard Brodie — były pracownik firmy, autor książki Wirus umysłu — patrz: rozdział 1.

19 Projekcja — w języku psychologicznym oznacza mechanizm obronny polegający na przypisywaniu innym własnych (najczęściej negatywnych) poglądów, zachowań lub cech.

20 Walidacja — w psychologii oznacza sprawdzanie zgodności naszych spostrzeżeń ze spostrzeżeniami innych ludzi.

Źródła

21 Autor książki postanowił na jakiś czas zniknąć z mediów, jednak od czasu do czasu dodaje nowy wpis na swojej stronie internetowej, dlatego warto do niej zaglądać.